Wystąpienia | Centrum Nowoczesnej Edukacji PG

1. "Quo vadis Academia" - rozważania na kanwie stanowiska Politechniki Gdańskiej dotyczącego Projektu Rozwoju Szkolnictwa Wyższego do 2035 r. (Krzysztof Leja, Politechnika Gdańska)

.

Sylwetka prelegenta
 

Krzysztof Leja

Absolwent Wydziału Fizyki Technicznej Politechniki Gdańskiej, dr hab. nauk o zarządzaniu, prof. Politechniki Gdańskiej. W latach 1992-2002 zastępca dyrektora administracyjnego Politechniki Gdańskiej. Obecnie prodziekan ds. nauki Wydziału Zarzadzania i Ekonomii, przewodniczący Rady Naukowej Dyscypliny Nauki o Zarządzaniu i Jakości PG, pełnomocnik rektora Politechniki Gdańskiej ds. uniwersytetu zaangażowanego i przewodniczący Think Tank „Impakt PG”PG. Od 2001 roku ekspert Fundacji Rektorów Polskich. Od 2012 r. członek Komitetu Naukoznawstwa PAN, a od 2014 r. członek Komisji Zarządzania Kulturą Polskiej Akademii Umiejętności. Zainteresowania badawcze koncentrują się wokół problematyki doskonalenia organizacji i zarządzania współczesną uczelnią. Autor dwóch monografii i ponad 100 prac naukowych oraz popularnonaukowych, dotyczących szkolnictwa wyższego. Większość z nich umieszczono na portalu ResearchGate

2. Tomasz Jankowski (N&N Group Solutions)

.

3. Rafał Cupiał (trener biznesu)

.

1. Fragment kawałka części "Mody na sukces" (Przemysław Piotr Damski, Uniwersytet Łódzki)

Kluczowy na zajęciach jest pomysł. Na temat. Na metody. Pomysł na studentów i na siebie. Nowy semestr to nowe wyzwania, bo w nowej grupie coś może nie zażreć. Więc na nią też musimy mieć pomysł lub choćby pomysł na pomysł. A co jeśli po trzecim czy czwartym semestrze tych samych zajęć nie ma nawet kawałka części pomysłu? Jeśli poprzednie były wtopą, to przynajmniej można zdiagnozować, co jest nie tak. A jeśli było dobrze? Co zrobić by było równie dobrze lub lepiej? By nie przeskoczyć rekina i nie reżyserować kolejnego odcinka Mody na sukces. I przychodzi ten moment początku semestru. Wkraczam do sali i mam pustkę w głowie. Nie mam pomysłu i...

Sylwetka prelegenta
 

Przemysław Piotr Damski

Adiunkt w Katedrze Teorii i historii Stosunków Międzynarodowych (Wydział Studiów Międzynarodowych i Politologicznych Uniwersytet Łódzki). Zajmuje się rolą emocji oraz Arktyką w stosunkach międzynarodowych i dyplomacją przed i w trakcie I wojny światowej. Dwukrotny stypendysta Roosevelt Institut for American Studies (Middelburg, Holandia). Prowadził badania naukowe w Niemczech, Wielkiej Brytanii i USA. Miłośnik rocka progresywnego, komiksów, literatury fantasy, podróży z rodziną i wielu innych rzeczy, na które wciąż brakuje mu czasu. 

2. Ucieczka do przodu (Noemi Gryczko, Paulina Ciąćka, Uniwersytet SWPS)

Wystąpienie będzie okazją do podzielenia się drogą, jaką przeszedł zespół projektu „Twoje kompetencje przyszłości" – tworząc 36 kursów online i 2 specjalistyczne boot campy. Zadawaliśmy sobie pytania:

• Jak ułożyć pracę nad kursami z 25 autorami – wykładowcami akademickimi, z których większość nie miała doświadczenia przed kamerą?
• Jak zadbać o to, żeby kursy trzymały pewne standardy, a jednocześnie dawały autorom specjalizującym się w różnych dziedzinach przestrzeń na indywidualne podejście?
• Jak szybko przetestować, czy opracowane treści trafią w potrzeby odbiorców?
• Jak sprawić, żeby asynchroniczne kursy zyskały interaktywny komponent z elementami autorskiego feedbacku?
• Jak przenieść look & feel platformy Moodle w XXI wiek (i jednocześnie zadbać o to, aby wszystkie treści spełniały wymogi WCAG 2.2)?
• Jak to wszystko zrobić w półtora roku?

Doświadczyliśmy wzlotów i upadków. W trakcie pracy pojawiały się rozwiązania techniczne, które wywracały już opracowane procesy i podejścia. Skalowaliśmy dobre praktyki, wycofywaliśmy się z wcześniej przyjętych opcji.

Dr Philippa Hardman – innowatorka, badaczka, naukowy głos środowiska edukatorów – pyta specjalistów L&D: czy AI przyspiesza waszą pracę i jednocześnie pozwala podnosić jej jakość? Na to pytanie mamy odpowiedzi twierdzące. W wyniku nieustających eksperymentów wytrenowaliśmy grupę asystentów AI oraz syntetyczne persony. W naszej codzienności zagościły vibe coding i liczne automatyzacje. Najciekawsze z tych rozwiązań chciałabym przedstawić uczestnikom konferencji, tak, aby wyszli z gotowymi rozwiązaniami do przetestowania w swoich zespołach i na swoich kontach Moodle.

#Gem #ClaudeCode #Gamma #ProstyJezyk #ADDIE #Artefakty #Rubryka

Sylwetki prelegentek
 

 

Noemi Gryczko

Edukatorka, manager. Uczy jak z głową korzystać z nowych technologii. Ośmiela firmy i instytucje do tworzenia innowacji, eksperymentowania z angażującymi formami uczenia online i sięgania po więcej.

Z wykształcenia socjolog, project manager i muzyk. Edukacją online zajmuje się od 2011 roku, pracowała przy realizacji projektów dla UNDP, Fundacji Billa i Melindy Gates, Mety, Microsoftu, Towarzystwa Inicjatyw Twórczych “ę” i in. Wspierała ponad 500 wykładowców i doktorantów Uniwersytetu Warszawskiego w transformacji cyfrowej w czasie pandemii i po rewolucji AI. Jest współautorką książki “Biznes w świecie mobile”.

Od 2025 r. na Uniwersytecie SWPS w Centrum Edukacji Otwartej kieruje projektami eLearningowymi. Powstające kursy wspierają odbiorców w budowaniu kompetencji przyszłości. W wolnym czasie czyta, tworzy rozwiązania w duchu vibe coding lub wychodzi w teren obserwować ptaki.

Paulina Ciąćka

W Centrum Edukacji Otwartej Uniwersytetu SWPS projektuję doświadczenia edukacyjne dla kilkudziesięciu kursów, łącząc customowe rozwiązania LMS z eksperymentami z AI. Koordynuję dostępność – nie jako formalność prawną, ale jako rzeczywiste, użyteczne doświadczenie dla różnorodnych odbiorców. Lubię szukać sposobów, jak wykorzystać technologię bez utraty ludzkiego wymiaru – jak uczynić systemy przyjaznymi, nie tylko funkcjonalnymi.

Doświadczenie zbudowałam pracując z organizacjami pozarządowymi i biznesowymi – prowadziłam warsztaty, projektowałam systemy szkoleniowe, pomagałam zespołom wdrażać zmiany. To nauczyło mnie jednego: najlepsze rozwiązania wskażą przyszli odbiorcy, jeśli dostatecznie uważnie ich posłuchasz.

Po godzinach to przekonanie przenoszę do projektów społecznych. Współtworzę Fundację Human Hub, gdzie inżynierowie właśnie przekształcają Fiata 126p w elektryka, a edukatorzy planują jak tę przygodę zamienić w lekcje dla młodzieży.

3. Po co komu rubrics?! (Joanna Czerska, Politechnika Gdańska)

Rubrics miały być mostem. Między efektami uczenia się, metodami dydaktycznymi a oceną. Między nauczycielem a studentem. Między „wymagam” a „rozumiem, po co”. Uczyłam, jak je tworzyć. Budowałam narzędzia, które wspierają nauczycieli w ich tworzeniu. Wierzyłam, że rubrics może być pretekstem do refleksji nad tym, czego naprawdę uczymy, jak oceniamy i jak rozmawiamy ze studentami o celach – naszych i ich.

A potem usłyszałam: „Odpuść. To tylko kolejny wymóg administracyjny”, "No to teraz nam studenci dowalą".

To wystąpienie jest opowieścią o sile zderzenia. O idealizmie, który wszedł .... no właśnie nie wiem dokąd. O narzędziu, które miało pomagać, a kończy jako plik oddany mi „do kontroli”. I o pytaniu, które wraca jak bumerang: czy rubrics to biurokratyczny straszak na nauczycieli, czy jednak jedno z mocniejszych narzędzi dydaktycznych, jakie mamy?

Podzielę się zarówno porażkami, jak i momentami, w których rubrics zadziałał: uruchomił rozmowę, obniżył napięcie wokół oceniania, pomógł studentom zrozumieć sens zadania, a nauczycielom – własne decyzje dydaktyczne. Nie będzie instruktażu „jak poprawnie wypełnić tabelę”. Za to z refleksją, ironią i pytaniami, które mogą być niewygodne.

To wystąpienie jest zaproszeniem do namysłu: czy rubrics jest problemem… czy może lustrem naszego myślenia o dydaktyce? I co by się stało, gdybyśmy potraktowali go nie jako obowiązek, lecz jako narzędzie do refleksji i zmiany.

