Wystąpienia

logo konferencji eTEE

WYKŁADY OTWARCIA

1. Gdzie generatywna AI nie może, tam... (Piotr Szczuko, Politechnika Gdańska)

Nawiązanie do porzekadła "gdzie diabeł nie może..." jest nieprzypadkowe. Czy sztuczna inteligencja spełnia zachcianki, robi rzeczy niemożliwe, kusi wygodą, ale w zamian coś nam zabiera i ta wymiana jest daleka od uczciwej? Czy pomimo wielkiej mocy dla AI istnieją obszary, w których ona "nie może"? Wyjaśnię "gdzie" AI jest stosowana, "gdzie" nie powinna, czego "nie może" i skąd wiadomo, że "nie może". I w końcu: co użyć zamiast tej technologii?

Sylwetka prelegenta

Piotr Szczuko

Naukowo - tworzę i badam modele uczenia maszynowego i AI do przetwarzania danych multimedialnych i multimodalnych. A dydaktycznie - jestem wykładowcą w Politechnice Gdańskiej w Katedrze Systemów Multimedialnych Wydziału ETI i trenerem w Centrum Nowoczesnej Edukacji. W moje badania i w dydaktykę z obszaru informatyki włączam aspekty etyki i odpowiedzialności, krytycznie badam realne możliwości AI i hajp narosły wokół niej.

2. Sztuczna inteligencja potrzebuje obywateli. O edukacji, zaufaniu i współtworzeniu technologii (Joanna Mercik, Uniwersytet Śląski w Katowicach)

Czy sztuczna inteligencja musi pozostać domeną globalnych korporacji? Czy może powstawać oddolnie, po polsku i w zgodzie z naszym kontekstem kulturowym? W swoim wystąpieniu przyjrzę się fenomenowi Bielika, małego modelu językowego stworzonego przez społeczność, który stał się dowodem na to, że suwerenna, partycypacyjna AI jest możliwa. Szczególną uwagę poświęcę projektowi Obywatel Bielik, w ramach którego obywatele współtworzą polski model multimodalny, stając się nie odbiorcami, lecz współautorami technologii. To zaproszenie do namysłu nad tym, dlaczego sztuczna inteligencja naprawdę potrzebuje obywateli, ich wiedzy, zaufania i zaangażowania.

Sylwetka prelegentki

Joanna Mercik

Ekspertka w obszarze edukacji, komunikacji i zastosowań sztucznej inteligencji w biznesie i sektorze publicznym. Adiunktka Uniwersytetu Śląskiego, koordynatorka modułu ogólnoakademickiego „Narzędzia genAI w praktyce”, członkini grupy ds. AI przy Ministerstwie Cyfryzacji i liderka sekcji GRAI: Świadomość, kompetencje i higiena cyfrowa. Współtwórczyni projektu Obywatel Bielik, łączącego naukę, kulturę i obywateli wokół budowy polskiego modelu mulitmodalnego. Jej misją jest łączenie humanistyki i technologii w edukacji opartej na etyce, empatii i innowacji.

3. Produktywni czy przeciążeni? GenAI wobec edukacji i pracy przyszłości (Bartosz Muczyński, Politechnika Morska w Szczecinie)

Czy generatywna sztuczna inteligencja naprawdę zwiększa naszą produktywność? Czy pozwala pracować i uczyć się lepiej, czy jedynie szybciej wykonywać coraz więcej zadań? Jak wpływa na koncentrację, przeciążenie, rozwój kompetencji i gotowość do uczenia się przez całe życie? I jaką cenę możemy zapłacić za korzyści, które obiecują nam nowe narzędzia? Podczas wykładu przyjrzymy się wynikom badań, różnym sposobom rozumienia produktywności oraz perspektywom dla edukacji i rynku pracy. Punktem wyjścia będzie pytanie, jak przygotować studentów nie tylko do skutecznego korzystania z GenAI, lecz także do świadomego kierowania własnym rozwojem w świecie nieustannego przyspieszenia.

Sylwetka prelegenta

Bartosz Muczyński

Dwie cechy, które najmocniej mnie charakteryzują to ciekawość i lenistwo. Obie pielęgnuję od najmłodszych lat i to one pchają mnie, odkąd pamiętam, w kierunku technologii, którą próbuję poznać, zrozumieć i wykorzystać tak, żeby więcej czasu poświęcać swoim na swoje życiowe pasje: gry komputerowe, wędrówki po górach, astronomię i astrofotografię. A ponieważ zawsze lubiłem się dzielić i dyskutować, to zacząłem (i kontynuuję) pracę na Politechnice Morskiej w Szczecinie, spotkać mnie można na licznych konferencjach, spotkaniach i warsztatach (np. Ideatorium, ETEE, KRE), w kilku organizacjach (m.in. Stowarzyszenie E-learningu Akademickiego, Fundacja Młodej Nauki) czy przy projektach i inicjatywach edukacyjnych (jak przy projekcie pierwszej polskiej platformy MOOC – Navoica). Liczbę tematów, którymi się interesuję, trudno określić, bo współczesny świat działa na mnie jak wskaźnik laserowy na kota. Żeby to wszystko okiełznać i uporządkować, zacząłem się zajmować osobistymi systemami zarządzania wiedzą (PKM), o których opowiadałem na konferencji ETEE w 2024 r. Jako gracz zakochałem się w pierwszych headsetach wirtualnej rzeczywistości i od ponad 10 lat zajmuję się szeroko pojętym XR zarówno w badaniach jak i w pracy ze studentami, i w życiu osobistym. A ponieważ zawsze marzyłem, żeby móc rozmawiać z moim komputerem, telefonem i oświetleniem w mieszkaniu, to od czasu pojawienia się ChataGPT 3.5 poświęciłem się zrozumieniu i wykorzystaniu genAI w praktyce.

SESJA I: SZTUCZNA INTELIGENCJA W DYDAKTYCE AKADEMICKIEJ

1. Projektowanie systemów inkluzywnych: jak AI i symulacja ograniczeń funkcjonalnych uczą studentów inżynierii empatycznego projektowania (Sylwia Babicz, Barbara Stawarz-Graczyk, Politechnika Gdańska)

Od 2025 roku Europejski Akt o Dostępności nakłada na firmy obowiązek zapewnienia dostępności produktów i usług cyfrowych. Tymczasem absolwenci kierunków technicznych wciąż kończą studia bez świadomości, czym jest projektowanie uniwersalne. Na Wydziale ETI Politechniki Gdańskiej postanowiliśmy to zmienić, tworząc nowy przedmiot obieralny „Projektowanie systemów inkluzywnych", w którym sztuczna inteligencja pełni rolę nie tylko narzędzia dydaktycznego, ale przede wszystkim przedmiotu krytycznej refleksji studentów.

W wystąpieniu pokażemy, jak zaprojektowaliśmy proces dydaktyczny łączący trzy warstwy doświadczenia. Pierwsza to warstwa fizyczna – studenci zakładają okulary symulujące wady wzroku, poruszają się na wózku inwalidzkim i korzystają ze słuchawek wygłuszających, by na własnej skórze doświadczyć barier, z którymi mierzą się osoby ze szczególnymi potrzebami. Druga to warstwa cyfrowa – narzędzia AI służą do identyfikowania problemów z dostępnością interfejsów i generowania wstępnych propozycji rozwiązań. Trzecia – najważniejsza – to warstwa krytyczna: studenci wykonują zadania równolegle z AI, a następnie weryfikują, uzupełniają i odrzucają sugestie algorytmu, ucząc się oceniać jakość treści generowanych przez sztuczną inteligencję.

Opowiemy o tym, jak w części seminaryjnej każdy student otrzymuje indywidualny przypadek osoby ze szczególnymi potrzebami i konfrontuje swoją analizę z analizą AI, a w części projektowej – we współpracy z Biurem ds. Osób z Różnorodnością Funkcjonalną PG – projektuje realne rozwiązanie likwidujące bariery na uczelni.

Wystąpienie stawia pytanie: czy AI może nauczyć empatii – i gdzie leży granica między wsparciem a zastąpieniem ludzkiej wrażliwości w procesie projektowym?

Sylwetki prelegentek

Sylwia Babicz

Jako adiunkt w Katedrze Metrologii i Systemów Elektronicznych, koncentruje swoją działalność dydaktyczną na poszukiwaniu innowacyjnych metod nauczania. Swoją pasję do gier planszowych efektywnie łączy z realizacją przedmiotu Metrologia. Stara się wzbudzać u studentów zainteresowanie krytycznym myśleniem oraz umiejętnością łączenia teorii z praktyką. Aktywnie działa na rzecz wdrażania grywalizacji w proces edukacyjny, co znajduje odzwierciedlenie w jej dwóch projektach: grywalizacji wykładu oraz stworzeniu gry edukacyjnej. Oba projekty są przykładami, jak efektywne mogą być nowoczesne metody nauczania w angażowaniu studentów i rozwijaniu ich umiejętności analitycznych. Jej celem jest nie tylko przekazanie wiedzy, ale przede wszystkim przygotowanie studentów do efektywnego i samodzielnego rozwiązywania problemów.

Barbara Stawarz-Graczyk

Od 2010 roku jest adiunktem w Katedrze Metrologii i Systemów Elektronicznych na Wydziale Elektroniki, Telekomunikacji i Informatyki Politechniki Gdańskiej. W swojej pracy dydaktycznej koncentruje się na kształceniu studentów w zakresie projektowania obwodów drukowanych (PCB) oraz wykorzystania metod numerycznych w elektronice. Prowadzi zajęcia, podczas których łączy wiedzę teoretyczną z praktycznymi aspektami projektowania nowoczesnych układów elektronicznych. Jej zainteresowania zawodowe obejmują zagadnienia związane z projektowaniem systemów elektronicznych oraz zastosowaniem narzędzi obliczeniowych wspierających analizę i projektowanie układów elektronicznych.

2. Duet idealny: Jak otwarte licencje uwalniają potencjał AI w edukacji (Katarzyna Madeja, Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie)

Współczesna edukacja stoi przed wyzwaniem błyskawicznej adaptacji materiałów do potrzeb zróżnicowanych grup odbiorców, w tym mniejszości językowych i uczniów z doświadczeniem migracji. Wystąpienie przedstawi historię projektu, w którym komplet e-podręczników został przetłumaczony na dwa dodatkowe języki: angielski i ukraiński, w czasie i budżecie, które jeszcze niedawno - przed erą zaawansowanych modeli językowych i dojrzałych rozwiązań automatyzujących - zostałby uznany za całkowicie nierealny.

Kluczowym filarem sukcesu nie była jednak wyłącznie "surowa" technologia. Istotą przedsięwzięcia stała się synergia sztucznej inteligencji z otwartymi licencjami (Creative Commons). To właśnie wolne licencje stworzyły fundament prawny pozwalający na szybkie, legalne i masowe przetwarzanie treści, eliminując bariery, które często paraliżują podobne inicjatywy na etapie negocjacji praw autorskich. Na podstawie studium przypadku zaprezentowane zostaną: czas realizacji, koszty oraz przyjęty workflow obejmujący generowanie tłumaczeń, ich weryfikację oraz dostosowanie do kontekstu edukacyjnego. Szczególna uwaga zostanie poświęcona roli otwartych licencji jako czynnika umożliwiającego skalowanie działań - zarówno pod względem prawnym, jak i organizacyjnym.

Wystąpienie oferuje szczery wgląd w proces technologiczny, wskazując miejsca, w których AI realnie redukuje czas pracy oraz obszary, w których interwencja człowieka (eksperta przedmiotowego) pozostaje krytycznym warunkiem jakości. Odpowie na pytanie, jak zarządzać ryzykiem błędów modeli i jak budować zaufanie do cyfrowych tłumaczeń w sektorze publicznym.

Prezentacja stanowi praktyczny punkt odniesienia dla instytucji edukacyjnych, wydawnictw oraz organizacji pozarządowych, które dążą do demokratyzacji dostępu do wiedzy i chcą realnie zwiększyć dostępność swoich zasobów w skali globalnej.

Sylwetka prelegentki

Katarzyna Madeja

Koordynatorka ds. e-podręczników w Centrum e-Learningu AGH. Absolwentka Zarządzania i Inżynierii Produkcji na Wydziale Zarządzania AGH. Mój zawodowy ekwipunek obejmuje narzędzia produkcyjne, których z fantazją i radością nauczyłam się stosować również do procesów usługowo-handlowych i administracyjnych. Ciągłe doskonalenie to idea, która napędza mnie do działania i szukania nietuzinkowych rozwiązań.

3. LMS jako serce wirtualnego środowiska uczenia się. Od programu kształcenia do dydaktyki wspieranej przez AI (Patryk Gawor, Akademia Leona Koźmińskiego)

Wystąpienie będzie opowieścią o tym, jak z pojedynczych materiałów dydaktycznych, rozproszonych narzędzi i różnych przyzwyczajeń nauczycieli akademickich można krok po kroku budować spójne wirtualne środowisko uczenia się. Punktem wyjścia jest doświadczenie wdrażania i porządkowania rozwiązań e-learningowych, w którym LMS (w naszym przypadku: platforma Blackboard) został potraktowany nie jako „kolejne narzędzie”, lecz jako centralna przestrzeń organizowania procesu kształcenia: od programu i efektów uczenia się, przez strukturę kursu, komunikację ze studentami, aktywności, materiały, ocenianie, aż po integrację z narzędziami wspierającymi projektowanie dydaktyczne.

Szczególne miejsce w tej praktyce zajmuje sztuczna inteligencja. AI nie jest tu rozumiana jako efektowny dodatek ani sposób na automatyzację pracy nauczyciela, ale jako wsparcie w projektowaniu lepszych, bardziej przejrzystych i angażujących doświadczeń edukacyjnych. Na przykładzie pracy z istniejącymi prezentacjami, konspektami i scenariuszami zajęć pokazane zostanie, jak narzędzia AI, w tym rozwiązania wspierające tworzenie materiałów interaktywnych, mogą pomagać w porządkowaniu treści, formułowaniu instrukcji, projektowaniu aktywności i budowaniu podstawowego standardu jakości e-learningu.