Sylwetka prelegentki
 

Joanna Czerska

Jestem człowiekiem, którego misją i pasją jest rozwój ludzi oraz organizacji. Robię to ponieważ ogromną frajdę sprawiają mi sukcesy innych ludzi! Moje motto: „Nie ma takiej fantazji, której wola i rozum ludzki nie zdołałby przekształcić w rzeczywistość”. William Shakespeare. W życiu kieruję się wartościami szacunku, pracy zespołowej i pozytywnego nastawienia. To one mnie definiują i decydują o tym jakim człowiekiem jestem. Na co dzień wspieram rozwój młodzieży, studentów oraz przedsiębiorstw i ich zespołów, pomagając im w osiąganiu wspólnych celów i czerpaniu satysfakcji z uzyskiwanych rezultatów.

4. Mosty zamiast murów – (od)budowa przestrzeni do nauki dla neuroróżnorodnych studentów (Mariusz Ruchwa, Kacper Rudak, Politechnika Koszalińska, Fundacja "Zdążyć z Miłością")

Typowa dydaktyka akademicka, mimo deklarowanej otwartości, wciąż generuje bariery utrudniające studentom pełne wykorzystanie ich potencjału. Czy da się pokonać przeszkody wynikające nie tyle z trudności merytorycznej przedmiotów, co z utrwalonych nawyków nauczycieli oraz sztywnych zasad weryfikacji wiedzy? Jak projektować proces kształcenia na wymagających kursach, aby nie stawały się one barierą wykluczającą studentów o zróżnicowanej konstrukcji poznawczej?

Autorzy wystąpienia – nauczyciel akademicki oraz samorzecznik, osoba w spektrum autyzmu (niedawny student, absolwent dwóch kierunków) – zapraszają do refleksji nad potrzebą zmiany w sposobie realizacji zajęć. Celem wystąpienia jest wskazanie problemów neuroróżnorodnych studentów oraz prezentacja realnych możliwości ich rozwiązania, bez obniżania poprzeczki merytorycznej.

Z perspektywy samorzecznika, naświetlone zostaną krytyczne punkty typowej dydaktyki: niejasność reguł, sytuacje stresujące oraz koszty emocjonalne tradycyjnego oceniania. To pozwoli zrozumieć, dlaczego dla wielu studentów „murem” staje się nie sama nauka, lecz podejście prowadzącego i sztywne zasady zajęć.

Od strony nauczyciela, przedstawione zostaną propozycje zasad (od)budowy przestrzeni edukacyjnej, oparte na:

• zapewnieniu dostępności przekazu i treści,
• zmianie zasad rozliczania postępów – rezygnacji z kolokwiów na rzecz indywidualnych zadań i systematycznego zaliczania mniejszych porcji materiału,
• konstruktywnej informacji zwrotnej, wskazującej studentom ich silne strony oraz obszary wymagające dalszej pracy,
• akceptacji błędu jako naturalnego elementu procesu uczenia się,
• kształtowaniu rozumienia, samokontroli oraz umiejętności interpretacji wyników.

Wystąpienie kończy się wnioskiem, że inkluzywność nie jest „ulgową taryfą”, lecz dbałością o higienę uczenia się oraz relacje, które przyniosą sukces wszystkim studentom. Autorzy chcą zainspirować do spojrzenia na zajęcia jak na mosty, po których każdy student ma szansę przejść w stronę sukcesu.

Sylwetki prelegentów
 

 

Mariusz Ruchwa

Od wielu lat jestem nauczycielem akademickim w Katedrze Mechaniki Budowli na Wydziale Inżynierii Lądowej, Środowiska i Geodezji Politechniki Koszalińskiej. Na kierunku Budownictwo uczę studentów modelowania oraz złożonych obliczeń konstrukcji budowlanych w ramach kursów z zakresu mechaniki budowli. Od kilku lat stosuję autorską, innowacyjną metodę nauczania, łączącą kształcenie bezpośrednie z asynchronicznym. Stawiam na jakość, przyjazność, indywidualizację i efektywność w pracy ze studentami. Nie stosuję kolokwium, pozwalam uczyć się studentom na własnych błędach i jednocześnie uczę ich odpowiedzialności za uzyskiwane rezultaty. Jestem zwolennikiem przyjaznych i nowoczesnych metod nauczania oraz dbałości o jakość dydaktyki, zwłaszcza w obszarze przedmiotów STEM. Poza pracą działam społecznie na rzecz osób z niepełnosprawnościami i wspieram koszalińską Fundację „Zdążyć z Miłością”.

Kacper Rudak

Jestem osobą w spektrum autyzmu. Ukończyłem studia inżynierskie i pedagogiczne. Jako samorzecznik, pedagog i specjalistą ds. szkoleń w Fundacji „Zdążyć z Miłością", propaguję świadomość spektrum autyzmu w szkołach, w całym kraju. Dzielę się swoim doświadczeniem i obserwacjami. Jestem inicjatorem i twarzą akcji społecznych „Koszalińska szkoła przyjazna dla autyzmu” oraz „Szkoła powiatu koszalińskiego przyjazna dla autyzmu”. Podczas wystąpień dla uczniów, nauczycieli i rodziców mówię o neuroróżnorodności. Jestem miłośnikiem komunikacji miejskiej w całej Polsce. Interesuję się turystyką, polityką i geografią. Moją wielką pasją są podróże pociągami po kraju i Europie. Moim marzeniem i moją misją jest dotarcie do jak najszerszego grona nauczycieli, uczniów i rodziców z informacjami o potrzebach osób neuroróżnorodnych.

5. Studenci Pielęgniarstwa i Położnictwa vs. egzamin OSCE (Anna Sienkiewicz, Agnieszka Dziadel, Agnieszka Lankau, Uniwersytet Medyczny w Białymstoku)

Wystąpienie będzie dotyczyć perspektywy studentów Pielęgniarstwa oraz Położnictwa odnośnie egzaminów OSCE, przeprowadzanych w Centrum Symulacji Medycznej Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku. Egzamin OSCE (Objective Structured Clinical Examination) to stosowana na kierunkach medycznych ustrukturyzowana forma weryfikacji praktycznych umiejętności klinicznych. Została opracowana w odpowiedzi na potrzebę standaryzacji metod oceny efektów uczenia się z obszarów umiejętności praktycznych oraz kompetencji społecznych. Postanowiłyśmy spojrzeć na ten rodzaj sprawdzianu oczami studentów i w tym celu zebrałyśmy, a następnie przeanalizowałyśmy dane dotyczące towarzyszących im w kontekście OSCE odczuć. Zdecydowałyśmy się na to, mając na uwadze fakt, iż niejednokrotnie na wyniki egzaminów wpływ ma nie tylko posiadana przez studenta wiedza, ale także jego nastawienie oraz radzenie sobie z samą formą i specyfiką tego sprawdzianu. Uzyskane wyniki są dla nas wartościowym źródłem informacji na temat potrzeb studentów związanych z przygotowaniem ich do tej formy egzaminowania w kolejnych latach. Mamy poczucie, iż mogą być one użyteczne również dla innych dydaktyków, zarówno tych, którzy już egzaminują swoich studentów przy pomocy OSCE, jak i planujących skorzystanie z tej formy w przyszłości.

Sylwetki prelegentek
 

 

Anna Sienkiewicz

Magister położnictwa, adiunkt dydaktyczny w Zakładzie Ginekologii i Położnictwa Praktycznego Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku, od 2009 roku aktywnie łączy działalność dydaktyczną z praktyką kliniczną w Uniwersyteckim Szpitalu Klinicznym. Specjalizuje się w kształceniu położnych, pielęgniarek i ratowników medycznych, koordynując zajęcia praktyczne oraz nadzorując proces dydaktyczny i zaplecze symulacyjne Zakładu. Pełni funkcję opiekuna studenckiego koła naukowego, wspiera aktywność akademicką studentów i odpowiada za komunikację cyfrową Zakładu. Aktywnie uczestniczy w projektach krajowych i międzynarodowych, podnosząc jakość kształcenia i rozwój kompetencji przyszłych kadr medycznych.

 

Agnieszka Dziadel

Pedagog z wykształcenia i zamiłowania, nauczyciel akademicki na Uniwersytecie Medycznym w Białymstoku, Liderka Doskonałości Dydaktycznej i konsultantka do spraw dydaktycznych w Centrum Doskonałości Dydaktycznej UMB. Uczę studentów kierunków medycznych komunikacji interpersonalnej, medycznej i interprofesjonalnej oraz pedagogiki. Edukacja to dla mnie przede wszystkim relacja ukierunkowana na rozwój studentów. W procesie dydaktycznym szczególnie ważne są dla mnie uważność i otwartość na ich perspektywę a także dbałość o praktyczne i interdyscyplinalne aspekty przekazywanej wiedzy. Utarte schematy edukacyjne to dla mnie za mało, wspólnie ze studentami i innymi dydaktykami wciąż szukam więc inspiracji, nowych ścieżek i możliwości.

 

Agnieszka Lankau

Doktor nauk o zdrowiu, magister pielęgniarstwa i magister pedagogiki opiekuńczo-wychowawczej. Liderka Doskonałości Dydaktycznej i konsultantka do spraw dydaktycznych w Centrum Doskonałości Dydaktycznej UMB. Specjalizuję się w kształceniu studentów kierunków pielęgniarstwo, ratownictwo medyczne i fizjoterapia. Egzaminator w Centrum Kształcenia Podyplomowego Pielęgniarek i Położnych w Warszawie.

Zainteresowania naukowe: Psychopedagogika w edukacji medycznej, Andragogika w kształceniu medycznym, Edukacja oparta na kompetencjach, Ewaluacja w dydaktyce medycznej, Skuteczne strategie dydaktyczne w szkolnictwie wyższym.

6. Humor i śmiech w dydaktyce akademickiej (Łukasz Hajduk, Uniwersytet Jagielloński)

O humorze w edukacji mówi i pisze się dużo. Jednak w większości przypadków chodzi o szkoły podstawowe, rzadziej średnie, a prawie w ogóle wyższe. Tego typu treści można znaleźć co prawda w publikacjach anglojęzycznych, lecz na gruncie polskim nie ma ich za wiele. Dlatego to dobry pomysł na badania zakończone publikacją.. a przy okazji wspaniały pomysł na wystąpienie na Ideatorium :) Podczas 20 minut na scenie spróbuję przyjrzeć się dostępnym badaniom, zarówno tym zagranicznym, jak i nielicznym krajowym. Przedstawię też różne sposoby wykorzystania humoru, przeanalizuję jak humor i związany z nim śmiech wpływają na mózg uczącego się. Ale przede wszystkim zaprezentuję dobre praktyki z własnego podwórka. Przez ponad 20 lat humor i śmiech towarzyszą mi w realizowanych kursach: ćwiczeniach, wykładach, seminariach i innych zajęciach prowadzonych na uczelni. Na scenie pojawi się więc kostka emotka, kurczak, bum bum rurki, tajemnicze QR kody i kilka innych elementów, które przyprawiają studentów i studentki o śmiech. Podzielę się też prostymi zabawami, które na co dzień pozwalają mi "rozruszać" osoby studiujące i nawet w poniedziałek o 8:00 rano, czy w piątek o 16:00 wykrzesać z nich trochę energii i zapału do studiowania. Przytoczę również wypowiedzi studentów i studentek zebrane z ankiet ewaluacyjnych, które są dla mnie dowodem, że śmiech i humor niewątpliwie wpływają na jakość kształcenia. Wreszcie spróbuję uzasadnić, jak bardzo skrócenie dystansu do samego siebie pomaga w byciu dobrym nauczycielem akademickim. Mam nadzieję, że swoim wystąpieniem nie tylko zaciekawię słuchaczy, ale i wprawię ich w dobry humor.

Sylwetka prelegenta
 

Łukasz Hajduk

Nauczyciel akademicki, adiunkt w Instytucie Pedagogiki UJ, członek zespołu Ośrodka Doskonalenia Dydaktycznego Ars Docendi, a także tutor, trener Collegium Wratislaviense, założyciel i właściciel Centrum Edukacji i Animacji EduAnima. Pracuje w obszarze pedagogiki przedszkolnej i wczesnoszkolnej, animacji kultury i szeroko pojętych metod aktywizujących w nauczaniu. Ucząc studentów próbuje budować relacje, na zajęciach często zabiera ich w teren, gra w gry (także terenowe) oraz nie stroni od pedagogiki zabawy. Poza uczelnią spotkać go można w górach.  Kocha wyprawy w nieznane i mocną, czarną kawę parzoną nad ogniskiem. Nie ma znaczenia, czy zdobywa górskie szczyty, realizuję projekty ze studentami, czy dzieli się dydaktycznymi tajnikami z kadrą akademicką — zawsze poszukuje tej wyjątkowej iskry przygody.  

7. Student jako zasób - jak tańczyliśmy "belgijkę" na wykładzie z języka angielskiego (Magdalena Krygiel-Bartoszewicz, Akademia Wychowania Fizycznego we Wrocławiu)

We współczesnej dydaktyce akademickiej coraz częściej stawia się pytania jaka jest rola studenta - czy to jest tylko bierny odbiorca treści, czy aktywny współtwórca procesu uczenia się?

Wystąpienie ma na celu pokazanie zmiany w perspektywie „student jako wyzwanie” na „student jako zasób” i jej wpływ na dynamikę zajęć, relacje w grupie i efektywność nauki.

Zostanie przedstawione nietypowe doświadczenie dydaktyczne, w którym awaria sprzętu audio-wizualnego i późna pora zajęć skutkowała wspólnym tańczeniem „belgijki” na wykładzie z języka angielskiego dla dziesięciu grup.

Wystąpienie jest zaproszeniem do refleksji nad znaczeniem emocji, ruchu i poczuciu wspólnoty w procesie uczenia się dorosłych. Przedstawiony zostanie przykład na przełamanie rutyny akademickiej wprowadzając element zabawy, spontaniczności i współdziałania do rozwoju kompetencji komunikacyjnych i międzykulturowych studentów i jednocześnie podanie rozwiązania prowadzącemu na "wyjście z twarzą".

Wystąpienie łączy doświadczenie dydaktyka i refleksję obserwatora jak niesprzyjające okoliczności zewnętrzne i niewielka zmiana myślenia o studentach może przekształcić wykład w przestrzeń budowania zaangażowania, współodpowiedzialności i pozytywnych emocji w grupie niezbędnych do zbudowania relacji i kluczowych w procesie uczenia się. Pokazane zostanie jak wprowadzenie elementu zaskoczenia i zabawy może mieć realny wpływ na koncentrację i zaangażowanie studentów i wspierać naukę języka obcego. Pozytywne emocje obniżają stres i budują partnerską relację między prowadzącym a studentami. Wszyscy pamiętamy zajęcia, na których informacje zostały przedstawione w formie anegdoty, a nie w formie “suchego” wykładu.

Wprowadzenie nowego podejścia do dydaktyki akademickiej jest niezbędne, ponieważ zaufanie i poczucie sprawczości studentów pozytywnie wpływają na budowanie bezpiecznej przestrzeni i otwartości poznawczej, w której studenci chętnie podejmują wyzwania intelektualne i ryzyko komunikacyjne: nie boją się popełniać błędów.

Sylwetka prelegentki
 

Magdalena Krygiel-Bartoszewicz

Mgr Magdalena Krygiel-Bartoszewicz kierownik Centrum Języków Obcych na Akademii Wychowania Fizycznego im. Polskich Olimpijczyków we Wrocławiu.

Od ponad 25 lat uczy angielskiego w biznesie skutecznie wprowadzając ruch i zabawę do swoich szkoleń, wspiera komunikację w wymagających sytuacjach. Jednym z kluczowych momentów w jej karierze była rola doradcy językowego podczas posiedzeniu Wielkiej Izby w Trybunale Praw Człowieka w Strasburgu.

Ceni rozmowy, które coś zmieniają. Po godzinach tańczy tango argentyńskie dla przyjemności. Ciało i mózg ćwiczy na Qigong i Taichi.

Dlaczego jesteś taka spokojna Akademio? Instytucjonalna inercja w kontekście nowych technologii jako największe wyzwanie dla szkolnictwa wyższego

Technologia zmienia proces uczenia się i prowadzenia badań, a uniwersytetom wciąż brakuje refleksji, spójnej i strategicznej wizji oraz stanowczych działań dotyczących generatywnej sztucznej inteligencji. Porozmawiajmy o tym, dlaczego tak jest i co możemy zrobić, by to zmienić.

Sylwetki rozmówców
 

Piotr Szczuko
(Politechnika Gdańska)

Naukowo - tworzę i badam modele uczenia maszynowego i AI do przetwarzania danych multimedialnych i multimodalnych. A dydaktycznie - jestem wykładowcą w Politechnice Gdańskiej w Katedrze Systemów Multimedialnych Wydziału ETI i trenerem w Centrum Nowoczesnej Edukacji. W moje badania i w dydaktykę z obszaru informatyki włączam aspekty etyki i odpowiedzialności, krytycznie badam realne możliwości AI i hajp narosły wokół niej.

Katarzyna Mikołajczyk
(Szkoła Główna Handlowa w Warszawie)

Adiunkt w Instytucie Kapitału Ludzkiego SGH w Warszawie. Badaczka interakcji człowiek-AI oraz nowoczesnych metod rozwoju kompetencji. W pracy naukowej i zawodowej analizuje, jak technologie zmieniają charakter pracy, kładąc szczególny nacisk na dobrostan pracowników, neuroedukację oraz ideę lifelong learning. Posiada kilkunastoletnie doświadczenie w projektowaniu procesów rozwojowych (e-learning, blended learning), zdobywane m.in. w Centrum Otwartej Edukacji SGH oraz we współpracy z biznesem i sektorem NGO. Jako trenerka umiejętności miękkich, na co dzień łączy świat technologii z humanistycznym podejściem do komunikacji, współpracy i redukcji stresu. Członkini Akademickiego Towarzystwa Andragogicznego oraz zespołu redakcyjnego czasopisma „Edukacja Ekonomistów i Menedżerów”.

Piotr Kowzan
(Uniwersytet Gdański)

Dr – pedagog społeczny i badacz edukacji dorosłych z Instytutu Pedagogiki Uniwersytetu Gdańskiego. Zajmuje się uczeniem się w ruchach społecznych, krytycznymi kompetencjami obywatelskimi, współpracą oraz społecznymi warunkami edukacji. W pracy dydaktycznej eksperymentuje z chatbotami i generatywną AI, rozwijając dyspozycje oraz architektury rozmowy, które traktują modele językowe nie jako maszyny do podawania odpowiedzi, lecz jako narzędzia ćwiczenia myślenia, argumentacji, refleksji i twórczego działania. Interesuje go, jak Akademia może wyjść poza fazę improwizacji i doraźnych regulacji, by uczyć kolejne pokolenia odpowiedzialnej współpracy z technologią w świecie, którego reguły dopiero się kształtują.