Celem wystąpienia jest pokazanie, że technologia zaczyna realnie zmieniać dydaktykę dopiero wtedy, gdy zostaje powiązana z decyzjami metodycznymi, organizacyjnymi i jakościowymi. LMS pełni w tym ujęciu funkcję serca środowiska, ale jego wartość ujawnia się dopiero w połączeniu z dobrze zaprojektowaną strukturą kursów, szkoleniem kadry, prostymi standardami oraz mądrym wykorzystaniem AI. Wystąpienie będzie zaproszeniem do zmiany myślenia: od pytania „jakiego narzędzia użyć?” do pytania „jakie środowisko uczenia się chcemy stworzyć i jak technologia może nam w tym pomóc?”.

Sylwetka prelegenta

Patryk Gawor

Kierownik Centrum Doskonałości Dydaktycznej w Akademii Leona Koźmińskiego, odpowiedzialny za rozwój inicjatyw wspierających jakość nauczania, rozwój kompetencji dydaktycznych kadry oraz wdrażanie innowacyjnych rozwiązań edukacyjnych. Wykładowca akademicki i ekspert szkolnictwa wyższego, specjalizujący się w rozwoju dydaktyki akademickiej, edukacji cyfrowej oraz zapewnianiu jakości kształcenia. W swojej pracy koncentruje się na projektowaniu i rozwijaniu nowoczesnych środowisk uczenia się, w tym e-learningu i blended learningu, tworzeniu programów rozwojowych dla nauczycieli akademickich oraz współtworzeniu rozwiązań związanych z platformami cyfrowymi. Posiada szerokie doświadczenie w budowaniu instytucjonalnych systemów wspierających jakość dydaktyki, projektowaniu szkoleń dla kadry akademickiej oraz integrowaniu technologii edukacyjnych z ekosystemem uczelni. Regularnie uczestniczy w konferencjach i wydarzeniach poświęconych edukacji cyfrowej i przyszłości szkolnictwa wyższego. Jego zainteresowania zawodowe obejmują rozwój kompetencji dydaktycznych nauczycieli akademickich, projektowanie doświadczeń edukacyjnych oraz strategiczny rozwój ekosystemów uczenia się w szkolnictwie wyższym.

PANEL DYSKUSYJNY

AI fatigue: zmęczenie sztuczną inteligencją. Czy uczymy się korzystać z AI bardziej świadomie?

W ciągu ostatnich kilkunastu miesięcy coraz częściej pojawiają się sygnały, że kończy się okres bezkrytycznej fascynacji sztuczną inteligencją. Wprawdzie młodzi ludzie nie przestają używać AI, wręcz przeciwnie, korzystają intensywnie, ale coraz częściej deklarują złość, zmęczenie i nieufność wobec technologii, emocje wobec AI stają się coraz bardziej negatywne.

Według najnowszego badania Gallupa (2026), młodzi ludzie są mniej skłonni niż w 2025 roku, aby wierzyć, że AI poprawia wydajność w uczeniu się i wykonywaniu zadań. 56% pokolenia Z zgadza się lub zdecydowanie zgadza się, że narzędzia AI mogą pomóc przyspieszyć pracę, to spadek o 10 punktów w stosunku do 2025 roku, podczas gdy zgoda, że AI może przyspieszyć proces uczenia się, spadła o 7 punktów, do 46%.

Podczas debaty przyjrzymy się danym na temat relacji młodych ludzi i technologii oraz zastanowimy się, jak w formalnych systemach kształcenia wspierać studentki i studentów korzystaniu z AI w sposób krytyczny, odpowiedzialny, wspierający ich rozwój i dobrostan.

Sylwetki rozmówców i rozmówczyń

Hanna Makurat-Snuzik
(Uniwersytet Gdański)

Językoznawczyni, filozofka i etyczka sztucznej inteligencji, szkoleniowiec kadry dydaktycznej, tłumaczka i poetka. Profesor Uniwersytetu Gdańskiego, doktor habilitowana nauk humanistycznych z zakresu językoznawstwa (2019); uzyskała stopień doktora w dwóch dyscyplinach: językoznawstwo (2012) i filozofia (2024). Absolwentka czterech filologii (polonistyki, anglistyki, slawistyki, rusycystyki) oraz filozofii. Ukończyła również studia podyplomowe Sztuczna inteligencja w analizie danych. Jest autorką trzech książek autorskich oraz ponad 60 artykułów naukowych, a także kilkudziesięciu artykułów popularnonaukowych. Obecnie prowadzi interdyscyplinarne badania naukowe nad sztuczną inteligencją, łączące filozofię i lingwistykę oraz etyczne zastosowania narzędzi sztucznej inteligencji w dydaktyce akademickiej, badaniach naukowych i przekładzie. Inne podejmowane przez nią prace badawcze dotyczyły m.in. przekładoznawstwa, związków filozofii i tłumaczenia, dydaktyki, bilingwizmu oraz kaszubszczyzny. Wykłada m.in. etykę i filozofię sztucznej inteligencji. W Uniwersytecie Gdańskim jest zaangażowana w prace na rzecz instytucjonalnego wdrażania rozwiązań sztucznej inteligencji w sposób etyczny i zgodny z regulacjami prawnymi AI Act. Przeprowadziła łącznie (w języku polskim i angielskim) więcej niż 70 autorskich szkoleń dotyczących sztucznej inteligencji – w Uniwersytecie Gdańskim oraz na zlecenia instytucji zewnętrznych. Stworzyła również własne rozwiązania edukacyjne, wykorzystujące narzędzia sztucznej inteligencji w celu kształtowania postaw etycznych wobec technologii sztucznej inteligencji.

Bartosz Muczyński
(Politechnika Morska w Szczecinie)

Zawodowo adiunkt na Wydziale Nawigacyjnym, kierownik Uczelnianego Centrum E-learningu na Politechnice Morskiej w Szczecinie oraz programista w Laboratorium Interaktywnych Technologii OPI-PIB. Prywatnie – gracz, górołaz i pasjonat astronomii zafascynowany nowymi technologiami, którymi stara się zarazić, tłumacząc je i pokazując jak ja efektywnie korzystać w codziennym życiu. Dumny Ideator.

Joanna Mercik
(Uniwersytet Śląski w Katowicach)

Piotr Szczuko
(Politechnika Gdańska)

SESJA II: DOBRE PRAKTYKI W KSZTAŁCENIU INŻYNIERSKIM

1. PBL w STEM z AI - refleksje z praktyki dydaktycznej (Bartłomiej Chojnacki, Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie)

Problem-Based Learning jest atrakcyjną metodyką kształcenia, ale jej bezpośrednie przeniesienie do dydaktyki STEM często okazuje się trudne. Zajęcia inżynierskie mają ograniczony czas, wymagają osiągnięcia konkretnych efektów uczenia oraz narzucają dużą ilość materiału technicznego. Problemy w PBL potęguje dodatkowo problem studentów o zróżnicowanym poziomie przygotowania. W takich warunkach klasyczny proces PBL — obejmujący pełny research, swobodne poszukiwanie metod, dyskusję i prezentację wyników — może być zbyt czasochłonny lub zbyt słabo ukierunkowany na cele danego przedmiotu. W wystąpieniu zostanie pokazane, jak można adaptować PBL do realiów kształcenia technicznego, zachowując jego najważniejsze założenia, ale jednocześnie świadomie dobierając te elementy metodyki, które rzeczywiście wspierają osiąganie efektów uczenia się. Szczególna uwaga zostanie poświęcona wykorzystaniu dedykowanych modeli GenAI jako narzędzi wspierających projektowanie i realizację zajęć problemowych. Na przykładzie własnych modeli ChatGPT omówione zostanie, jak AI może pełnić funkcję wsparcia dydaktycznego: porządkować wiedzę wejściową studentów, ułatwiać pracę z dokumentacją techniczną i artykułami naukowymi, ukierunkowywać research oraz pomagać w częściowym ustrukturyzowaniu problemu. Wystąpienie przedstawi konkretny sposób wykorzystania GenAI do prowadzenia krótkich, skalowalnych i bardziej efektywnych zajęć PBL dla studentów kierunków technicznych.

Sylwetka prelegenta

Bartłomiej Chojnacki

Jestem pracownikiem badawczo-dydaktycznym Katedry Mechaniki i Wibroakustyki Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie. Prowadzę zajęcia dla studentów kierunków: inżynieria akustyczna, automatyka i robotyka oraz elektronika i telekomunikacja. Moje zainteresowania badawcze obejmują metamateriały akustyczne, akustykę wnętrz oraz elektroakustykę. W działalności dydaktycznej szczególnie interesuję się projektowaniem angażujących zajęć dla studentów kierunków inżynierskich, adaptacją metod aktywnego uczenia do specyfiki STEM oraz wykorzystaniem narzędzi GenAI jako wsparcia procesu dydaktycznego. Ukończyłem liczne kursy dydaktyczne dotyczące nowoczesnych metod nauczania akademickiego i rozwijania kompetencji studentów. Prowadzę także zajęcia z wykorzystaniem metody tutoringu. W prowadzonych zajęciach poszukuję rozwiązań, które pomagają studentom łączyć wiedzę teoretyczną z praktycznym rozwiązywaniem problemów inżynierskich.

2. Projektowanie zaangażowania studentów poprzez grywalizację laboratorium elektroniki (Łukasz Gołuński, Politechnika Gdańska)

Czy wejściówka musi być tylko stresującą bramką przed laboratorium? Czy instrukcja laboratoryjna może stać się odprawą, a ćwiczenie częścią większej historii, w której student nie tylko wykonuje polecenia, ale podejmuje decyzje, sprawdza hipotezy i widzi własny postęp?

W wystąpieniu przedstawione zostanie wdrożenie grywalizacji w akademickim laboratorium elektroniki. Punktem wyjścia jest założenie, że zaangażowanie studentów nie pojawia się samo — trzeba je świadomie zaprojektować. Dlatego klasyczne elementy kursu, takie jak wejściówki, instrukcje, punkty, ćwiczenia i sprawozdania, zostały przekształcone w spójne doświadczenie dydaktyczne oparte na narracji, rolach, widocznym postępie, informacji zwrotnej i możliwości podejmowania kolejnych prób.

Prezentacja pokaże, że grywalizacja nie musi oznaczać prostego dodania punktów, odznak i rankingów. Może być sposobem na zmianę emocjonalnego odbioru zajęć: z presji zaliczenia na ciekawość, sprawczość i chęć poprawy. Celem wystąpienia jest pokazanie, jak można projektować kurs tak, aby student chciał sam do niego wracać i uzyskiwać lepszy wynik.

Sylwetka prelegenta

Łukasz Gołuński

Nauczyciel akademicki z Politechniki Gdańskiej, mikroelektronik i inżynier materiałowy. Naukowo zajmuje się m.in. cienkimi warstwami diamentowymi, w tym materiałami diamentowymi domieszkowanymi borem, oraz ich zastosowaniami w elektronice i sensoryce. W dydaktyce rozwija nowoczesne metody kształcenia inżynierskiego, łącząc odwrócone laboratorium, refleksję studencką, checklisty i grywalizację. Autor koncepcji laboratorium elektroniki, w którym klasyczne ćwiczenia zamieniają się w misje, a studenci śledzą swój postęp niczym uczestnicy kampanii edukacyjnej.

3. Zagraj w projekt, zaprojektuj grę. Gry symulacyjne w nauczaniu informatyków (Jakub Miler, Politechnika Gdańska)

Komputerowe i planszowe gry edukacyjne stanowią sprawdzoną metodę wspierającą kształcenie w wielu obszarach wiedzy, jednak zaprojektowanie angażującej i efektywnej dydaktycznie gry nie jest łatwe.

Celem wystąpienia jest zainspirowanie słuchaczy do projektowania własnych gier edukacyjnych, samodzielnie albo ze wsparciem sztucznej inteligencji. W trakcie wystąpienia podzielę się doświadczeniami z projektowania co najmniej 3 gier edukacyjnych uczących metod i zasad zarządzania projektami i ich realizacji. Będą to gry: przeglądarkowa GraPM (grapm.eti.pg.gda.pl), przeglądarkowa i mobilna gra PIG Inc. (kogito.itch.io/pig) oraz karciana GraRUP (przyniosę samodzielnie wykonane karty na wystąpienie).

Opowiem, jakie cele edukacyjne postawiłem sobie wymyślając i projektując poszczególne gry. Ponadto wyjaśnię, jakimi metodami, technikami, mechanikami w grach oraz wyzwaniami i strategiami rozgrywki osiągam poszczególne cele edukacyjne, a także jak osiąganie celów, postępy i efekty kształcenia są komunikowane studentom-graczom w ramach feedbacku.

GraPM została sprawdzona pilotażowo w badaniu eksperymentalnym obejmującym samoocenę efektywności edukacyjnej przez studentów, w tym określenie wzbudzanych emocji. Omawiane gry zostały wdrożone na zajęciach projektowych i warsztatowych na wielu rocznikach studentów informatyki I i II stopnia Politechniki Gdańskiej. Informacje zwrotne od studentów świadczą o dużej wartości dodanej włączenia gier w kształcenie inżynierów. Ponadto warto zauważyć, że podejście to jest dość odporne na bezrefleksyjne wykorzystanie modeli sztucznej inteligencji do rozwiązywania zadań.