Piotr Wasyluk
(Wasyluk. Projektowanie Kreatywne)

Projektant usług i analityk trendów, pracujący na styku strategii, projektowania i myślenia o przyszłości. Doktor nauk humanistycznych oraz nauczyciel akademicki z wieloletnim doświadczeniem, specjalizujący się w projektowaniu usług, modeli biznesowych i rozwiązań opartych na analizie trendów. W swojej pracy łączy analizę procesów społecznych, kulturowych i technologicznych z praktyką projektową, przekładając wiedzę o zmianach na konkretne działania organizacji. Koncentruje się na tworzeniu doświadczeń użytkownika oraz projektowaniu usług odpowiadających na realne i przyszłe potrzeby. Jako analityk trendów wspiera firmy i instytucje w rozumieniu kierunków zmian oraz ich wykorzystaniu w rozwoju produktów, usług i strategii. Autor licznych raportów trendowych i opracowań dla biznesu oraz sektora publicznego, a także współtwórca unikatowego w Polsce kierunku studiów „Analiza i kreowanie trendów”. Moderator procesów design thinking, prowadzi warsztaty i projekty rozwojowe, pomagając organizacjom wdrażać innowacje i budować rozwiązania zorientowane na przyszłość.

Anna Szpak-Szpakowska
(Politechnika Gdańska)

Studentka inżynierii danych na Politechnice Gdańskiej, rozwijająca projekt Spaculabs - narzędzie oparte na sztucznej inteligencji do generowania receptur kosmetycznych oraz przewidywania ich właściwości, takich jak stabilność, skuteczność i tekstura. W swojej pracy łączy technologię z formulacją kosmetyczną, skupiając się na praktycznym wykorzystaniu AI w procesach badawczo-rozwojowych. Na co dzień obserwuje, jak generatywna AI zmienia sposób uczenia się, często szybciej niż reagują na to uczelnie. Zwraca uwagę na ryzyko bezrefleksyjnego delegowania zadań AI i podkreśla potrzebę świadomego korzystania z tych narzędzi – weryfikowania wyników, rozumienia procesu i traktowania ich jako wsparcia, a nie zastępstwa myślenia.

1. EduFest jako oddolna przestrzeń uczenia się dydaktyki. Studium mikro-inicjatywy wydziałowej (Joanna Ciesielska-Klikowska, Uniwersytet Łódzki)

Czy rozmowa o dydaktyce musi odbywać się wyłącznie w formule szkolenia albo raportu? Wydarzenie EduFest, organizowane cyklicznie na Wydziale Studiów Międzynarodowych i Politologicznych Uniwersytetu Łódzkiego, powstało jako próba sprawdzenia innego scenariusza - co się stanie, gdy stworzymy na wydziale przestrzeń, w której można mówić nie tylko o tym, co działa, ale także o tym, co bywa trudne, nieoczywiste albo zwyczajnie nie wychodzi.

Wystąpienie prezentuje EduFest jako oddolną mikro-inicjatywę budującą wspólnotę praktyków. Przedstawię założenia formatu (krótkie wystąpienia + warsztatowa praca na realnych problemach z zajęć), dynamikę spotkania oraz najważniejsze obserwacje, m.in. jakie tematy uruchamiają najwięcej energii, dlaczego „porażki dydaktyczne” okazują się szczególnie produktywne i co sprawia, że uczestnicy chcą wracać. EduFest nie jest gotowym modelem do wdrożenia, lecz eksperymentem w budowaniu kultury rozmowy o nauczaniu. Wystąpienie będzie próbą odpowiedzi na pytanie, czy małe, lokalne formaty mogą realnie wzmacniać jakość dydaktyki i co trzeba zrobić, by nie skończyły się na jednorazowym entuzjazmie.

Sylwetka prelegentki
 

Joanna Ciesielska-Klikowska

Adiunktka na Uniwersytecie Łódzkim, związana z Katedrą Studiów Azjatyckich oraz Paradiplomacy Lab – Centrum Badań nad Paradyplomacją i Dyplomacją Miejską.

Tutorka UŁ i koordynatorka tutoringu na uczelni, od lat zaangażowana w rozwój nowoczesnej dydaktyki akademickiej. Absolwentka programu Mistrzowie Dydaktyki, przez wiele lat opiekunka programu „Zdolny uczeń – świetny student”. Obecnie kieruje projektem dydaktycznym „Aktywni”, ukierunkowanym na rozwój kompetencji dydaktycznych kadry akademickiej i doktorantów. W swojej pracy koncentruje się na innowacyjnych metodach nauczania, tutoringu oraz wspieraniu jakości kształcenia w szkolnictwie wyższym.

2. Tygrys, Potwór i Czerwony Byk contra Maslow. Nierówna walka o dobrostan uczących i nauczających (Magdalena Kaleta-Kuzińska, Politechnika Bydgoska)

Moja reinterpretacja hierarchii potrzeb Maslowa w kontekście edukacji wyższej. Czy głodny, zmęczony i "przedopaminowany" student myśli o samorealizacji, czy raczej o przetrwaniu do końca zajęć? Czy nierówna walka o dobrostan nie dotyczy również nauczycieli akademickich, którzy funkcjonują pod presją systemową i dydaktyczną, balansując na granicy wypalenia? Opowiem krótko o szkoleniu wewnętrznym dla nauczycieli oraz lekcji języka specjalistycznego technicznego dla studentów, podczas których wykorzystałam piramidę Maslowa jako narzędzie refleksji nad motywacją, koncentracją i warunkami uczenia/się oraz jako element inspirujący pracę projektową (!)... Zanim pojawi się Bloom, efekty uczenia i zaangażowanie, trzeba najpierw wygrać z Tygrysem, Potworem i Czerwonym Bykiem. Tylko czy zawsze się uda?

Sylwetka prelegentki
 

Magdalena Kaleta-Kuzińska

Nauczycielka akademicka, tłumaczka i trenerka nauczycieli. Orędowniczka mądrego wykorzystania AI w pracy nauczyciela. Zainteresowania naukowe: językoznawstwo stosowane, glottodydaktyka języków specjalistycznych, wykorzystanie narzędzi GenAI w dydaktyce języków. W mojej filozofii nauczania istotne miejsce zajmuje wykorzystanie nowoczesnych technologii, które są niezbędne do zaangażowania Generacji Z, zwanej pokoleniem „Cyfrowych Tubylców”. Opierając się na aktualnych doniesieniach ze świata nauki, projektuję zajęcia tak, aby zoptymalizować proces przyswajania wiedzy. Ważna jest dla mnie również kwestia dobrostanu studentów/studentek oraz kadry akademickiej, co uwzględniam podczas prowadzonych zajęć i szkoleń.

3. Kultura odczuwalna na sali dydaktycznej: kiedy zmysły robią to, czego nie dowozi język (Olena Gorokhovska, Uniwersytet WSB Merito w Poznaniu)

Wyobraź sobie salę, w której siedzą studenci z różnych krajów. Wszyscy znają język studiów, a jednak nie wszyscy czują się swobodnie, by zabierać głos, zadawać pytania czy włączać się w dyskusję. Formalnie komunikacja jest możliwa. W praktyce często pojawia się niepewność, dystans i milczenie.

W pewnym momencie zadałam sobie pytanie: skoro wspólny język nie wystarcza, to co naprawdę buduje aktywność, zaangażowanie i poczucie bezpieczeństwa w grupie? To wystąpienie jest opowieścią o zmianie perspektywy – od przekazywania treści do projektowania doświadczeń. Zamiast mówić więcej, zaczęłam wprowadzać krótkie gry i elementy grywalizacji, które angażują działanie, emocje i współpracę. Kiedy studenci mogą czegoś doświadczyć, szybciej zaczynają się komunikować, przełamują dystans i chętniej uczestniczą w zajęciach. Podzielę się refleksjami z pracy z grupami międzynarodowymi: co pomaga budować zaufanie, co ułatwia integrację oraz jakie warunki sprawiają, że studenci mają odwagę mówić – także w języku, który nie jest ich pierwszym. Pokażę też kulisy: co zadziałało, co trzeba było uprościć, gdzie pojawił się opór oraz jak w przygotowaniu pomogła sztuczna inteligencja – nie jako rewolucja, ale jako spokojne wsparcie metodyczne, które pomaga oszczędzać czas i podejmować trafniejsze decyzje.

To nie będzie tylko wystąpienie o grach. To będzie opowieść o tym, jak stworzyć w sali dydaktycznej środowisko, w którym studenci – nawet pracując w języku obcym – mają odwagę mówić, pytać i aktywnie uczestniczyć w zajęciach.

Sylwetka prelegentki
 

Olena Gorokhovska

Dr nauk prawnych, wykładowczyni akademicka, metodyczka i trenerka związana z Uniwersytetem WSB Merito w Warszawie. Z pierwszego wykształcenia prawniczka, z praktyki dydaktyczka, z ciekawości badaczka tego, co naprawdę sprawia, że studenci zaczynają mówić, współpracować i angażować się w zajęcia.

Od wielu lat pracuje w szkolnictwie wyższym, łącząc perspektywę edukacji, prawa, zarządzania i psychologii. Wspiera wykładowców w projektowaniu zajęć, które nie ograniczają się do przekazywania wiedzy, lecz tworzą doświadczenie uczenia się – z wykorzystaniem gier edukacyjnych, elementów grywalizacji i pracy zespołowej. Działa jako trenerka w projektach realizowanych na zlecenie organizacji międzynarodowych, w ramach których prowadzi szkolenia dla uchodźców.

Szczególnie interesuje ją to, jak budować aktywność i poczucie bezpieczeństwa w grupach wielokulturowych, w których wspólny język nie zawsze oznacza swobodną komunikację. Eksperymentuje z metodami, które angażują nie tylko intelekt, ale także emocje, działanie i współpracę.

4. Wewnętrzne dziecko idzie na uczelnię, gdzie inne wewnętrzne dziecko wykłada (Wojciech Kilian, Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu)

Na uczelni wszyscy powinni być dorośli i zachowywać się dojrzale. Jednak "powinni" zwykle nie działa tak, jakbyśmy sobie tego życzyli. Mimo całej formalnej strony uczelni, regulaminów, sylabusów, protokołów, przychodzimy na uczelnię jako studenci, jak i wykładowcy z bagażem dotychczasowych doświadczeń. Często wydaje nam się, że sednem procesu edukacyjnego jest przekaz bezpośredni, jak w transmisji telegraficznej. A jedyne możliwe komplikacje, to konieczność powtórzenia lub zmiany kodu nadawania, gdy ten pierwotny nie dociera do słuchacza. Tak naprawdę jednak nasz przekaz, jeszcze zanim popłynie w eter, przechodzi przez liczne filtry, które zbudowaliśmy w sobie jako mechanizmy obronne, heurystyki, skrypty, nawyki, przyzwyczajenia. Kiedy informacja dotrze do odbiorcy, z kolei on przefiltruje go nieświadomie przez podobną strukturę budowaną latami w trakcie własnych, niepowtarzalnych doświadczeń. Kto więc tak naprawdę spotyka się w tej rozmowie? Czy naprawdę zawsze tylko dojrzałe i w pełni ukształtowane osoby? Czy może, w zależności od sytuacji, dynamicznie zmieniające się, jak aktorzy w teatrze, osobowości? Czasem przeważa nasza pewność siebie i radzimy sobie z każdą sytuacją. Innym razem budzi się w nas to przestraszone dziecko, na które ktoś kiedyś nakrzyczał, nie wiadomo już nawet kiedy i dlaczego. Lecz tamte emocje pozostały uśpione, aż do tej właśnie chwili, gdy, odczuwane ponownie, niszczą plan na wspaniały, starannie przygotowany wykład.

W moim wystąpieniu chciałbym pokazać przykładowe sytuacje, kiedy odzywa się wewnętrzne dziecko, po jednej lub drugiej stronie. Chciałbym też rozważyć możliwe scenariusze reakcji, te pozytywne i negatywne, oraz ich konsekwencje. Następnie zaproponuję zanurzenie się w świat badań i koncepcji psychologicznych, które pomogą nam rozpoznać impulsy i reakcje pojawiające się z poziomu dziecka oraz zareagować na nie w najbardziej optymalny sposób. Przytoczę między innymi, ale nie tylko, łatwą do natychmiastowego zastosowania koncepcję analizy transakcyjnej sformułowaną przez Erica Berne'a. Odwołam się także do nieco trudniejszych, lecz wspaniale poszerzających perspektywę, koncepcji psychologii głębokiej. Końcowa część mojego wystąpienia będzie bardzo praktyczna, gdyż przedstawię wypróbowane w ciągu 30. lat pracy dydaktycznej sposoby radzenia sobie w trudnych komunikacyjnie i emocjonalnie sytuacjach, takie jak wewnętrzny stan "zero", analiza RAIN, minute mindfulness, zakotwiczenie w rzeczywistości, trening akceptacji i zaangażowania (ACT), i inne.

Sylwetka prelegenta
 

Wojciech Kilian

Czuję się przede wszystkim poetą, filozofem, marzycielem. Jestem banitą kalendarza z ponad czterdziestoletnim doświadczeniem w prokrastynacji. Z poczucia odpowiedzialności dźwigam osobisty przydział cywilizacyjnych, rodzinnych, społecznych i zawodowych obowiązków. Mam adhd i doceniam ten fakt, ale najpierw musiałem go odkryć i pokochać. Los sprawił, że zostałem nauczycielem. Pracuję ze studentami i z dziećmi. Z perspektywy czasu postrzegam to jako przywilej, misję i mój wkład w tworzenie świata opartego na prostych wartościach i zasadach. Na pytanie: jak żyć? odpowiadam: „chop wood, carry water”.

5. Praca dyplomowa i AI: promotor jako przewodnik, nie strażnik (Anita Ciesielska, Uniwersytet Łódzki)

Obecność narzędzi AI w procesie pisania prac dyplomowych stał się faktem dydaktycznym, który wymaga rozwiązań wykraczających poza zakazy i „udawanie, że zjawiska nie ma”. Przedstawione zostaną rozwiązania porządkujące cały proces: kontrakt AI dla pracy licencjackiej, dziennik użycia AI (co, po co i jak zweryfikowano), rubryka oceny procesu i produktu oraz checklisty etapowe (problem–literatura–argument–wnioski).

Zaprezentowany zostanie proces uczący używania modeli językowych poprzez planowanie pracy, krytyczną analizę literatury, weryfikację treści oraz transparentność własnego wkładu. W procesie wykorzystywane są różne narzędzia (Bielik, ChatGPT, Perplexity, NotebookLM), przy czym nacisk położony jest nie na wybór konkretnej aplikacji, lecz na jasne etapy, kryteria oceny i proste metody weryfikacji, które chronią jakość argumentacji w warunkach łatwego generowania tekstu. Kluczowe jest ocenianie nie tylko efektu końcowego, lecz całej ścieżki pracy: dokumentowane są iteracje, decyzje i zakres wykorzystania AI, a promotor sprawdza spójność procesu, rzetelność oraz zgodność z wymaganiami.

Proponowane podejście pozwala traktować AI nie jako substytut myślenia i pisania, lecz jako narzędzie dydaktyczne, które przy właściwych kryteriach wzmacnia samodzielność i rzetelność akademicką.

Sylwetka prelegentki
 

Anita Ciesielska

Jestem profesorką uczelni na Uniwersytecie Łódzkim, związaną z Katedrą Mikrobiologii Molekularnej na Wydziale Biologii i Ochrony Środowiska. Z wykształcenia i doświadczenia jestem mikrobiolożką molekularną, od ponad 20 lat zaangażowaną w pracę naukową oraz dydaktykę akademicką. Pełnię również funkcję ekspertki Polskiej Komisji Akredytacyjnej. Równolegle rozwijam kompetencje w obszarze sztucznej inteligencji i edukacji cyfrowej, co potwierdzają liczne certyfikaty oraz udział w projektach eksperckich. Należę do Grupy Roboczej ds. Sztucznej Inteligencji przy Ministerstwie Cyfryzacji, gdzie odpowiadam za komunikację medialną oraz działam w sekcjach „AI i prawa człowieka” oraz „Świadomość, kompetencje i higiena cyfrowa”. Projektuję i prowadzę szkolenia dla nauczycieli akademickich z zakresu wykorzystania sztucznej inteligencji w dydaktyce. Jestem autorką Akademii Kompetencji Cyfrowych Uniwersytetu Łódzkiego – inicjatywy wspierającej rozwój kompetencji cyfrowych w środowisku akademickim. Współpracuję również wolontaryjnie z Fundacją SpeakLeash | Spichlerz, której społeczność stworzyła polski model językowy Bielik.AI.  Angażuję się w działania Fundacji, prowadzę aktywność popularyzatorską na rzecz polskiego, suwerennego rozwoju technologicznego oraz występuję jako prelegentka.

6. Tutoring akademicki - wybór czy obowiązek (Agnieszka Marcinowska, Uniwersytet Warszawski)

Tutoring akademicki to coraz popularniejsza metoda kształcenia na wielu kierunkach studiów, w wielu jednostkach Uczelni wyższych w Polsce. Wzorem takich uczelni jak Oxford czy Cambridge staramy się zapewnić studentom jak najbardziej wszechstronny rozwój, wspierając ich pasje i zainteresowania.

W ramach innowacji dydaktycznych Tutoring jest wprowadzany do programów studiów jako przedmiot obowiązkowy, który musi zaliczyć każdy student. Czy jednak jest to praktyka właściwa, czy wszyscy studenci powinni poznać pracę i naukę w relacji Mistrz – Uczeń, czy powinna to być dobrowolna decyzja studenta i elitarna forma kształcenia? A może powinno się w większym stopniu spersonalizować system kształcenia i cześć przedmiotów na studiach wyższych powinna być obligatoryjnie realizowana w takiej formule.

Inną kwestią jest dobór i kształcenie Tutorów, a także odpowiedź na pytanie czy każdy pracownik prowadzący zajęcia dydaktyczne powinien być przygotowany do takiej formy ich realizacji i czy każdy może być Tutorem.

Te i wiele innych pytań, wątpliwości, sukcesów i porażek (na szczęście nielicznych) zrodziło się z ponad 11-letniego doświadczenia tutorskiego na Wydziale Geologii Uniwersytetu Warszawskiego. W moim wystąpieniu chciałabym się podzielić własnymi doświadczeniami nabytymi podczas realizowanych przeze mnie tutoriali, które miały różny charakter z założenia lub ulegały ewolucji podczas ich trwania.