Sylwetka prelegenta

Jakub Miler

Profesor dydaktyczny uczelni w Katedrze Inżynierii Oprogramowania Politechniki Gdańskiej. Prowadzi zajęcia z zarządzania projektami, produktami oraz organizacji pracy zespołowej dla studentów informatyki I i II stopnia, a także na studiach podyplomowych. Szczególną atencją darzy zagadnienia zarządzania ryzykiem, zarządzania ludźmi, ról i postaw w zespołach klasycznych i zwinnych (Agile). W swojej działalności dydaktycznej wykorzystuje innowacyjne metody takie jak warsztaty, podejście projektowe, design thinking, a także liczne komputerowe i papierowe gry edukacyjne. Projektant m. in. gry uczącej zarządzania projektami GraPM (grapm.eti.pg.gda.pl). Wieloletni opiekun Koła Naukowego „Zarządzanie IT”, z którym zorganizował 7 edycji edukacyjnej Konferencji Inżynierii Oprogramowania beIT (2015-2022). Wypromował około 50 inżynierów i 100 magistrów.

4. Budowanie zaangażowania studentów w uczeniu się mechaniki budowli poprzez grę komputerową „Masz Wpływ”: wnioski z wdrożenia (Katarzyna Szepietowska, Politechnika Gdańska)

Zrozumienie mechaniki budowli jest niezbędne przyszłym inżynierom budownictwa. Celem projektu jest podniesienie efektywności nauki mechaniki. Wybrano dwa ważne zagadnienia z zakresu przedmiotów Mechanika Ogólna i Budowli, które często stwarzają trudności studiującym: linie wpływu oraz zasadę pracy wirtualnej. Gra komputerowa „Masz Wpływ” pozwala w formie gry fabularnej ćwiczyć te zagadnienia. Gra jest okazją do pracy samodzielnej w powiązaniu z pozytywnymi emocjami i możliwością otrzymania natychmiastowej odpowiedzi zwrotnej.

Gra podzielona jest na poziomy rozgrywające się w różnych sceneriach (np. budowa, most, inna planeta w komosie) z różna fabułą. Grafika ułatwia zrozumienie działania rzeczywistych konstrukcji. Aby ukończyć dany poziom i pójść dalej należy prawidłowo wykonać zadanie. Na przykład, w częściach dotyczących linii wpływu, bohater/ka musi stanąć lub ustawić pojazd lub ułożyć skrzynie tak, aby uzyskać żądany efekt np. uzyskać największy moment zginający w danym przekroju. Grę uatrakcyjniają „znajdźki” za które można uzyskać podpowiedzi, nagrody w postaci monet, które można wydać w sklepiku i życia.

W trakcie prezentacji pokażemy wyniki wstępnego wdrożenia gry na II i IV semestrze kierunku Budownictwo. Opinie studentów po testach są bardzo pozytywne, a gra jest oceniana jako wciągająca i angażująca. Zdaniem graczy gra zachęca do nauki mechaniki i ułatwia naukę.

Gra powstała w ramach "Grantu na innowacje dydaktyczne" finansowanego z projektu pt. „Optymalizacja procesów naukowo-dydaktycznych na Wydziale Inżynierii Lądowej i Środowiska”, pozyskanego w ramach programu pt. „Nauka dla Społeczeństwa II”.

Sylwetka prelegentki

Katarzyna Szepietowska

Adiunkt w Katedrze Mechaniki Budowli Wydziału Inżynierii Lądowej i Środowiska Politechniki Gdańskiej. W roku 2018 uzyskała podwójny stopień doktora realizowany w ramach umowy cotutelle pomiędzy INSA Centre-Val-de-Loire we Francji i Politechniką Gdańską. Jej zainteresowania naukowe obejmują metody probabilistyczne w mechanice, szczególnie w biomechanice i zastosowania mechaniki w medycynie. Prowadzi zajęcia z zakresu mechaniki i podstaw programowania w języku MATLAB. Wraz z zespołem tworzy innowacje dydaktyczne: interaktywną aplikację wspomagająca naukę analizy statycznej układów prętowych „W poszukiwaniu równowagi” i grę komputerową „Masz wpływ”.

SESJA III: CZY UCZELNIA UCZY DZIAŁANIA?
POSTAWA PRZEDSIĘBIORCZA JAKO FUNDAMENTALNA KOMPETENCJA TERAŹNIEJSZOŚCI

1. Team-Based Learning - praca zespołowa, która zawsze działa (Karolina Grodecka, Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie)

Wyobraź sobie zajęcia, podczas których osoby studiujące są aktywne, zaangażowane i skupione, na które przychodzą przygotowane. Marzenie? Niekoniecznie. Taka sytuacja może być realna, a wykorzystanie metody Team Based Learning (TBL) może być właściwym rozwiązaniem.

TBL to metoda projektowania i prowadzenia zajęć, która łączy ideę flipped classroom i pracę grupową, nadając jej określoną strukturę, etapowość i rytm. Sprawdza się szczególnie do przedmiotów w dużej mierze bazujących na teorii, której wykładanie było po prostu nieefektywne. Badania pokazują, że TBL zwiększa poziom zaangażowania, satysfakcji osób studiujących z nauki, ma bezpośrednie przełożenie na lepsze wyniki z egzaminów i zmniejsza absencję podczas zajęć (Sibley et al., 2014).

Dzięki mechanice odwróconych zajęć, czas w sali można poświęcić na aktywną i głęboką pracę w małych zespołach, zachęcającą do aplikacji wiedzy do rozwiązywania złożonych problemów. Praca w zespołach jest poprzedzona sesją sprawdzającą gotowość indywidualną i zespołową do pracy na poziomie aktywnych zadań, których celem jest aplikacja wiedzy w praktyce.

Podczas wystąpienia omówię główne założenia metody Team Based Learning, jej 3 etapową strukturę, mocne i słabe strony wdrożenia metody z perspektywy głównych aktorów zaangażowanych w proces projektowania i realizacji zajęć. Odwołam się także do badań potwierdzających skuteczność metody w nauczaniu różnych przedmiotów (w tym także ścisłych). Podzielę się doświadczeniami i obserwacjami uczestników szkolenia z metody TBL oraz dydaktyków i dydaktyczek AGH, którzy wdrożyli metodę w swoich zajęciach.

Bibliografia:

Sibley, Jim, Ostafichuk, Pete, Roberson, Bill, Franchini, Billie, Kubitz, Karla.; 2014, Getting Started With Team-Based Learning

Sylwetka prelegentki

Karolina Grodecka

W Centrum e-Leraningu i Innowacyjnej Dydaktyki AGH koordynuję pracę zespołu metodycznego. Zajmuję się projektowaniem i prowadzeniem kursów e-learningowych oraz w formule mieszanej, a także ich ewaluacją. Prowadzę także szkolenia i warsztaty dotyczące różnych metod dydaktycznych. Szczególnie bliskie są mi modele projektowania i metody dydaktyczne, które mają zdefiniowaną strukturę i rytm, tj. Team Based Learning, Design Thinking czy model e-tywności. Znam dobrze różne narzędzia cyfrowe wspierające proces uczenia się. Przy wyborze technologii zawsze kieruję się zasadą nadrzędności celu dydaktycznego. Bowiem najlepiej dobrana technologia to taka, która jest transparentna.

2. Czy świat nam już odjechał? Kompetencje przyszłości w erze BANI (Katarzyna Gzyl, Inprogress)

Współczesny świat już od kilku lat charakteryzowany jest akronimem BANI (Brittle, Anxious, Nonlinear, Incomprehensible), podkreślającym jego kruchość, niepokój, nieliniowość i trudność w przewidywaniu. Dynamiczne zmiany gospodarcze, społeczne, ekonomiczne, zjawiska określane mianem „czarnych łabędzi” oraz rozwój technologii wykładniczych wpływają dziś nie tylko na biznes, ale również na edukację, naukę oraz rynek pracy.

W obliczu tych wyzwań szczególnego znaczenia nabiera pytanie o kompetencje, które pozwolą skutecznie funkcjonować w rzeczywistości ciągłej zmiany. Jakie umiejętności będą kluczowe dla studentów, absolwentów i pracowników przyszłości? Czy kompetencje określane jeszcze niedawno mianem „kompetencji przyszłości” nie stały się już kompetencjami teraźniejszości? Jak przygotować się do życia zawodowego i społecznego w świecie, który zmienia się szybciej niż kiedykolwiek wcześniej?

Podczas wystąpienia Uczestnicy poznają kontekst funkcjonowania współczesnego świata BANI oraz wpływ transformacji cyfrowej na społeczeństwo, edukację i rynek pracy. Główna uwaga zostanie poświęcona kompetencjom przyszłości, ze szczególnym uwzględnieniem kompetencji cyfrowych, krytycznego myślenia, zdolności adaptacyjnych oraz umiejętności uczenia się przez całe życie.

Podczas wystąpienia Uczestnicy dowiedzą się:

czym charakteryzuje się współczesny świat BANI i jakie wyzwania stawia przed edukacją, nauką oraz rynkiem pracy;
jak rozwój nowych technologii wpływa na społeczeństwo, gospodarkę i codzienne funkcjonowanie oraz z jaką dynamiką zachodzą te zmiany;
jakie kompetencje przyszłości są dziś kluczowe dla studentów, absolwentów i specjalistów różnych branż, ze szczególnym uwzględnieniem kompetencji cyfrowych;
czym jest meta-kompetencja poznawcza, czyli umiejętność uczenia się, oduczania i ponownego uczenia, oraz dlaczego staje się ona jedną z najważniejszych kompetencji XXI wieku;
w jaki sposób uczelnie, studenci i pracownicy mogą skutecznie rozwijać się i adaptować do tempa zachodzącej transformacji cyfrowej.

Wystąpienie będzie okazją do refleksji nad rolą edukacji i rozwoju kompetencji w świecie nieustannej zmiany oraz próbą odpowiedzi na pytanie, jak nie pozostać w tyle, gdy przyszłość dzieje się na naszych oczach.

Sylwetka prelegentki

Katarzyna Gzyl

Psycholożka, trenerka, facylitatorka, change menedżerka i liderka z ponad 10-letnim stażem. Swoje doświadczenie zdobywała i budowała w bardzo różnorodnych branżach, od NGO'sów rozpoczynając, poprzez prężnie rosnący obszar IT i nowych technologii, na obszarze usług rozwojowych kończąc. Od początku drogi zawodowej związana z rozwojem i wspieraniem ludzi, w ramach realizowanych szkoleń i warsztatów, mentoringu, facylitacji, projektów zmian, czy pełnienia roli menedżerki dla wybranych zespołów. W INPROGRESS odpowiada za realizację szkoleń akredytowanych z zakresu Change Managementu, Digital Transformation, Facylitacji, Management 3.0, Train the Trainer, LEARN Framework czy DTMethod, a także z takich tematów jak: efektywna komunikacja, zarządzanie zespołem, czy performance management. Dodatkowo, pełni rolę Transformation Managerki wspierając kluczowe zmiany w organizacji, ze szczególnym uwzględnieniem nowych systemów, produktów i procesów. Prywatnie - zagorzała fanka Friend'sów, rozmów z ludźmi, najlepszej kuchni (w każdym wydaniu) oraz butów. ;)

3. Transfer kompetencji w firmach: biznesowe wyzwanie i akademickie wsparcie (Maciej Matczak, Fsas Technologies / Fujitsu Poland)

Zdanie „No przecież byli na szkoleniu!” może wskazywać na duży problem zaniedbywania transferu kompetencji, czyli braku wdrożeń poszkoleniowych (stosowania w praktyce tego, czego się nauczyliśmy).

Mimo stosowania nowoczesnych technologii edukacyjnych, problem ten w firmach wydaje się powszechny. Menedżerowie powinni więc odrobić lekcje, a uczelnie mogą pomóc kształtować odpowiednie kompetencje inżynierów – przyszłych szefów i szefowych oraz pracowników – związane ze stosowaniem w praktyce nabytych wiedzy i umiejętności.

Pokażę konkretne – zarówno systemowe, jak i te do wdrożenia od zaraz – sposoby zwiększania efektywności szkoleń. Bazując na swoim doświadczeniu (projektant i dostawca różnorodnych form edukacji: e-learning synchroniczny/asynchroniczny, szkolenia stacjonarne, książki), krótko je omówię – na przykładzie istniejącego szkolenia prawnego dla inżynierów. Są to:

Waga rozwijania wybranych kompetencji menedżerskich – zwłaszcza postaw: chęci do wspierania swoich ludzi w rozwoju.
Proces tworzenia rozwiązań rozwojowych zaczynający się od potrzeby kierownika (bonus: ułatwia obliczenie ROI – świętego graala edukacji korporacyjnej!).
Konieczność stosowania precyzyjnych celów szkoleniowych oraz pomiaru zmian w kompetencjach.
Stosowanie koncepcji learning workflow, gdzie przypisuje się zadania poszkoleniowe kierownikom, kolegom czy mentorom.
Przykład konkretnych kroków podejmowanych przez kierownika / kierowniczkę, by zwiększyć efektywność szkoleń, nawet nieprojektowanych od początku zgodnie z potrzebami podległych pracowników.

Wyróżnię dwutorową odpowiedzialność:

1. pracownika za proaktywny rozwój i wdrażanie nabytych kompetencji w codziennej pracy,
oraz
2. menedżera za wspieranie, monitoring i rozliczanie wdrożeń poszkoleniowych.

Na koniec wystąpienia poproszę środowisko akademickie o opinie, jak uczelnie mogą pomóc kształtować te kompetencje wśród inżynierów.

Sylwetka prelegenta

Maciej Matczak

Zajmuję się biznesową edukacją dorosłych od ponad 20 lat; organizowałem, sprzedawałem, projektowałem i prowadziłem szkolenia, współpracowałem z klientami, trenerami i ekspertami oraz tworzyłem i wydawałem książki, głównie w branży motoryzacyjnej. Obecnie zajmuję się przede wszystkim projektowaniem i realizacją asynchronicznych szkoleń e-learningowych dla branży IT (sprzęt i oprogramowanie). Ukończyłem studia z zarządzania i marketingu, zarządzania zasobami ludzkimi, szkoleniami, jak również z e-learningu.