Sylwetka prelegentki
 

Agnieszka Marcinowska

Geolog z zawodu i zamiłowania. Nauczycielka akademicka, tutorka, popularyzatorka nauki. Współtwórczyni programów studiów na kierunkach: geologia poszukiwawcza i geologia stosowana. W swojej pracy kieruje się pasją i uważnością na drugiego człowieka. Twórczyni odbywających się od 19 lat warsztatów geologicznych GeoLove na których każdy może pokochać geologię i poznać jej tajemnice. Wraz ze studentami prowadzi warsztaty i lekcje dla uczniów szkół podstawowych i ponadpodstawowych o tematyce przyrodniczej i szerokim przyrodniczym rozumieniu otaczającego nas świata. Fascynuje ją praca tutorki, gdzie może towarzyszyć podopiecznym w rozwijaniu naukowych skrzydeł i odkrywaniu ich mocnych stron. Szuka rozwiązań na ciekawą i efektywną naukę dla siebie i innych.

Miłośniczka podziemnych światów – kopalni, tych zabytkowych i tych współczesnych.

1. Kilka myśli jeszcze nieuczesanych… (Ewa Duda-Maciejewska, Akademia Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej)

Te myśli jeszcze nieuczesane kiełkują we mnie, pomiędzy nami, w miejscach, w których żyjemy. Dotykają filozofii, sensu i tego, co niewidzialne dla systemu, a co Carol Sanford nazywa „esencją” – unikalnym potencjałem, którego nie da się zamknąć w sylabusach ani rynkowych wzorcach zapotrzebowania.

Jestem „nieracjonalna”. W naszej kulturze nauczono nas wstydzić się marzeń, nazywając je „dziecinnymi”. Jednak Donella Meadows przypomina, że budowanie wizji nie jest procesem racjonalnym – płynie z wartości i serca, a nie z logiki. Chcę zaprosić do porzucenia na chwilę „lewopółkulowej” analizy i wspólnego wejścia w przestrzeń, w której odważymy się opisać świat, jakiego naprawdę pragniemy, a nie tylko ten, na który jesteśmy gotowi się zgodzić. To wymaga od nas siły, by wytrwać w napięciu między dzisiejszą rzeczywistością a wizją, za którą tęsknimy i która urzeczywistniamy tworząc codziennie nasze małe wyspy i tkając niewidzialne mosty łączące je w cale archipelagi sensów. Edukacja to nie transakcja, to życie. Jest obecna w naszych relacjach, w duetach, kwartetach i „przestrzeniach pomiędzy”.

Nie mam jeszcze pewności ani pełnej odwagi, aby mówić o tym na scenie, ale chcę jej nabrać. Nie ma lepszego miejsca. Ideatorium to przestrzeń nodalna, w której „wbicie szpilki” w postaci wspólnej, odważnej wizji może sprawić, że cały system zacznie się zmieniać.

Mam nadzieję podzielić się zebranymi impresjami na temat regeneratywnych doświadczeń edukacyjnych. Przestrzeni w nas, pomiędzy nami i miejsc, w których potencjał zmiany rozkwita... Czy to będzie możliwe? Zobaczymy :)

Sylwetka prelegentki
 

Ewa Duda-Maciejewska

Edukatorka i projektantka doświadczeń edukacyjnych, strateżka i badaczka.

Od 30 lat związana z sektorem kreatywnym, od dekady ze szkolnictwem wyższym (School of Form, Uniwersytet Civitas, APS im. Marii Grzegorzewskiej) i edukacją nieformalną (CEO, sTOP). Współtwórczyni Akademickiego Centrum Doskonałości. Badaczka regeneratywnych doświadczeń edukacyjnych w Szkole Doktorskiej Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej. Trenerka oraz członkini zarządu Stowarzyszenia Trenerskiego Organizacji Pozarządowych sTOP, Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego, International Sociological Association, miedzynarodowej grupy The Creative Revolution. Członkini Rady Sektorowej ds. Kompetencji Sektora Komunikacji Marketingowej oraz Zespołu Eksperckiego BKL 3.0. Ambasadorka EPALE.

1. Mieszam dyscypliny jak w probówce: teren, laboratorium i wykład w jednym eksperymencie dydaktycznym (Sylwia Andrzejczak-Grządko, Uniwersytet Zielonogórski)

Projekt Water Disenchanted: Exploring Properties and Microbial Life, realizowany w ramach Erasmus Blended Intensive Programe, łączy w sobie kilka światów i wszystko to, co zwykle trzymane jest w osobnych „szufladkach dydaktyki” - zajęcia terenowe, laboratoryjne, ćwiczenia, konwersatoria i wykłady. Tu spotykają się dyscypliny, które zwykle mijają się na „piętrach dydaktycznej budowli”. Biologia, inżynieria środowiskowa, fizyka, chemia, ale też socjologia i psychologia. Tu nic nie wybucha, tu wszystko się łączy w jeden motyw – woda. Jako środowisko życia, jako obiekt pomiarów i eksperymentów, ale też przestrzeń społecznych znaczeń i konfliktów. Projekt pokazuje, że interdyscyplinarność jest warunkiem zrozumienia złożonych zjawisk. Studenci mogą patrzeć na wodę jednocześnie jak biolog, fizyk, chemik, inżynier, badacz społeczny, odkrywając, że dopiero połączenie tych perspektyw pozwala naprawdę zrozumieć środowisko, w którym żyjemy. Wykorzystana „żywa praktyka” angażuje studentów, pozwalając wyciągnąć to co najistotniejsze w teorii. Realizacja przedsięwzięcia daje możliwość po pierwsze nabycia nowej wiedzy w sposób nieszablonowy – nie tylko w czasie wykładu, ale też w terenie, w czasie dyskusji, podczas refleksji; po drugie daje możliwość zdobycia nowych umiejętności praktycznych w pracy, zarówno w terenie, jak i w laboratorium; po trzecie zaś umożliwia realizację zadań w grupie i wyjście z doświadczeniem pracy zespołowej, samodzielnego myślenia i sensownego działania w sytuacjach, które nie zawsze są idealnie uporządkowane. Projekt Water Disenchanted pokazuje, że nauka najlepiej smakuje, kiedy jest podawana w trzech konsystencjach: terenowej, laboratoryjnej i teoretycznej.

Sylwetka prelegentki
 

Sylwia Andrzejczak-Grządko

Na Uniwersytecie Zielonogórskim, jako adiunkt pracuję w Katedrze Biotechnologii, od 2017 roku. Z wykształcenia i pasji mikrobiolog. Naukowo zajmuję się mikroorganizmami izolowanym głównie od zwierząt dzikich. Dydaktycznie pracuję głównie ze studentami kierunku Biotechnologia, prowadząc zajęcia z Mikrobiologii ogólnej i przemysłowej oraz Genetyki ogólnej i molekularnej.

2. Od referatu do reprezentacji: semestr w formule role play (Marcin Frenkel, Uniwersytet Łódzki)

Wielu z nas zna ten moment: projektujemy nowe konwersatorium i obiecujemy sobie, że „tym razem” nie skończy się na serii referatów i długich monologach. A potem i tak wracamy do bezpiecznego schematu. W swoim kursie postanowiłem sprawdzić, czy da się to realnie zmienić bez gruntownej przebudowy formuły zajęć – w sposób, który pozostaje czytelny i organizacyjnie wykonalny zarówno dla prowadzącego, jak i uczestników.

Od dwóch lat jedne z moich zajęć prowadzę w formule role play, którą roboczo nazwałem „spotkaniem na szczycie”. Osoby studiujące przez cały semestr pracują w stałych zespołach i wcielają się w określonych aktorów. W przypadku mojego kursu są to burmistrzowie wybranych miast, którzy podczas kolejnych „obrad” analizują takie zagadnienia jak rozwój przedmieść, deindustrializacja, rewitalizacja czy napięcia społeczne – zawsze z perspektywy reprezentowanego miasta. Równie dobrze mogą to być instytucje, państwa, teorie, epoki czy zespoły badawcze – zależnie od specyfiki przedmiotu. Każde kolejne zajęcia są odsłoną symulowanych „obrad”: analizujemy nowe zagadnienie konsekwentnie z przyjętej perspektywy.

To pozornie drobna zmiana, która wyraźnie wpływa na dynamikę pracy. Zamiast jednorazowego wystąpienia pojawia się proces: budowanie eksperckości, reagowanie na inne stanowiska, uczenie się porównań. Uczestnicy muszą nie tylko mówić, lecz także uważnie słuchać i odnosić się do argumentów innych. Zyskują poczucie odpowiedzialności za reprezentowaną perspektywę.

Nie zawsze jednak wszystko działa. Mierzę się z problemem niedostarczania materiałów graficznych, odczytywania wystąpień z telefonu czy powtarzania tych samych danych podczas kolejnych „spotkań”. Zdarza się też nadmierne upraszczanie stanowisk. Wystąpienie będzie więc opowieścią zarówno o potencjale tej metody, jak i o wyzwaniach, które towarzyszyły jej wdrażaniu oraz stopniowemu dopracowywaniu.

Proponowane rozwiązanie ma charakter uniwersalny. Sprawdza się wszędzie tam, gdzie analizujemy zjawiska z wielu perspektyw – niezależnie od dziedziny. To też zaproszenie do refleksji nad tym, czy zamiast pytać studentów „kiedy referujesz?”, nie warto zapytać: „kogo reprezentujesz?”.

Sylwetka prelegenta
 

Marcin Frenkel

W pracy akademickiej staram się łączyć badania naukowe z solidną i efektywną działalnością dydaktyczną – wspartą wieloletnim doświadczeniem praktyki biznesowej. Z pasji jestem fanem muzyki rockowej – zarówno jako wierny słuchacz, jak i były (amatorski) wykonawca. Wierzę, że dobre zajęcia przypominają koncert: kiedy energia płynąca ze sceny spotyka się z energią publiczności, tworząc nową wartość.

3. Ja i moje ADHD, czyli triki dydaktyczne dla nauczycieli z ADHD (Anna Iwaszyn, Elena Atanasiu, Uniwersytet WSB Merito we Wrocławiu, Politechnika Gdańska)

To wystąpienie jest osobistą i jednocześnie praktyczną opowieścią o pracy dydaktycznej z ADHD. Pokazujemy, jak neuroróżnorodność wpływa na planowanie zajęć, zarządzanie energią, skupienie oraz relacje z osobami uczącymi się. Dzielimy się sprawdzonymi rozwiązaniami, które pomagają porządkować chaos, wspierać funkcje wykonawcze i projektować zajęcia w sposób realistyczny, a nie perfekcjonistyczny.

Opowiadamy o strukturze, która nie ogranicza, lecz wspiera; o narzędziach, które odciążają pamięć roboczą; oraz o wykorzystywaniu intensywności, kreatywności i hiperfokusu jako zasobów w pracy nauczycielskiej. Naszym celem jest pokazanie, że ADHD nie musi być wyłącznie wyzwaniem, może stać się świadomie zarządzanym potencjałem, który wzmacnia proces dydaktyczny i dobrostan prowadzących.

Sylwetki prelegentek
 

Anna Iwaszyn

Metodyk oraz koordynatorka Centrum Doskonalenia Kompetencji Dydaktycznych na Uniwersytecie WSB Merito we Wrocławiu. Wykładowczyni akademicka, trenerka i szkoleniowiec specjalizująca się w rozwijaniu kompetencji dydaktycznych, komunikacyjnych oraz wspieraniu efektywnego uczenia się. Na uczelnia nazywana "panią od sylabusów", która udowadnia ich znaczącą rolę w procesie edukacyjnym. Zafascynowana wykorzystaniem etycznego i kreatywnego wykorzystania sztucznej inteligencji w dydaktyce akademickiej. Prywatnie prowadzi zajęcia i warsztaty dla rodziców dzieci z ADHD, łącząc wiedzę ekspercką z własnym doświadczeniem osoby neuroróżnorodnej i mamy dziecka neuroróżnorodnego. W pracy stawia na praktyczność, otwartość i empatyczność połączoną z standardami jakości kształcenia.

Elena Atanasiu

Uzyskała doktorat z latynoamerykanistyki na Uniwersytecie Kalifornijskim w Davis w 2017 roku. Swoją karierę akademicką rozpoczęła na Uniwersytecie Nevada w Reno, gdzie pracowała w latach 2010-2012, a następnie kontynuowała na Uniwersytecie Kalifornijskim w Davis od 2012 do 2017 roku. W latach 2020-2023 była związana z Uniwersytetem Dolnośląskim we Wrocławiu, pełniąc funkcję Dyrektora Działu Rozwoju Kształcenia Zdalnego (DRKZ). Od 2017 roku zajmuje stanowisko profesora języka hiszpańskiego na Truckee Meadows Community College w Reno, Nevada. Jako zmotywowany i innowacyjny edukator z ponad 14-letnim doświadczeniem, Dr Atanasiu specjalizuje się w projektowaniu, rozwijaniu i wdrażaniu skutecznych inicjatyw edukacyjnych i rozwojowych. Jej międzynarodowe doświadczenie oraz umiejętności pracy w zróżnicowanych kulturowo środowiskach edukacyjnych umożliwiają promowanie i implementację innowacyjnych metod nauczania i uczenia się. Dr Atanasiu posiada certyfikaty w zakresie projektowania instruktażowego i kursów HyFlex, metodyk prowadzenia i projektowania kursów na różnorodnych platformach edukacyjnych (ACUE & QM Certification), a także w implementacji rozwiązań opartych na sztucznej inteligencji w procesach edukacyjnych. Prowadzi również szkolenia z gamifikacji, AI jako wsparcie procesów edukacyjnych, wykorzystania aplikacji EdTech oraz mikronauki (microlearning), co dodatkowo wzbogaca jej metodykę nauczania i pozwala na efektywne zaangażowanie studentów w proces nauki.

4. METODA 202 jako narzędzie edukacji budującej (Jan Chwedczuk, Anna Cudny, Artur Jerzy Filip, Politechnika Warszawska)

Zadaniem wydziałów architektury na całym świecie jest przygotowanie studentek i studentów do twórczej pracy zawodowej wykonywanej we współpracy ze specjalistami z innych dziedzin: humanistycznych, technicznych, społecznych, ekonomicznych i artystycznych. W konsekwencji ich wspólnych działań ma nastąpić pozytywna zmiana w otaczającym nas środowisku, wyrażona zazwyczaj WYBUDOWANIEM małego lub wielkoskalowego zespołu budynków obiektu. Jak jednak budować w życiu zawodowym, skoro w trakcie trwania studiów bazujemy wyłącznie na niezrealizowanych koncepcjach?

Metoda 202 była rozwijana poprzez przeprowadzenie trzech edycji autorskiego projektu :W CENTRUM (tematy edycji: 2022 - WODA, 2023 – HAŁAS, 2024 - KOSZTY). Był to interdyscyplinarny projekt edukacyjno-społeczny, poruszający najważniejsze i najbardziej aktualne zagadnienia związane z użytkowaniem i planowaniem miejskich przestrzeni centralnych. Jego podsumowaniem, co roku, stała się WYBUDOWANIE instalacji architektonicznej w wybranej przestrzeni publicznej – w centrum Warszawy – którą realizują studentki i studenci.

Celem EDUKACJI BUDUJĄCEJ, czyli BUDOWANIA PRZEZ BUDOWANIE, jest umożliwienie uczniom stworzenia prawdziwej autonomii w świecie rzeczywistym – pozaakademickim. W ramach edukacji budującej BUDUJEMY: sprawczość, kolektywność, odpowiedzialność, zdolność autoweryfikacji, bazowania na zasobach, reagowania na niedobory, odpowiadania na potrzeby oraz traktowania każdej rzeczywistej sytuacji jako sytuacji edukacyjnej. Dążymy również do ELIMINACJI NAUCZYCIELA z procesu edukacyjnego (w sensie praktycznym i symbolicznym), ale to nie my o tej eliminacji decydujemy, tylko nasi studenci. Co więcej, a może przede wszystkim, my sami uczymy się nauczając. Nasze doświadczenie NA-BUDOWUJEMY.

W trakcie konferencji przedstawimy co naprawdę ZBUDOWALIŚMY stawiając „tuby na wodę”, „las w środku miasta” i „regał z grzybami” oraz to jakie wyobrażenia o akademii i edukacji wyższej LEGŁY W GRUZACH tego procesu. Ania, Janek i Artur

Sylwetki prelegentów
 

 

202

Zespół, metoda, pokój – przestrzeń na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, dzięki której realizujemy autorskie podejście do dydaktyki akademickiej oparte na jej urzeczywistnianiu w tkance miejskiej. Edukacja budująca, którą praktykujemy, stwarza możliwość z-budowania: relacji osób uczących i uczących się, odpowiedzialności za własny proces kształcenia i autonomii osób studiujących.

arch. Jan Chwedczuk

Swoje zainteresowania sytuuje na przecięciu trzech obszarów: praktyki zawodowej, pracy akademickiej oraz działania na rzecz środowiska i społeczności miejskiej. Aktywny projektant z doświadczeniem zdobytym w wielu pracowniach architektonicznych, realizujący również własne projekty. Zaangażowany prospołecznie w strukturach Oddziału Warszawskiego Stowarzyszenia Architektów Polskich.  

dr inż. arch. Anna Cudny

Architektka, badaczka miasta, edukatorka. Jej największą pasją jest tworzenie i prowadzenie warsztatów z zakresu edukacji architektonicznej dla dzieci, młodzieży, dorosłych oraz dla innych edukatorów. Pracuje w oparciu o zasady neurodydaktyki, kształtowania kompetencji relacyjnych w edukacji i aktywne metody nauczania. Obecnie bada zagadnienia z zakresu projektowania miast wspierających rozwój dzieci.  

dr inż. arch. Artur Jerzy Filip

Specjalista w dziedzinie projektowania urbanistycznego i ochrony miejskiego dziedzictwa, badacz i praktyk innowacyjnych struktur międzysektorowego współzarządzania przestrzeniami publicznymi (lokalnigospodarze.pl). Autor książki „Wielkie plany w rękach obywateli. Na koalicyjnym szlaku”, poświęconej amerykańskim oddolnym grupom partnerskim działającym na rzecz realizacji wielkoprzestrzennych projektów urbanistycznych.
 

5. Kiedy algorytm słucha emocji: o refleksji sportowej z pomocą AI (Aleksandra Lewandowska, Uniwersytet w Białymstoku)

Rozwój generatywnej sztucznej inteligencji stawia przed dydaktyką akademicką pytanie nie tylko o efektywność uczenia się, lecz także o jakość refleksji i doświadczania procesu edukacyjnego. W obszarze kształcenia sportowego, gdzie emocje stanowią integralny element aktywności, rywalizacji i budowania tożsamości, AI może stać się narzędziem wspierającym świadome przetwarzanie doświadczeń.