4. Najcenniejsza kompetencja osób studiujących nie znajduje się w programie studiów (Marcin Szczepański, Politechnika Gdańska)

Czy uczelnia może nauczyć działania, skoro sprawczości nie da się wpisać do programu studiów? W wystąpieniu pokażę, z perspektywy nauczyciela akademickiego, inżyniera, przedsiębiorcy i organizatora dużych projektów, czego w praktyce najbardziej brakuje młodym ludziom na wejściu w życie zawodowe. Będzie o braniu odpowiedzialności, podejmowaniu decyzji, działaniu pod presją i zamienianiu wiedzy w realne efekty. Oraz o tym, jak uczelnia może stworzyć warunki, w których studenci nie tylko uczą się co wiedzieć, ale przede wszystkim jak działać.

Sylwetka prelegenta

Marcin Szczepański

Wkrótce

PANEL DYSKUSYJNY

Czy uczelnia uczy działania? Postawa przedsiębiorcza jako fundamentalna kompetencja teraźniejszości

W debacie przyjrzymy się postawie przedsiębiorczej nie tylko jako gotowości do zakładania firm, ale przede wszystkim jako zdolności do działania: podejmowania inicjatywy, współpracy, eksperymentowania, brania odpowiedzialności i tworzenia wartości w warunkach niepewności. Punktem odniesienia będą wnioski z raportu "Future of Jobs Report 2025" (World Economic Forum, 2025) oraz raportu "Kompetencje inżyniera przyszłości" (AGH, infuture.institute, 2024), które pokazują, że przyszłość pracy wymaga nie tylko wiedzy technicznej i kompetencji cyfrowych, ale także sprawczości, adaptacyjności, kreatywności, myślenia systemowego i odwagi działania.

Zastanowimy się, jak uczelnia może rozwijać u studentów postawę przedsiębiorczą, nie redukując edukacji akademickiej do logiki rynku. Porozmawiamy o tym, jak projektować dydaktykę, która wzmacnia gotowość do działania, odpowiedzialność i świadome współtworzenie przyszłości.

Sylwetki rozmówców i rozmówczyń

Magdalena Wójtowicz

Prezeska Gdańskiej Fundacji Przedsiębiorczości, której misją jest łączenie biznesu z edukacją wspierając innowacyjność i przedsiębiorczość. Zarządza zespołem i projektami z obszarów edukacji przedsiębiorczości i wsparcia startupów w gdańskim Starterze. Menedżerka z ponad dwudziestoletnim doświadczeniem w polskich i międzynarodowych firmach w obszarze nowoczesnych technologii i edukacji. Doświadczona w zarządzaniu strategią przedsiębiorstwa, zespołami, projektami, procesami i produktami. Liderka z wyboru, pełna pasji do ludzi, edukacji i zmian na rzecz wspierania kobiet w rozwoju.

Paweł Lulewicz

Dynamiczny menedżer z 20-letnim doświadczeniem na stanowiskach kierowniczych w przemyśle zbrojeniowym, specjalnych strefach ekonomicznych, parkach naukowo-technologicznych oraz instytucjach otoczenia biznesu. Posiada udokumentowane osiągnięcia w zakresie transformacji organizacji, budowie nowoczesnej infrastruktury przemysłowej oraz przywracaniu rentowności biznesu na poziomie operacyjnym. Posiada umiejętności we wdrażaniu strategii rozwoju przedsiębiorstwa oraz zarządzaniu interesariuszami na styku biznesu, technologii i innowacji. Z pasją przekształca wizję w wymierne wyniki i prowadzi zespoły przez proces transformacji. Trafnie definiuje go jedno z powiedzeń "Ze mną rzeczy niemożliwe stają się możliwe".

Jan Wyrwiński

Anna Shcherbyna

Marcin Szczepański

Joanna Czerska

PLAKATY DRUKOWANE

1. Sztuczna inteligencja w kształceniu inżynierów zarządzania – balans technologii i kompetencji miękkich w kształceniu inżynierów (Małgorzata Karolewska-Szparaga, Małgorzata Wiśniewska, Państwowa Akademia Nauk Stosowanych we Włocławku)

Dynamiczny rozwój sztucznej inteligencji znacząco wpływa na sposób projektowania i realizacji procesu dydaktycznego w szkolnictwie wyższym, szczególnie na kierunkach inżynierskich o profilu praktycznym, takich jak Inżynieria zarządzania. Wykorzystanie narzędzi AI otwiera nowe możliwości personalizacji uczenia się, wspierania analizy problemów oraz rozwijania kompetencji cyfrowych studentów.

Celem plakatu jest ukazanie roli sztucznej inteligencji w kształceniu inżynierów zarządzania z perspektywy zachowania równowagi między technologią a rozwojem kompetencji miękkich, takich jak komunikacja, współpraca, kreatywność czy krytyczne myślenie. W opracowaniu przedstawiono autorskie podejście do dydaktyki, integrujące AI z metodami aktywizującymi, w tym Problem Based Learning, case teaching oraz Design Thinking.

Zaprezentowano przykłady zastosowań tych rozwiązań w praktyce dydaktycznej oraz ich wpływ na przygotowanie studentów do funkcjonowania w środowisku pracy opartym na wiedzy i technologii. Wnioski wskazują, że efektywne wykorzystanie AI wymaga świadomego projektowania procesu kształcenia, w którym technologia wspiera, a nie zastępuje rozwój kompetencji przyszłości.

Sylwetka autorki

Małgorzata Wiśniewska

Profesor Państwowej Akademii Nauk Stosowanych we Włocławku. Prowadzi działalność naukową, dydaktyczną i organizacyjną w obszarze nauk o zarządzaniu i jakości. Jej zainteresowania badawcze obejmują zarządzanie bezpieczeństwem informacji, zarządzanie wiedzą, inżynierię produkcji i jakości, doskonalenie procesów organizacyjnych, projektowanie, modelowanie i doskonalenie procesów kształcenia oraz wykorzystanie nowoczesnych technologii i sztucznej inteligencji w zarządzaniu oraz edukacji.

Autorka i współautorka licznych publikacji naukowych, w tym ponad 60 artykułów i rozdziałów opublikowanych w krajowych i zagranicznych czasopismach oraz monografiach naukowych. Uczestniczy w krajowych i międzynarodowych projektach badawczych oraz od kilku lat organizuje konferencje naukowe poświęcone współczesnym wyzwaniom rynku pracy i nowoczesnego zarządzania.

Specjalizuje się w projektowaniu innowacyjnych środowisk uczenia się oraz wdrażaniu aktywizujących metod dydaktycznych w szkolnictwie wyższym. W swojej działalności wykorzystuje m.in. Problem Based Learning (PBL), Design Thinking, Case Teaching, storytelling, dramę, facylitację i grywalizację, tworząc procesy dydaktyczne rozwijające kompetencje techniczne, analityczne i społeczne przyszłych inżynierów oraz menedżerów. Od 2011 roku aktywnie uczestniczy w międzynarodowych programach wymiany akademickiej, prowadząc zajęcia i warsztaty dla studentów oraz nauczycieli akademickich na uczelniach w Portugalii, we Włoszech i na Cyprze. Prowadzi również szkolenia i warsztaty dla kadry akademickiej w kraju i za granicą, dzieląc się doświadczeniem w zakresie projektowania procesu dydaktycznego oraz stosowania aktywizujących metod kształcenia.

Od wielu lat projektuje i realizuje zaawansowane kursy e-learningowe oraz kompleksowe cykle dydaktyczne z wykorzystaniem nowoczesnych technologii i narzędzi sztucznej inteligencji. W swojej pracy koncentruje się na tworzeniu środowisk kształcenia, które harmonijnie łączą potencjał technologii z rozwojem kompetencji przyszłości, przygotowując studentów do funkcjonowania w dynamicznie zmieniającym się środowisku zawodowym.

2. Od pomiaru do Digital Twin – nowe podejście do laboratoriów (Bartłomiej Szafraniak, Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie)

Współczesne kształcenie inżynierów wymaga wykorzystania nowoczesnych technologii cyfrowych, które pozwalają łączyć klasyczne eksperymenty laboratoryjne z analizą danych oraz modelowaniem komputerowym. W odpowiedzi na te potrzeby opracowano koncepcję SPD Digital Twin 1.0 – środowiska wspomagającego realizację zajęć laboratoryjnych z zakresu diagnostyki i analizy elementów ochrony przeciwprzepięciowej. Rozwiązanie integruje rzeczywiste wyniki pomiarów z cyfrowym modelem badanego obiektu, umożliwiając automatyczny import danych, ich archiwizację, analizę statystyczną oraz wizualizację zmian parametrów w czasie. Studenci mogą obserwować wpływ różnych warunków eksploatacyjnych na właściwości badanych elementów, porównywać serie pomiarowe oraz interpretować wyniki z wykorzystaniem narzędzi analitycznych. Zastosowanie środowiska programistycznego Python pozwala na automatyzację przetwarzania danych oraz generowanie raportów i wykresów, ograniczając czas poświęcany na ręczne opracowanie wyników.

Koncepcja cyfrowego bliźniaka wspiera rozwój kompetencji związanych z analizą danych pomiarowych, programowaniem, modelowaniem oraz podejmowaniem decyzji na podstawie danych eksperymentalnych. Jednocześnie umożliwia prowadzenie zajęć w modelu hybrydowym, ułatwia dokumentowanie przebiegu eksperymentów oraz zwiększa powtarzalność analiz.

Przedstawione rozwiązanie stanowi przykład wykorzystania e-technologii w edukacji inżynierskiej i wpisuje się w kierunek transformacji laboratoriów dydaktycznych w inteligentne środowiska wspierające proces uczenia się, rozwój kompetencji cyfrowych oraz przygotowanie studentów do pracy z rozwiązaniami stosowanymi we współczesnym przemyśle i badaniach naukowych.

Sylwetka autora

Bartłomiej Szafraniak

Pracownik Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica w Krakowie, związany z Katedrą Elektrotechniki i Elektroenergetyki. Jego działalność naukowa koncentruje się na diagnostyce i badaniach starzenia warystorów tlenkowych ZnO, analizie ich właściwości elektrycznych oraz zastosowaniu spektroskopii impedancyjnej i modelowania do oceny zmian parametrów materiałów elektroenergetycznych.

W działalności dydaktycznej prowadzi zajęcia z zakresu techniki wysokich napięć i elektrotechniki, ze szczególnym naciskiem na kształcenie praktyczne, eksperymentalne oraz wykorzystanie nowoczesnych technologii w procesie dydaktycznym. Wykorzystuje stanowiska laboratoryjne, narzędzia komputerowe, metody automatyzacji pomiarów i analizy danych, wspierając studentów w łączeniu wiedzy teoretycznej z praktycznym rozwiązywaniem problemów inżynierskich.

Jego zainteresowania dydaktyczne obejmują również rozwój nowoczesnych form zajęć laboratoryjnych, wpisując się w kierunki rozwoju współczesnej dydaktyki akademickiej.

3. Od słuchania do współuczestnictwa. Pytania w prezentacjach rówieśniczych kluczem do zaangażowania i uczenia się (Gertruda Gwóźdź-Łukawska, Elżbieta Galewska, Politechnika Łódzka)

Prezentacje studenckie są jedną z najczęściej stosowanych form nauczania rówieśniczego, jednak aktywność prelegentów nie zawsze przekłada się na rzeczywiste zaangażowanie słuchaczy. Obserwacje autorek pokazują, że część odbiorców pozostaje bierna, a przetwarzanie przekazywanych treści ma charakter powierzchowny.

W posterze przedstawiono koncepcję wzbogacenia prezentacji rówieśniczych o pytania kierowane do słuchaczy. Zaproponowany model obejmuje pięć etapów: prezentację zagadnienia, pytanie do słuchaczy, krótką dyskusję, komentarz prezentujących oraz wspólne formułowanie wniosków. Celem takiej organizacji wystąpienia jest przekształcenie publiczności z biernych odbiorców w aktywnych uczestników procesu uczenia się.

Włączenie słuchaczy do rozmowy zwiększa koncentrację, rozwija krytyczne myślenie oraz sprzyja głębszemu przetwarzaniu informacji.

Obserwacje dydaktyczne wskazują, że takie podejście przynosi korzyści zarówno odbiorcom, jak i prelegentom. Słuchacze aktywniej uczestniczą w zajęciach, lepiej zapamiętują treści i uczą się od rówieśników. Prezentujący otrzymują natomiast natychmiastową informację zwrotną, rozwijają kompetencje komunikacyjne oraz zwiększają pewność siebie podczas wystąpień publicznych. Proponowany model stanowi rozwinięcie klasycznego peer teaching i wpisuje się w założenia aktywnego uczenia się, przesuwając punkt ciężkości z przekazywania informacji na wspólne konstruowanie wiedzy.

Sylwetka prelegentki

Elżbieta Galewska

Adiunkt w Centrum Nauczania Matematyki i Fizyki Politechniki Łódzkiej. Na co dzień pracuje ze studentami pierwszych lat studiów inżynierskich, pokazując im, że matematyka może być nie tylko użytecznym narzędziem, ale także fascynującym sposobem opisywania świata. W swojej pracy dydaktycznej chętnie sięga po nowoczesne metody nauczania, które pomagają budować motywację do uczenia się i zachęcają studentów do aktywnego udziału w zajęciach. Za swoje zaangażowanie była wielokrotnie wyróżniana przez studentów statuetką Najlepszego Nauczyciela Roku.

Z pasją popularyzuje matematykę, współorganizując konferencje oraz wydarzenia poświęcone jej zastosowaniom w nauce, technice i życiu codziennym. Chętnie dzieli się swoją wiedzą również z uczniami szkół ponadpodstawowych, prowadząc warsztaty matematyczne podczas wydarzeń promujących Politechnikę Łódzką w regionie. Od wielu lat współpracuje także z Okręgową Komisją Egzaminacyjną w Łodzi jako egzaminator egzaminu maturalnego i ósmoklasisty z matematyki.

4. GenAI w nauczaniu odkrywania leków - nowe możliwości kształcenia przyszłych chemików, biotechnologów i farmaceutów (Alicja Trocka, Politechnika Gdańska)

Pojawienie się generatywnej sztucznej inteligencji (GenAI) stwarza nowe możliwości kształcenia przyszłych chemików, biotechnologów i farmaceutów, umożliwiając poznanie całego procesu odkrywania nowych leków. Platformy takie jak ChatGPT, Claude i Gemini wspierają analizę literatury naukowej oraz formułowanie hipotez badawczych, natomiast AlphaFold umożliwia przewidywanie struktur białek i identyfikację potencjalnych celów molekularnych. Narzędzia do dokowania molekularnego, m.in. AutoDock, pozwalają analizować oddziaływania ligand-białko, a Chemistry42 wspiera projektowanie nowych związków chemicznych o potencjalnym działaniu terapeutycznym. Istotnym elementem nowoczesnej dydaktyki jest również grywalizacja. Narzędzia, takie jak MedChem Game i SCREENER, pomagają studentom zrozumieć poszczególne etapy procesu odkrywania leków w interaktywny sposób. Potencjał GenAI potwierdzają także współczesne osiągnięcia naukowe. Przykładem jest rentosertib (ISM001-055), kandydat na lek zaprojektowany z wykorzystaniem generatywnej sztucznej inteligencji, który obecnie znajduje się w badaniach klinicznych jako potencjalna terapia idiopatycznego włóknienia płuc.

Sylwetka autorki

Alicja Trocka

Doktorantka w Katedrze Chemii Organicznej na Wydziale Chemicznym Politechniki Gdańskiej. Jej zainteresowania naukowe koncentrują się na chemii organicznej i medycznej, w szczególności na syntezie związków heterocyklicznych o potencjalnej aktywności biologicznej, w tym przeciwnowotworowej. Doświadczenie naukowe zdobywała m.in. podczas stażu na UiT - Arktycznym Uniwersytecie Norweskim, gdzie zajmowała się syntezą koniugatów rodników nitroksylowych TEMPO o potencjalnych właściwościach przeciwbakteryjnych. Posiada również doświadczenie w syntezie O-glikozydów wykorzystywanych jako sondy chiralne oraz w ich analizie z zastosowaniem technik 2D NMR, w tym eksperymentów NOESY i ROESY opartych na efektach Overhausera. Aktywnie uczestniczy w konferencjach naukowych, prezentując wyniki swoich badań, m.in. podczas ACSMEDI–EFMC Medicinal Chemistry Frontiers w Chicago (USA). Równolegle angażuje się w popularyzację nauki w Centrum Nowoczesnej Edukacji Politechniki Gdańskiej. Prowadzi również prezentacje i warsztaty dla uczniów szkół średnich pt. „Magia Molekuł - Niezwykły Świat Leków”

5. Program studiów jako drzewko rozwoju postaci – interaktywna wizualizacja kompetencji inżynierskich (Ziemowit Dworakowski, Szymon Dziewic, Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie)

Plakat przedstawia koncepcję interaktywnej mapy programu studiów na kierunku Inżynieria Mechatroniczna, inspirowanej drzewkami rozwoju postaci znanymi z gier RPG. Zamiast tradycyjnego układu przedmiotów student otrzymuje dostęp do sieci powiązanych kompetencji, pokazującej, w jaki sposób umiejętności podstawowe wspierają rozwój kompetencji zaawansowanych oraz jak poszczególne przedmioty uczestniczą w ich kształtowaniu.

Mapa umożliwia śledzenie zależności pomiędzy obszarami wiedzy, analizowanie rozwoju wybranych kompetencji w całym programie studiów oraz przechodzenie od ogólnego widoku kierunku do opisów konkretnych umiejętności i sylabusów przedmiotów. Uzupełnieniem drzewka są przykładowe „buildy” absolwenta, odpowiadające różnym profilom zawodowym, takim jak specjalista od przetwarzania sygnałów, projektowania konstrukcji mechanicznych czy elektroniki.

Celem rozwiązania jest zwiększenie przejrzystości programu studiów, pokazanie studentom długofalowego znaczenia realizowanych przedmiotów oraz wsparcie ich w świadomym budowaniu własnego profilu kompetencyjnego. Narzędzie może również służyć zespołom programowym do identyfikowania luk, redundancji i zależności pomiędzy elementami programu kształcenia.

Sylwetka autora

Ziemowit Dworakowski

Jestem naukowcem i dydaktykiem na Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Działam głównie w obszarze inżynierii mechatronicznej, ze szczególnym uwzględnieniem metod opartych na danych w diagnostyce i monitorowaniu. Moje badania koncentrują się na zastosowaniu metod sztucznej inteligencji w monitorowaniu stanu konstrukcji oraz diagnostyce technicznej, w szczególności na interpretacji pomiarów cuzjnikowych i ich przekształcaniu w reprezentacje przestrzenne oraz informacje wspierające podejmowanie decyzji. Równolegle z działalnością badawczą angażuję się w dydaktykę oraz projektowanie programów kształcenia, opracowując kursy i materiały dydaktyczne związane ze sztuczną inteligencją, analizą danych, rozwojem kompetencji miękkich, myślenia krytycznego oraz metodologii naukowej. Pracuję również jako tutor akademicki oraz prowadzę kanał YouTube o dydaktyce i uczeniu się

6. Rozmawiamy o przyszłości – szkolenia nauczycieli w zakresie edukacji pokoleń Z i Alfa oraz AI (Klaudia Curyło, Uniwersytet Andrzeja Frycza Modrzewskiego w Krakowie)

Dynamiczny rozwój sztucznej inteligencji, nowych technologii oraz zmieniające się uwarunkowania funkcjonowania młodych pokoleń stawiają przed współczesną edukacją nowe wyzwania. Jednym z kluczowych obszarów odpowiedzi na te zmiany jest rozwijanie kompetencji nauczycieli w zakresie AI, nowych technologii oraz współczesnych metod dydaktycznych.

Celem projektu było opracowanie i wdrożenie krótkiego, praktycznego kursu wspierającego nauczycieli w dostosowywaniu procesu dydaktycznego do współczesnych uwarunkowań technologicznych i edukacyjnych. Kurs obejmuje trzy moduły dotyczące: specyfiki pokoleń Z i Alfa oraz wyzwań edukacyjnych z nią związanych, nowoczesnych i aktywizujących metod nauczania oraz możliwości wykorzystania AI, nowych technologii i narzędzi w pracy nauczyciela. Istotnym założeniem projektu było połączenie perspektywy technologicznej, dydaktycznej i psychologiczno-edukacyjnej. Szczególny nacisk położono na istotność aktywizacji uczniów, różnorodność form pracy, zwiększanie zaangażowania oraz wykorzystanie AI jako narzędzia wspomagającego przygotowanie i realizację zajęć.

Poster przedstawia założenia kursu, proces jego wdrożenia, uzyskane wyniki oraz wnioski. Opracowany model stanowi propozycję praktycznego doskonalenia zawodowego nauczycieli i został zaprojektowany w sposób umożliwiający jego replikację oraz adaptację do różnych grup odbiorców. Projekt ma na celu wspieranie nauczycieli w świadomym reagowaniu na zmiany technologiczne i społeczne zachodzące we współczesnej edukacji.

Sylwetka autorki

Klaudia Curyło

Na co dzień pracuje jako nauczyciel akademicki na Uniwersytecie Andrzeja Frycza Modrzewskiego w Krakowie na Wydziale Zarządzania, Mediów i Technologii oraz nauczyciel informatyki w Liceum Ogólnokształcące Zakonu Pijarów w Krakowie.

Szczególnie bliska jest mi gamifikacja, wprowadzanie narracji do zajęć, webquesty oraz aktywizowanie uczniów w nieoczywisty sposób. Interesuje się tym, jak uczyć skuteczniej i ciekawiej – zwłaszcza z wykorzystaniem nowoczesnych narzędzi i metod dydaktycznych.

W swojej pracy testuje rozwiązania oparte m.in. na tworzeniu stron internetowych, VR, eye trackingu czy druku 3D. Łączy podejście badawcze z praktyką dydaktyczną, sprawdzając, co rzeczywiście działa w pracy z uczniami i studentami.

7. Robotyka w edukacji - narzędzie wszechstronnego rozwoju umiejętności uczniów (Barbara Borkowicz, Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu)

Dynamiczny rozwój technologii przyczynia się do systematycznego pojawiania się nowych narzędzi wspierających proces edukacyjny, rozwój kompetencji uczniów oraz ich aktywne uczestnictwo w procesie uczenia się. Jednym z obszarów, który od lat wzbudza zainteresowanie środowiska edukacyjnego, jest wykorzystanie robotyki w dydaktyce.

Wprowadzanie narzędzi robotycznych do procesu kształcenia stwarza nowe możliwości w zakresie rozwijania kompetencji informatycznych, logicznego i analitycznego myślenia, a także umiejętności współpracy i rozwiązywania problemów. Jednocześnie ich zastosowanie powinno być poprzedzone oceną efektywności oraz uwzględniać potrzeby rozwojowe uczniów i zasady bezpiecznego korzystania z technologii.

Przedmiotem prezentowanych badań jest ocena efektywności wykorzystania narzędzi robotyki podczas zajęć z informatyki. Analizie poddano ich wpływ na proces dydaktyczny oraz zaangażowanie uczniów w realizację zadań edukacyjnych. Na plakacie przedstawiono najważniejsze założenia badania, zastosowaną metodologię oraz uzyskane wyniki i wnioski.

Zaprezentowane rezultaty stanowią próbę odpowiedzi na pytanie, w jakim zakresie wykorzystanie robotyki może wspierać realizację celów dydaktycznych oraz podnosić efektywność procesu kształcenia informatycznego. Zachęcamy do zapoznania się z wynikami badań oraz dyskusji nad możliwościami i ograniczeniami stosowania narzędzi robotycznych w edukacji.

Sylwetka autorki

Barbara Borkowicz

Adiunktka na Wydziale Matematyki i Informatyki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Zajmuję się dydaktyką informatyki oraz wykorzystaniem nowoczesnych technologii w procesie kształcenia. W ramach działalności naukowej i dydaktycznej wykorzystuję możliwości Akademickiego LEGO Education Innovation Studio, włączając robotykę w proces nauczania i prowadzone badania. Moje zainteresowania badawcze obejmują wpływ narzędzi robotyki na rozwój kompetencji uczniów oraz efekty ich zastosowania na różnych etapach edukacyjnych.

8. Kształcenie w dobie AI na kursach STEM - sprawdzona propozycja (Mariusz Ruchwa, Politechnika Koszalińska)

Kształcenie studentów mających dostęp do wsparcia AI budzi obawy. Tradycyjny model kształcenia, typowy na kursach STEM, traci rację bytu. Wykładanie wiedzy oraz rutynowe sposoby oceny poziomu jej opanowania tworzą dystans pomiędzy nauczycielem i studentami. Gdy brakuje wsparcia, naturalnym staje się sięganie przez studentów po pomoc AI, co prowadzi do niewłaściwych skutków. Rozwiązaniem problemów związanych z AI i specyfiką postawy aktualnego pokolenia studentów jest zmiana stylu kształcenia. Konieczne jest skrócenie dystansu pomiędzy nauczycielem i studentem. Wymaga to większego zaangażowania prowadzącego, udzielania wsparcia w opanowaniu materiału oraz zainteresowania tym, jak radzi sobie student podczas realizacji powierzonych zadań. Celem musi być sukces studenta. Nauczyciel powinien reagować i dopasować metody pracy do zamierzonego celu. Pożądana jest odwaga wyjścia poza schemat sztywnego podziału godzin. Jeśli ramy kursu określają czas wykładu i np. ćwiczeń, to nauczyciel powinien mieć na tyle swobody, aby dowolnie te formy zmieniać, traktując przestrzeń czasową jako jeden blok tematyczny. W takiej przestrzeni łatwiej będzie reagować na problemy ze zrozumieniem i opanowaniem materiału. Wypełnienie bloku zajęciowego merytoryczną interakcją i indywidualizacją podejścia pozwoli na efektywne i przyjazne kształcenie. Wszystkie działania powinny toczyć się bez obniżania poziomu wymagań, a ważnym krokiem na tej drodze jest porzucenie tradycyjnych form sprawdzania wiedzy (kolokwium) na rzecz bieżącej weryfikacji postępów, rozmowy i konstruktywnej informacji zwrotnej.

Sylwetka autora

Mariusz Ruchwa

Od wielu lat jestem nauczycielem akademickim w Katedrze Mechaniki Budowli na Wydziale Inżynierii Lądowej, Środowiska i Geodezji Politechniki Koszalińskiej. Na kierunku Budownictwo uczę studentów modelowania oraz złożonych obliczeń konstrukcji budowlanych w ramach kursów z zakresu mechaniki budowli. Od kilku lat stosuję autorską metodę nauczania (informacje można znaleźć na kanale CNE PG w serwisie YT). Stawiam na jakość, przyjazność, indywidualizację i efektywność w pracy ze studentami. Nie stosuję kolokwium, pozwalam uczyć się studentom na własnych błędach i jednocześnie uczę ich odpowiedzialności za uzyskiwane rezultaty. Jestem zwolennikiem przyjaznych i nowoczesnych metod nauczania oraz dbałości o jakość dydaktyki, zwłaszcza w obszarze przedmiotów STEM. Poza pracą działam społecznie.

9. Poczuć konstrukcję: Doświadczenia z wdrożenia Mola Structural Kit na kursach mechaniki budowli (Mariusz Ruchwa, Politechnika Koszalińska)

Na wielu kierunkach studiów obejmujących zagadnienia mechaniki konstrukcji, studenci często mają trudności z przejściem od teorii do realiów rzeczywistej konstrukcji. Takie problemy pojawiają się też na kursach mechaniki budowli, stanowiących ważny element kształcenia na kierunkach Budownictwo i Architektura. Aby pomóc studentom, autor od pewnego czasu stosuje podczas zajęć pomoc dydaktyczną w postaci zestawów Mola Structural Kit (Mola Education Ltda., Brazylia). Elementy Mola pozwalają na szybkie budowanie modeli konstrukcji zbliżonych do tych, które są omawiane podczas zajęć. Ważną zaletą tworzonych w ten sposób modeli jest to, że studenci mogą zobaczyć, jak deformuje się model (konstrukcja) pod wpływem zadanego obciążenia. W ten sposób można wspierać nauczanie wielu zagadnień z zakresu statyki, stateczności, a nawet prostej dynamiki konstrukcji. Można tworzyć modele prostych i złożonych konstrukcji prętowych, konstrukcje cięgnowe i niektóre konstrukcje powłokowe. Studenci mogą samodzielnie tworzyć przestrzenne połączenia elementów konstrukcyjnych, uczyć się poprawności kształtowania konstrukcji, weryfikować analizy statyczno-kinematyczne oraz poznawać sens fizyczny nauczanych metod obliczeniowych. Wprowadzenie zestawów Mola do zajęć przekłada się na lepsze zaangażowanie i koncentrację studentów. Studenci skuteczniej przyswajają i rozwijają wiedzę, testując własne pomysły inżynierskie na rzeczywistych modelach. Mogą bezpiecznie uczyć się na własnych błędach. Pracując w małych grupach, rozwijają również kompetencje miękkie (współpraca, komunikacja).

Sylwetka autora

Mariusz Ruchwa

10. NAVOICA – największa w Polsce platforma kursów MOOC (Przemysław Sujka, Piotr Grabias, Ewa Wojciechowicz, Ośrodek Przetwarzania Informacji - Państwowy Instytut Badawczy)

NAVOICA to największa polska platforma edukacyjna typu MOOC (Massive Open Online Courses), rozwijana przez Ośrodek Przetwarzania Informacji – Państwowy Instytut Badawczy na zlecenie Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Jej misją jest zapewnianie powszechnego, bezpłatnego dostępu do wysokiej jakości wiedzy dla wszystkich osób zainteresowanych rozwojem kompetencji zawodowych, akademickich i osobistych. Platforma umożliwia naukę w dowolnym miejscu i czasie, dostosowując proces kształcenia do indywidualnych potrzeb użytkowników.

W katalogu NAVOICA znajduje się około 200 kursów z ponad 20 dziedzin wiedzy, obejmujących między innymi nauki ścisłe, społeczne, humanistyczne, języki obce, biznes, zdrowie oraz nowe technologie. Kursy przygotowywane są przez ekspertów, wykładowców akademickich i pracowników naukowych polskich uczelni, instytucji oraz organizacji pozarządowych, co gwarantuje ich wysoki poziom merytoryczny.

Nauka na platformie odbywa się całkowicie online i we własnym tempie. Materiały edukacyjne łączą treści tekstowe, filmy oraz interaktywne ćwiczenia i quizy, tworząc angażujące środowisko nauki. Po pozytywnym ukończeniu kursu uczestnicy otrzymują certyfikat w formie elektronicznej potwierdzający zdobyte kompetencje.

NAVOICA to również szansa dla uczelni i ekspertów na tworzenie nowoczesnych kursów online. Autorzy mogą korzystać ze wsparcia technicznego i metodycznego specjalistów OPI PIB oraz intuicyjnego kreatora kursów Studio NAVOICA. Obecnie platforma gromadzi ponad 360 tysięcy zarejestrowanych użytkowników i współpracuje z 65 organizatorami kursów. To nowoczesne narzędzie wspierające ideę uczenia się przez całe życie i otwierające dostęp do wiedzy dla szerokiego grona odbiorców.

Sylwetki autorów

Przemysław Sujka

Od ponad 20 lat jest związany z edukacją i szkoleniami z zakresu IT, ze szczególnym uwzględnieniem e-learningu i nowoczesnych technologii. Łączy doświadczenie nauczyciela, wykładowcy akademickiego, specjalisty ds. e-learningu oraz Project Managera, realizując projekty związane z wdrażaniem platform zdalnego nauczania i tworzeniem kursów online. Obecnie, jako Starszy Specjalista ds. e-learningu w Ośrodku Przetwarzania Informacji – Państwowym Instytucie Badawczym, współtworzy i rozwija projekt NAVOICA, wspierając autorów kursów oraz uczestnicząc w pracach badawczo-rozwojowych nad nową, autorską wersją platformy.

Piotr Grabias

Specjalista ds. e-learningu, Ośrodek Przetwarzania Informacji – Państwowy Instytut Badawczy. Od ponad 11 lat związany z obszarem e-learningu. Specjalizuje się w projektowaniu i tworzeniu kursów online oraz wdrażaniu narzędzi wspierających edukację cyfrową. Od 3 lat współtworzy i rozwija platformę NAVOICA, wspierając autorów kursów w zakresie metodyki kształcenia i rozwiązań technicznych. Na co dzień projektuje i tworzy kursy e-learningowe we współpracy z ekspertami merytorycznymi.

Ewa Wojciechowicz

Specjalistka ds. e-learningu, Ośrodek Przetwarzania Informacji – Państwowy Instytut Badawczy. Pracę w obszarze e-learningu rozpoczęła w 2019 roku w Wydziale Kształcenia na Odległość Akademii Sztuki Wojennej w Warszawie. Jako specjalistka ds. nauczania zdalnego prowadziła warsztaty i szkolenia dla wykładowców, wspierając ich w efektywnym wykorzystaniu platform e-learningowych oraz narzędzi do edukacji online. Od ponad 5 lat, jako specjalistka ds. e-learningu, współtworzy i rozwija projekt NAVOICA. Wspiera autorów kursów online w zakresie metodyki kształcenia oraz rozwiązań technicznych, a także projektuje i tworzy kursy e-learningowe na podstawie materiałów przygotowanych przez ekspertów merytorycznych.

11. Od rzutu Monge'a do VR: rozwijanie wyobraźni przestrzennej w edukacji inżynierskiej (Małgorzata Rogińska-Niesłuchowska, Jacek Lebiedź, Oskar Ruczyński, Mateusz Stencel, Tomasz Szcząchor, Politechnika Gdańska)

Cyfryzacja projektowania nie zmniejszyła znaczenia geometrii wykreślnej, lecz zmieniła sposób jej wykorzystania. Choć systemy CAD automatyzują wykonywanie konstrukcji geometrycznych, nie zastępują rozumienia relacji przestrzennych, interpretacji dokumentacji technicznej ani świadomej oceny wyników generowanych przez program. Współczesne nauczanie geometrii wykreślnej powinno zatem koncentrować się na rozwijaniu wyobraźni przestrzennej, rozumieniu zasad rzutowania oraz umiejętności przechodzenia między modelem 3D a jego reprezentacją 2D.

Badania dotyczące kształcenia inżynierów wskazują, że geometria wykreślna skutecznie wspiera rozwój zdolności przestrzennych studentów, jednak jest często postrzegana jako przedmiot trudny i mało intuicyjny. Tradycyjne metody nauczania wymagają znacznego wysiłku poznawczego, a wyniki badań porównujących klasyczne podejście z rozwiązaniami wykorzystującymi technologie cyfrowe pokazują, że współcześni studenci preferują metody wspomagane komputerowo.

W odpowiedzi na te wyzwania opracowano aplikację VR wspomagającą naukę geometrii wykreślnej w jaskini zanurzonej wizualizacji przestrzennej CAVE. Umożliwia ona jednoczesną obserwację obiektu przestrzennego, rzutni, promieni rzutujących oraz powstających rzutów w środowisku immersyjnym. Rozbudowa aplikacji pozwoliła również na samodzielne rozwiązywanie zadań oraz analizę efektów wykonywanych konstrukcji bezpośrednio w przestrzeni 3D.

Aplikację wdrożono do procesu dydaktycznego w ramach przedmiotu Grafika inżynierska – geometria wykreślna, realizowanego na pierwszym semestrze studiów I stopnia na kierunku Gospodarka Przestrzenna na Wydziale Architektury Politechniki Gdańskiej. Przeprowadzone badania pilotażowe potwierdziły potencjał opracowanego rozwiązania oraz wskazały kierunki jego dalszego rozwoju.

Sylwetka autorki

Małgorzata Rogińska-Niesłuchowska

Dr inż. arch. Małgorzata Rogińska-Niesłuchowska jest adiunktem na Wydziale Architektury Politechniki Gdańskiej. Prowadzi zajęcia z geometrii wykreślnej, grafiki inżynierskiej, grafiki cyfrowej, modelowania 3D oraz wizualizacji projektów architektonicznych. Jej zainteresowania obejmują wykorzystanie technologii cyfrowych w dydaktyce akademickiej oraz rozwój innowacyjnych narzędzi wspierających kształcenie. Od 2023 roku współpracuje z dr. inż. Jackiem Lebiedziem, prof. PG, kierownikiem Laboratorium Zanurzonej Wizualizacji Przestrzennej na Wydziale Elektroniki, Telekomunikacji i Informatyki PG. Efektem tej współpracy jest projekt innowacyjnej metody wspierającej nauczanie geometrii wykreślnej z wykorzystaniem aplikacji do zanurzonej wizualizacji przestrzennej w środowisku CAVE, realizowany przy udziale studentów studiów magisterskich WETI PG.

12. Edukacja dronowa jako przestrzeń interdyscyplinarnego kształcenia projektowego odpowiadającego na potrzeby rynku pracy (Aldona Rosner, Marek Kciuk, Wawrzyniec Panfil, Fundacja PBL Academy / Politechnika Śląska)

Plakat prezentuje takie inicjatywy jak droniada junior, droniada GZM oraz projekty PBL jako przykład edukacji projektowej w całej ścieżce edukacji.

Sylwetka autorki

Aldona Rosner

Doktor inżynier. Absolwentka Wydziału Automatyki, Elektroniki i Informatyki Politechniki Śląskiej, specjalistka w obszarze przetwarzania i analizy danych, edukatorka i popularyzatorka nauki, od lat łącząca świat nauki, edukacji i nowych technologii.

Prowadzi wykłady, warsztaty i zajęcia projektowe dla dzieci i młodzieży z zakresu sztucznej inteligencji, robotyki LEGO, programowania robotów edukacyjnych Photon oraz technologii dronowych. Jest autorką cyklu edukacyjnego „Sztuczna Inteligencja na co dzień”, którego celem jest pokazywanie praktycznych zastosowań AI w życiu codziennym oraz rozwijanie świadomości technologicznej młodych ludzi.

Aktywnie działa na rzecz współpracy Biznes–Miasto-Nauka. Jest autorką programu PBL Academy, skierowanego do szkół podstawowych i ponadpodstawowych, którego celem jest popularyzacja kształcenia poprzez projekty, rozwijanie kompetencji przyszłości oraz uczenie praktycznego rozwiązywania rzeczywistych problemów.

Pomysłodawczyni i koordynatorka Droniady Junior – konkursu robotyczno-informatycznego dla uczniów szkół podstawowych i ponadpodstawowych, wykorzystującego technologie dronowe, programowanie, symulację oraz pracę zespołową jako narzędzia rozwijania kompetencji STEAM.

Koordynatorka UAV Domain w NATO DEEP eAcademy, gdzie angażuje się w rozwój kompetencji i edukacji związanej z technologiami bezzałogowych systemów powietrznych.

Jej działalność koncentruje się na tworzeniu praktycznych ścieżek rozwoju kompetencji technologicznych – od edukacji szkolnej, przez projekty i konkursy, po współpracę z uczelniami, biznesem i sektorem publicznym. Podejście to znajduje odzwierciedlenie w działalności Fundacji PBL Academy, której jest Prezeską Zarządu, i której misją jest popularyzacja kształcenia projektowego oraz tworzenie przestrzeni do rozwoju kompetencji przyszłości poprzez praktyczne projekty, nowe technologie i współpracę różnych środowisk.

13. Technologia, krytyczne myślenie i tworzenie: rozwijanie kompetencji przeciwdziałania dezinformacji poprzez edukację STEM w przestrzeniach makerspace (Katarzyna Rutkowska, Jan Bolek, Mirosław Brzozowy, Izabela Ducin, Karol Kakarenko, Artur Sobczyk, Politechnika Warszawska)

Dynamiczny rozwój technologii cyfrowych oraz ich szerokie wykorzystanie w edukacji i dydaktyce stwarzają nowe możliwości kształtowania kompetencji niezbędnych do funkcjonowania w społeczeństwie informacyjnym. Jednocześnie, jeśli chodzi o nauczanie przedmiotów przyrodnicznych i technicznych, duże znaczenie zyskują przestrzenie makerspace, które integrują nowoczesne technologie, narzędzia cyfrowe oraz projektowe podejście do uczenia się. W tego typu miejscach uczniowie i studenci mogą rozwijać kompetencje STEM poprzez praktyczne działania, eksperymentowanie, prototypowanie oraz rozwiązywanie autentycznych problemów badawczych.

Rosnąca skala dezinformacji oraz powszechny dostęp do treści generowanych i rozpowszechnianych za pomocą technologii cyfrowych oraz sztucznej inteligencji wymagają rozwijania umiejętności krytycznej analizy informacji, oceny wiarygodności źródeł oraz świadomego korzystania z mediów i narzędzi cyfrowych. Odpowiedzią na te wyzwania jest projekt Erasmus+ Forward-Looking „Critical Making: Countering STEM Misinformation through Makerspaces”, którego celem jest połączenie twórczego wykorzystania technologii z rozwijaniem krytycznego myślenia.

W ramach projektu opracowywane i pilotażowo wdrażane są innowacyjne rozwiązania dydaktyczne oparte na pracach kreatywnych i projektowych, wykorzystujące technologie cyfrowe oraz działania typu hands-on, aby wzmacniać kompetencje w zakresie przeciwdziałania dezinformacji. Ważnym elementem przedsięwzięcia są również szkolenia nauczycieli, przygotowujące ich do efektywnego wykorzystania narzędzi cyfrowych i metod aktywizujących w edukacji STEM. Zastosowany model kaskadowy umożliwia dalsze przekazywanie wiedzy i doświadczeń kolejnym nauczycielom, zwiększając skalę oddziaływania projektu i wspierając wdrażanie innowacji dydaktycznych w praktyce edukacyjnej

Sylwetki autorek

Katarzyna Rutkowska

Profesor uczelni na Wydziale Fizyki Politechniki Warszawskiej, związana z Zakładem Optyki i Fotoniki. Od 2016 roku pełni funkcję prodziekana ds. Kształcenia, angażując się w strategiczne zarządzanie procesem dydaktycznym oraz rozwój oferty edukacyjnej Wydziału. Współautorka koncepcji i materiałów do zajęć dla studentów pierwszego roku pod nazwą Praktyczny Warsztat Badawczy, rozwijających kompetencje badawcze studentów poprzez podejście hands-on, pracę zespołową oraz elementy edukacji rówieśniczej. Stale podnosi swoje kompetencje, uczestnicząc w warsztatach, szkoleniach i konferencjach dydaktycznych. Doświadczona liderka projektów międzynarodowych — obecnie kieruje projektem ERASMUS+ Critical Making, ukierunkowanym na rozwój nowoczesnych metod kształcenia nauczycieli STEM w skali europejskiej. Prowadzi także szkolenia dla nauczycieli, promując wykorzystanie przestrzeni typu makerspace oraz metod krytycznego projektowania w edukacji. Aktywnie działa na rzecz popularyzacji nauki — prowadzi zajęcia i warsztaty dla młodzieży, bierze udział w wydarzeniach promujących studiowanie fizyki oraz pełni rolę jurorki w konkursach naukowych. Równocześnie intensywnie angażuje się w kształcenie kadry akademickiej i młodych naukowców, promując prace dyplomowe, doktoraty oraz wspierając rozwój ścieżek badawczych studentów i doktorantów. Silnie zaangażowana w życie społeczności akademickiej — drugą kadencję jest senatorem PW, uczestniczy w licznych gremiach eksperckich, komisjach i zespołach strategicznych, wpływając na rozwój polityki edukacyjnej uczelni, w tym na kształtowanie zasad kształcenia i ewaluacji dydaktyki.

Izabela Ducin

Adiunkt na Wydziale Fizyki Politechniki Warszawskiej pełniąca rolę kierownik Centralnego Laboratorium Fizyki. Równolegle nauczycielka fizyki i matematyki w warszawskim liceum. Od lat angażuje się w działania popularyzatorskie skierowane do uczniów szkół ponadpodstawowych — organizuje warsztaty i zajęcia mające na celu zachęcenie młodych ludzi do studiowania na Wydziale Fizyki PW. Aktywnie uczestniczy w planowaniu, tworzeniu i wdrażaniu nowych przedmiotów i zajęć laboratoryjnych. Doświadczona uczestniczka projektów ERASMUS+ — zarówno po stronie uczelni, w projektach ukierunkowanych na kształcenie nauczycieli, jak i jako nauczycielka wyjeżdżająca z uczniami. W pracy dydaktycznej konsekwentnie stosuje metody aktywizujące: pracę projektową, warsztaty, podejście hands-on oraz critical making. Aktywna promotorka świadomego wykorzystania narzędzi sztucznej inteligencji w dydaktyce i to nie tylko akademickiej.

14. Nie tylko narzędzie. Od czego zależy skuteczność GenAI w uczeniu się? Przegląd badań (Anna Majewska, Uniwersytet Ekonomiczny w Krakowie, Stowarzyszenie Rozwoju Osobistego SEED)

Generatywna sztuczna inteligencja (GenAI) jest coraz częściej wykorzystywana w szkolnictwie wyższym, także jako wsparcie w uczeniu się studentów. Jej zastosowanie może przynosić różne efekty, dlatego istotne jest pytanie, od czego zależy skuteczność wykorzystania GenAI w procesie uczenia się.

Celem opracowania było określenie czynników, które mogą wpływać na skuteczność GenAI w uczeniu się studentów. Analizie poddano zagraniczną literaturę dotyczącą wykorzystania generatywnej sztucznej inteligencji w szkolnictwie wyższym, ze szczególnym uwzględnieniem badań empirycznych. W przeglądzie uwzględniono m.in. sposób wykorzystania narzędzi GenAI, rolę nauczyciela, charakter zadań czy kontekst, w którym odbywało się uczenie się.

Plakat ma na celu uporządkowanie wiedzy dotyczącej uwarunkowań skutecznego wykorzystania GenAI w uczeniu się studentów oraz zwrócenie uwagi na czynniki, które mogą mieć znaczenie przy projektowaniu dydaktyki akademickiej z wykorzystaniem generatywnej sztucznej inteligencji.

Sylwetka autorki

Anna Majewska

Magister Zarządzania Zasobami Ludzkimi oraz Rachunkowości i Controllingu - absolwentka Uniwersytetu Ekonomicznego. Aktywistka studenckiego ruchu naukowego - w trakcie studiów mocno związana z KN Rozwoju Osobistego, gdzie poznała podstawy gamifikacji. Od 2022 roku działa w zarządzie Stowarzyszenia Rozwoju Osobistego SEED, wspierając inicjatywy studenckie - działalność edukacyjną, naukową, a także popularyzatorską. Zdobyte doświadczenia przyczyniły się do mocniejszego zainteresowania działaniami organizacji pozarządowych oraz zainspirowały do zgłębienia tematu rozwoju kompetencji w NGO w ramach pracy magisterskiej. Obecnie, poza pracą w start-upie, prowadzi zajęcia na Uniwersytecie Ekonomicznym w Krakowie - jednym z realizowanych przedmiotów jest Gamifikacja w zarządzaniu projektami, a narzędzia związane z gamifikacją wykorzystuje również na pozostałych zajęciach.

15. Pstrąg Logistics 2.0 (Agnieszka Maczyszyn, Politechnika Gdańska)

Po pozytywnych doświadczeniach związanych z realizacją grywalizacji „Pstrąg Logistics 1.0” na przedmiocie Systemy transportu bliskiego podjęto działania zmierzające do rozbudowy i udoskonalenia projektu. Pierwsza edycja, skierowana do studentów czwartego semestru kierunku Transport i Logistyka, wykazała wysoki poziom zaangażowania uczestników, a także potwierdziła, że podział materiału na mniejsze, regularnie realizowane zadania wspiera systematyczną naukę i zwiększa aktywność studentów. W odpowiedzi na wyniki ewaluacji oraz własne obserwacje opracowano nową odsłonę projektu pod nazwą „Pstrąg Logistics 2.0”.

Głównym celem modernizacji było zwiększenie atrakcyjności rozgrywki, wzmocnienie motywacji wewnętrznej studentów oraz zachęcenie ich do większej kreatywności. W nowej wersji rozszerzono liczbę quizów i aktywności pozwalających na bieżące sprawdzanie wiedzy z zakresu urządzeń i systemów transportu bliskiego stosowanych w intralogistyce przedsiębiorstw. Wprowadzono również dodatkowe elementy grywalizacyjne, możliwe do zdobycia za ponadprzeciętne zaangażowanie i nieszablonowe podejście do realizowanych zadań. Wśród nich znalazły się humorystyczne i wzmacniające narrację nagrody, takie jak „opowieści rybne”, „wanna z hydromasażem”, „tydzień w spa” czy „lustro do zbiornika”, wpływające na dobrostan wirtualnej hodowli pstrągów.

Rozwój grywalizacji pozwolił przejść od modelu skupionego głównie na realizacji zadań do bardziej rozbudowanego środowiska edukacyjnego, w którym równie istotne są kreatywność, regularność oraz aktywne uczestnictwo w procesie uczenia się. O ile w pierwszej edycji projektu uczestniczyło 90% studentów z grupy liczącej 53 osoby, o tyle w roku akademickim 2026/2027 udział w „Pstrąg Logistics 2.0” obejmie wszystkich studentów zapisanych na przedmiot, czyli 74 osoby. Projekt stanowi przykład ewolucji grywalizacji akademickiej od prostego systemu motywacyjnego do kompleksowego narzędzia wspierającego zaangażowanie, samodzielne uczenie się oraz osiąganie efektów kształcenia w obszarze transportu i logistyki.

Sylwetka autorki

Agnieszka Maczyszyn

Adiunkt na Politechnice Gdańskiej, związana obecnie z kształceniem studentów kierunku Transport i Logistyka na Wydziale Inżynierii Mechanicznej i Okrętownictwa.

Jest osobą ukierunkowaną na rozwój – zarówno własny, jak i swoich studentów. Uczestniczka licznych szkoleń organizowanych przez Centrum Nowoczesnej Edukacji (CNE), stale poszerza kompetencje dydaktyczne, wdrażając nowoczesne metody nauczania oraz przedstawia aktualne potrzeby i trendy z praktyki gospodarczej.

Pełni funkcję pełnomocnika Prodziekana ds. praktyk dla kierunku Transport i Logistyka. W ramach tej roli aktywnie wspiera studentów w wejściu na rynek pracy, inicjując oraz organizując liczne działania o charakterze praktycznym i integracyjnym. Jest współorganizatorką targów pracy Transporter, a także koordynuje wycieczki studyjne, szkolenia oraz wykłady gościnne prowadzone przez przedstawicieli przemysłu. Dzięki temu studenci mają możliwość bezpośredniego kontaktu z praktyką zawodową oraz poznania realiów branży transportowo-logistycznej. W pracy akademickiej stawia na zaangażowanie, dostępność oraz budowanie relacji ze studentami, wspierając ich rozwój kompetencji zawodowych i osobistych.

Prywatnie pasjonuje się aktywnym spędzaniem czasu – uwielbia jazdę na rowerze oraz spacery z psem. W wolnych chwilach oddaje się czytaniu a także rękodziełu, tworząc szydełkowe maskotki typu amigurumi.

16. Zajęcia projektowe w dobie Gen AI – Jak stymulować odpowiedzialne wykorzystanie AI (Jakub Skrzyński, Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie)

Obecność Generatywnej Sztucznej Inteligencji w kształceniu inżynierskim jest faktem, od którego nie ma odwrotu. Zamiast walczyć z nowymi narzędziami, dydaktyka akademicka powinna uczyć świadomego i celowego ich wykorzystywania. Stosowanie GenAI samo w sobie nie stanowi zagrożenia pod warunkiem, że student dokładnie rozumie realizowane procesy i zna ograniczenia oraz realne możliwości modeli. Istotne staje się tworzenie środowiska eksperymentalnego, w czasie zajęć, gdzie studenci, nie czując presji, mogą sprawdzić modele w zadaniach które są w stanie weryfikować.

Plakat przedstawia sprawdzone w praktyce propozycje projektowania zajęć projektowych, które na nowo definiują rolę studenta. W proponowanym podejściu autor projektu nie zachowuje się jak bierny inwestor zlecający pracę i oceniający efekt końcowy, lecz pełni funkcję kierownika budowy i architekta. Zadania odtwórcze i powtarzalne mogą być delegowane modelom, jednak ostateczna odpowiedzialność merytoryczna spoczywa na człowieku. Proponowana metoda opiera się na stymulowaniu do ambitniejszych projektów, modyfikacji sposobu oceny z przesunięciem ciężaru z efektu finalnego na proces twórczy, stałej opiece nad projektami i demonstracji możliwości oraz ograniczeń nowych technologii.

Proponowane modyfikacje kładą nacisk na konstruowanie zadań wykraczających poza schematyczne odtwarzanie wiedzy. Oparcie się na łączeniu dyscyplin, eksperymentowaniu i weryfikacji ograniczeń, zmuszając studenta do nadzoru nad generowanymi rozwiązaniami i uświadomienia sobie najczęstszych ograniczeń AI.

PLAKATY WIDEO

1. AI w kształceniu kompetencji komunikacji międzykulturowej studentów – korzyści i wyzwania (Agnieszka Mikołajewska, Szkoła Główna Handlowa w Warszawie)

W erze dynamicznej globalizacji oraz intensywnego rozwoju technologicznego komunikacja międzykulturowa stanowi istotny element funkcjonowania współczesnego świata, a za sprawą narzędzi opartych na sztucznej inteligencji (AI) komunikacja ta wydaje się dzisiaj znacznie bardziej ułatwiona i dostępna. Jest to istotna zmiana także w kontekście kształcenia na poziomie wyższym – czy przygotowując przyszłych pracowników do współpracy międzynarodowej AI oferuje więcej korzyści, czy wyzwań?

Niniejsze opracowanie podejmuje analizę literatury przedmiotu na temat wpływu sztucznej inteligencji na komunikację międzykulturową, mając na celu identyfikację oraz krytyczną ocenę kluczowych korzyści i zagrożeń płynących z wdrażania rozwiązań cyfrowych w proces kształcenia kompetencji międzykulturowych. Z jednej strony nowoczesne systemy AI redukują bariery językowe, umożliwiając natychmiastowy przekład tekstu czy też wsparcie rozwoju kompetencji komunikacji międzykulturowej poprzez symulowanie negocjacji handlowych, analizowanie specyfiki rynków docelowych oraz norm obyczajowych i prawnych. Jednak gwałtowna cyfryzacja i algorytmizacja dialogu międzykulturowego rodzi szereg poważnych wyzwań i zagrożeń o charakterze technicznym, społecznym i etycznym, takich jak uprzedzenia algorytmiczne czy niezdolność systemów AI do adekwatnego odczytywania subtelnych niuansów komunikacyjnych w tzw. kulturach wysokiego kontekstu. Konkludując, AI powinna jedynie stanowić narzędzie wspomagające kształcenie kompetencji komunikacji międzykulturowej, pod warunkiem zagwarantowania ciągłego rozwoju refleksyjnej kompetencji międzykulturowej użytkowników.

Sylwetka autorki

Agnieszka Mikołajewska

Absolwentka anglistyki, amerykanistyki, life & talent coach, pasjonatka dydaktyki i komunikacji, w tym komunikacji międzykulturowej, którym to tematem zajmuje się w pracy doktorskiej. Oprócz pracy na uczelni, od lat współpracuje z fundacjami i organizacjami pozarządowymi, wspierając innych w rozwoju. Człowiek i jego złożona natura, w tym relacja z zaawansowanymi technologiami, oraz różne formy wyrazu artystycznego i kultury to główne obszary jej zainteresowań.

2. Design Thinking w erze generatywnej AI: nowe możliwości w edukacji wyższej (Katarzyna Staniszewska, Szkoła Główna Handlowa w Warszawie)

Rozwój generatywnej sztucznej inteligencji (ang. GenAI) stwarza nowe możliwości wspierania procesu kształcenia w szkolnictwie wyższym, jednocześnie rodząc pytania o jej wpływ na kreatywność, motywację i sprawczość studentów. Zastosowanie AI w metodach zmierzających do rozwoju kreatywności studentów nie zostało jeszcze dogłębnie zbadane. Celem artykułu jest wskazanie ram koncepcyjnych integrujących jedną z najbardziej twórczych metod jaką jest Design Thinking, z generatywną AI oraz teorią autodeterminacji (ang. Self-Determination Theory) w oparciu o analizę literatury dotyczącej badań edukacji wyższej, psychologii motywacji oraz dydaktycznych zastosowań AI. Efektem analiz jest propozycja autorskiego modelu edukacyjnego wykorzystania AI w Design Thinking, z uwzględnieniem autonomii, poczucia kompetencji i relacyjności studentów. Przyjęto, że odpowiednio wykorzystana AI może wspierać wszystkie etapy DT, zwiększając zaangażowanie oraz ułatwiając analizę problemów i generowanie rozwiązań. Jednocześnie wskazano na ryzyko iluzji kompetencji wynikające z bezkrytycznego korzystania z treści generowanych przez AI. Artykuł formułuje pytania badawcze, hipotezy oraz założenia przyszłego badania empirycznego. Zaproponowane ramy koncepcyjne wskazują warunki efektywnej integracji AI z metodami aktywnego uczenia się.

Słowa kluczowe: Design Thinking, generatywna AI, edukacja wyższa, motywacja, poczucie sprawczości, iluzja kompetencji, kreatywność.

Sylwetka autorki

Katarzyna Staniszewska

Starszy wykładowca języka angielskiego w Centrum Nauki Języków Obcych w SGH w Warszawie. Absolwentka filologii angielskiej Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz stosunków międzynarodowych Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego i podyplomowych studiów coachingu w Kolegium Gospodarki Światowej SGH w Warszawie. Współpracuje z Fundacją Instytut Rozwoju Regionalnego, wspomagającą osoby z dysfunkcją wzroku, oraz NLO nr 81 SGH, prowadzonym przez Fundację Promocji i Akredytacji Kierunków Ekonomicznych. Obszary zainteresowań naukowych: edukacja, rynek pracy, AI, motywacja pokolenia Z, umiejętności miękkie i coaching językowy.

3. W kuluarach odwróconej klasy, czyli nikt nie mówił, że będzie łatwo (Magdalena Łapińska, Politechnika Gdańska / Centrum Matematyki)

Metoda odwróconej klasy brzmi prosto: materiał do samodzielnego opracowania przed zajęciami, zadania i zastosowania oraz dyskusja w sali wykładowej. W praktyce proces ten napotyka jednak szereg wyzwań. Plakat prezentuje, co naprawdę dzieje się „za kulisami” odwróconej klasy w nauczaniu matematyki na anglojęzycznych kierunkach Politechniki Gdańskiej. Część studentów wysoko ocenia elastyczność takiej formy nauki. Inni zapoznają się jedynie z częścią materiałów. Są też tacy, którzy unikają udziału w dyskusji na forum z obawy przed oceną. Trzyletnie dane i wyniki ankiet wskazują jednoznacznie: sama zmiana organizacji zajęć stanowi jedynie część sukcesu dydaktycznego. Kluczową rolę odgrywa budowanie motywacji studentów oraz poczucia bezpieczeństwa w grupie.

Sylwetka autorki

Magdalena Łapińska

Doktor nauk matematycznych, absolwentka Politechniki Gdańskiej oraz Politechniki Wiedeńskiej.

Adiunkt w Centrum Matematyki Politechniki Gdańskiej, gdzie od lat z pasją poszukuje odpowiedzi na pytanie: jak uczyć matematyki, by studenci naprawdę ją zrozumieli i polubili. W pracy dydaktycznej łączy solidną wiedzę akademicką z nowoczesnymi metodami nauczania - od modelu odwróconej klasy, przez interaktywne narzędzia cyfrowe, po zadania osadzone w realnych problemach inżynieryjnych. Elastycznie dobiera narzędzia do potrzeb konkretnych grup, tworząc m.in. autorskie kursy e-learningowe dla studentów polskich i zagranicznych.

Jej misją jest pokazywanie, że matematyka to nie zbiór wzorów do pamięciowego przyswojenia, ale potężne i praktyczne narzędzie do opisu świata - dostępne dla każdego.

Wystąpienia | Centrum Nowoczesnej Edukacji PG

Treść strony

WYKŁADY OTWARCIA

1. Gdzie generatywna AI nie może, tam... (Piotr Szczuko, Politechnika Gdańska)

Piotr Szczuko

2. Sztuczna inteligencja potrzebuje obywateli. O edukacji, zaufaniu i współtworzeniu technologii (Joanna Mercik, Uniwersytet Śląski w Katowicach)

Joanna Mercik

3. Produktywni czy przeciążeni? GenAI wobec edukacji i pracy przyszłości (Bartosz Muczyński, Politechnika Morska w Szczecinie)

Bartosz Muczyński

SESJA I: SZTUCZNA INTELIGENCJA W DYDAKTYCE AKADEMICKIEJ

1. Projektowanie systemów inkluzywnych: jak AI i symulacja ograniczeń funkcjonalnych uczą studentów inżynierii empatycznego projektowania (Sylwia Babicz, Barbara Stawarz-Graczyk, Politechnika Gdańska)

Sylwia Babicz

Barbara Stawarz-Graczyk

2. Duet idealny: Jak otwarte licencje uwalniają potencjał AI w edukacji (Katarzyna Madeja, Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie)

Katarzyna Madeja

3. LMS jako serce wirtualnego środowiska uczenia się. Od programu kształcenia do dydaktyki wspieranej przez AI (Patryk Gawor, Akademia Leona Koźmińskiego)

Patryk Gawor

PANEL DYSKUSYJNY

AI fatigue: zmęczenie sztuczną inteligencją. Czy uczymy się korzystać z AI bardziej świadomie?

Hanna Makurat-Snuzik (Uniwersytet Gdański)

Bartosz Muczyński (Politechnika Morska w Szczecinie)

Joanna Mercik (Uniwersytet Śląski w Katowicach)

Piotr Szczuko (Politechnika Gdańska)

SESJA II: DOBRE PRAKTYKI W KSZTAŁCENIU INŻYNIERSKIM

1. PBL w STEM z AI - refleksje z praktyki dydaktycznej (Bartłomiej Chojnacki, Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie)

Bartłomiej Chojnacki

2. Projektowanie zaangażowania studentów poprzez grywalizację laboratorium elektroniki (Łukasz Gołuński, Politechnika Gdańska)

Łukasz Gołuński

3. Zagraj w projekt, zaprojektuj grę. Gry symulacyjne w nauczaniu informatyków (Jakub Miler, Politechnika Gdańska)

Jakub Miler

4. Budowanie zaangażowania studentów w uczeniu się mechaniki budowli poprzez grę komputerową „Masz Wpływ”: wnioski z wdrożenia (Katarzyna Szepietowska, Politechnika Gdańska)

Katarzyna Szepietowska

SESJA III: CZY UCZELNIA UCZY DZIAŁANIA? POSTAWA PRZEDSIĘBIORCZA JAKO FUNDAMENTALNA KOMPETENCJA TERAŹNIEJSZOŚCI

1. Team-Based Learning - praca zespołowa, która zawsze działa (Karolina Grodecka, Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie)

Karolina Grodecka

2. Czy świat nam już odjechał? Kompetencje przyszłości w erze BANI (Katarzyna Gzyl, Inprogress)

Katarzyna Gzyl

3. Transfer kompetencji w firmach: biznesowe wyzwanie i akademickie wsparcie (Maciej Matczak, Fsas Technologies / Fujitsu Poland)

Maciej Matczak

4. Najcenniejsza kompetencja osób studiujących nie znajduje się w programie studiów (Marcin Szczepański, Politechnika Gdańska)

Marcin Szczepański

PANEL DYSKUSYJNY

Czy uczelnia uczy działania? Postawa przedsiębiorcza jako fundamentalna kompetencja teraźniejszości

Magdalena Wójtowicz

Paweł Lulewicz

Jan Wyrwiński

Anna Shcherbyna

Marcin Szczepański

Joanna Czerska

PLAKATY DRUKOWANE

1. Sztuczna inteligencja w kształceniu inżynierów zarządzania – balans technologii i kompetencji miękkich w kształceniu inżynierów (Małgorzata Karolewska-Szparaga, Małgorzata Wiśniewska, Państwowa Akademia Nauk Stosowanych we Włocławku)

Małgorzata Wiśniewska

2. Od pomiaru do Digital Twin – nowe podejście do laboratoriów (Bartłomiej Szafraniak, Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie)

Bartłomiej Szafraniak

3. Od słuchania do współuczestnictwa. Pytania w prezentacjach rówieśniczych kluczem do zaangażowania i uczenia się (Gertruda Gwóźdź-Łukawska, Elżbieta Galewska, Politechnika Łódzka)

Elżbieta Galewska

4. GenAI w nauczaniu odkrywania leków - nowe możliwości kształcenia przyszłych chemików, biotechnologów i farmaceutów (Alicja Trocka, Politechnika Gdańska)

Alicja Trocka

5. Program studiów jako drzewko rozwoju postaci – interaktywna wizualizacja kompetencji inżynierskich (Ziemowit Dworakowski, Szymon Dziewic, Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie)

Ziemowit Dworakowski

6. Rozmawiamy o przyszłości – szkolenia nauczycieli w zakresie edukacji pokoleń Z i Alfa oraz AI (Klaudia Curyło, Uniwersytet Andrzeja Frycza Modrzewskiego w Krakowie)

Klaudia Curyło

7. Robotyka w edukacji - narzędzie wszechstronnego rozwoju umiejętności uczniów (Barbara Borkowicz, Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu)

Barbara Borkowicz

8. Kształcenie w dobie AI na kursach STEM - sprawdzona propozycja (Mariusz Ruchwa, Politechnika Koszalińska)

Mariusz Ruchwa

9. Poczuć konstrukcję: Doświadczenia z wdrożenia Mola Structural Kit na kursach mechaniki budowli (Mariusz Ruchwa, Politechnika Koszalińska)

Mariusz Ruchwa

10. NAVOICA – największa w Polsce platforma kursów MOOC (Przemysław Sujka, Piotr Grabias, Ewa Wojciechowicz, Ośrodek Przetwarzania Informacji - Państwowy Instytut Badawczy)

Przemysław Sujka

Piotr Grabias

Ewa Wojciechowicz

11. Od rzutu Monge'a do VR: rozwijanie wyobraźni przestrzennej w edukacji inżynierskiej (Małgorzata Rogińska-Niesłuchowska, Jacek Lebiedź, Oskar Ruczyński, Mateusz Stencel, Tomasz Szcząchor, Politechnika Gdańska)

Małgorzata Rogińska-Niesłuchowska

12. Edukacja dronowa jako przestrzeń interdyscyplinarnego kształcenia projektowego odpowiadającego na potrzeby rynku pracy (Aldona Rosner, Marek Kciuk, Wawrzyniec Panfil, Fundacja PBL Academy / Politechnika Śląska)

Aldona Rosner

13. Technologia, krytyczne myślenie i tworzenie: rozwijanie kompetencji przeciwdziałania dezinformacji poprzez edukację STEM w przestrzeniach makerspace (Katarzyna Rutkowska, Jan Bolek, Mirosław Brzozowy, Izabela Ducin, Karol Kakarenko, Artur Sobczyk, Politechnika Warszawska)

Katarzyna Rutkowska

Izabela Ducin

Hanna Makurat-Snuzik
(Uniwersytet Gdański)

Bartosz Muczyński
(Politechnika Morska w Szczecinie)

Joanna Mercik
(Uniwersytet Śląski w Katowicach)

Piotr Szczuko
(Politechnika Gdańska)

SESJA III: CZY UCZELNIA UCZY DZIAŁANIA?
POSTAWA PRZEDSIĘBIORCZA JAKO FUNDAMENTALNA KOMPETENCJA TERAŹNIEJSZOŚCI