W wystąpieniu zostaną zaprezentowane wyniki badania „Czuję, więc rywalizuję”, którego celem było zbadanie, czy i w jaki sposób wykorzystanie generatywnej AI (np. ChatGPT) wpływa na jakość refleksji emocjonalnej osób studiujących w kontekście rywalizacji sportowej. Badanie przeprowadzono w schemacie pretest - interwencja - post-test w grupie N = 40 osób. W projekcie zastosowano autorską Skalę Emocjonalnej Regulacji Sportowej oraz Skalę Samorefleksji, a także jakościową analizę narracji emocjonalnych tworzonych przez osoby badane przed i po interwencji. Zadania narracyjne pozwoliły uchwycić sposób konstruowania znaczeń, poziom symboliczności wypowiedzi oraz zakres i głębokość opisu emocji.

Sylwetka prelegentki
 

Aleksandra Lewandowska

Badaczka i dydaktyczka w zakresie psychologii i kryminologii, nauczycielka psychologii na programie IB Diploma. Prowadząca szkolenia w zakresie neuropsychologii, komunikacji i współpracy międzynarodowej. Wiceprzewodnicząca Europejskiej Rady Doktorantów i Młodych Naukowców EURODOC. Doktor nauk społecznych ze szczególnym zamiłowaniem do tematu rozwijania zdolności poznawczych i usprawniania procesów uczenia się.

6. Postawmy sobie... piątkę! Czyli kto tak naprawdę potrzebuje oceny? (Małgorzata Kostrzewska, Roman Ruczyński, Politechnika Gdańska)

Czy można rzetelnie ocenić efekt pracy zespołowej? Co jest ważniejsze: końcowy rezultat czy proces, w jakim efekt się wykuwa? Co jest bardziej istotne: poprawny wynik czy zbudowane relacje? Oceniać pracę czy doceniać ludzi? Jak, oceniając, być w porządku wobec siebie i studentów? Kto bardziej potrzebuje oceny: nauczyciel czy studenci? Jak zmienić ocenianie w docenianie?

Te pytania nie dają nam spokoju od wielu lat. I wciąż szukamy na nie odpowiedzi. Pracujemy metodą projektową i uważamy ją za jedną z najbardziej wartościowych w kształceniu przyszłych inżynierów. Wciąż jednak nie wypracowaliśmy jedynej, słusznej i ostatecznej metody ewaluacji zespołowych prac projektowych, ponieważ nasze spojrzenie na tę kwestię wciąż się zmienia i ewoluuje. Dlaczego? Bo zmieniamy się my, jako nauczyciele, zmieniają się studenci, których co roku pytamy o to, jak chcą być oceniani. Dlatego nieustannie pracujemy w naszym „laboratorium (nie)sprawiedliwego (d)oceniania”.

Przez lata naszych doświadczeń wypracowaliśmy różnorodne narzędzia i metody, które wykorzystujemy w dawaniu informacji zwrotnej. Zmieniamy je, czasem upraszczamy, a czasem komplikujemy – a wszystko po to, aby budować w sobie poczucie, że zrobiliśmy wszystko, co mogliśmy, aby studenci wyszli w poczuciu sprawiedliwej oceny za swoją pracę. Narzędzia te włączamy w różnych etapach pracy projektowej, a cel ich użycia bywa różny. W niektórych momentach służą nam, jako nauczycielom, do oceny postępów pracy, a kiedy indziej – do wewnętrznej, wzajemnej oceny zaangażowania w projekt poszczególnych członków zespołu. Jedne narzędzia są dla nas, inne dla studentów.

W trakcie naszego wystąpienia zaprosimy słuchaczy do naszego „laboratorium”, pokazując wypracowane narzędzia ewaluacji zespołowej pracy projektowej, podzielimy się naszym sposobem myślenia o procesie oceniania, sukcesami i porażkami, a także niepewnością i wątpliwościami, których z biegiem lat wcale nie ubywa.

Sylwetki prelegentów
 

Małgorzata Kostrzewska

Wkrótce

 

Roman Ruczyński

Wkrótce

SESJA IDEATORIUM IV
 

1. Elastyczne ramy czasowe w dydaktyce, czyli jak nie usnąć na wykładzie (i jeszcze się czegoś nauczyć!) (Aneta Sobiechowska-Ziegert, Politechnika Gdańska)

Podczas wystąpienia pokażę jak radzić sobie w przypadku, kiedy zgodnie z wymogami nowych wytycznych komisji akredytacyjnych, trzeba żonglować ilością czasu, który nauczyciel otrzymuje do wykorzystania na wykładzie i utrzymaniem uwagi studentów. Pokażę pomysły na to jak sprawić, żeby studenci z biernych słuchaczy, zahibernowanych na 90 minutowym wykładzie chcieli zamienić się w aktywnych analityków i co zrobić, żeby uzyskać ten efekt o 7.30. Pokażę, jak wykorzystać podwojony czas nie do wtłoczenia większej ilości teorii, ale do głębszego zaangażowania studentów i przećwiczenia z nimi kluczowych kompetencji, takich jak: umiejętność krytycznego myślenia, myślenie systemowe, kreatywność, rozwiązywanie problemów. W wystąpieniu pokażę przykłady różnych aktywności zmieniających perspektywę myślenia: od nietypowych analogii, przez niewygodne pytania po symulacje centrów zarządzania kryzysowego. To wystąpienie skierowane jest do nauczycieli, którzy mają dosyć prowadzenia wykładów-monologów i szukają sposobu, by tchnąć życie w swoje zajęcia, jednocześnie realizując program kształcenia z uśmiechem na ustach.

Sylwetka prelegentki
 

Aneta Sobiechowska-Ziegert

Pracuje w Katedrze Statystyki i Ekonometrii na Wydziale Zarządzania i Ekonomii, pasjonatka stosowania nowoczesnych metod dydaktycznych w nauczaniu przedmiotów ilościowych, dyplomowany coach i certyfikowana tutorka, metodyczka w Centrum Nowoczesnej Edukacji. Prowadzi zajęcia z przedmiotów związanych z prognozowaniem gospodarczym i analizą cen. Przewodniczy Wydziałowej Komisji Jakości Kształcenia. Zaprojektowała i wdrożyła grywalizację „Magowie” do przedmiotu akademickiego na kierunku Analityka Gospodarcza. Jest laureatką EduShare oraz Konkursu Innowacji Dydaktycznych, w ramach którego zaprojektowała WebQuest w nauczaniu metod ilościowych.

2. Action Learning w nauczaniu strategii organizacji – projektowanie procesu dydaktycznego i wnioski z praktyki (Adam Kowalik, Uniwersytet SWPS)

Wystąpienie poświęcone będzie doświadczeniom z prowadzenia zajęć ze strategii organizacji w formule Action Learning, opartej na cyklicznej pracy projektowej zespołów studenckich oraz systematycznym feedbacku rozwojowym. Model zajęć obejmuje osiem spotkań realizowanych w dwutygodniowych odstępach. Każde spotkanie kończy się wskazówkami dotyczącymi przygotowania materiałów na kolejne warsztaty, natomiast pomiędzy spotkaniami zespoły opracowują kolejne elementy projektu strategicznego. Następnie na zajęciach odbywa się krótkie omówienie postępów prac oraz szczegółowa informacja zwrotna dotycząca zarówno treści analiz, jak i sposobu prezentacji wyników, w tym jakości slajdów i materiałów roboczych.

W prezentacji pokażę, w jaki sposób zaprojektowano cały proces dydaktyczny – od struktury pracy zespołów i rytmu spotkań, poprzez zasady przekazywania feedbacku, aż po rozwiązania pozwalające utrzymać wysoką jakość przygotowania studentów mimo braku punktowej oceny za pracę wykonywaną pomiędzy zajęciami. Omówię także kompetencje prowadzącego niezbędne do skutecznego stosowania tej metody, w szczególności w zakresie moderowania pracy zespołowej, stawiania wymagań oraz prowadzenia informacji zwrotnej wspierającej rozwój.

Wystąpienie zakończy podsumowanie efektów wdrożenia tej formuły, w tym wnioski wynikające z kilkuletniej praktyki oraz rezultaty ankiet ewaluacyjnych pokazujące wysoki poziom zaangażowania uczestników, bardzo dobre oceny zajęć oraz ich silny wpływ na rozwój praktycznych kompetencji strategicznych.

Sylwetka prelegenta
 

Adam Kowalik

Doradca strategiczny, doświadczony lider, trener biznesu z ponad 25-letnim doświadczeniem zawodowym w Polsce i za granicą. Współpracuje z zarządami, właścicielami i zespołami menedżerskimi przy tworzeniu i zmianie strategii, rozwoju produktów oraz analizie rynku i konkurencji. Wspiera klientów w podejmowaniu decyzji strategicznych i rozwijaniu nowych inicjatyw biznesowych. Prowadzi warsztaty strategiczne oraz indywidualne sesje doradcze. Pracował dla kilkudziesięciu dużych firm z różnych branż oraz wielu organizacji pozarządowych. Posiada doświadczenie w pracy ze startupami – wspierał kilkadziesiąt firm na wczesnym etapie ich rozwoju. Prowadzi własną praktykę doradczą OUTSMART od 2016 roku. W latach 2006–2016 pracował w EY jako dyrektor odpowiedzialny za strategiczny wywiad rynkowy. Wcześniej pracował w PLUS w obszarze zarządzania wiedzą (2001–2006). Magister i doktor SGH. Stypendysta Fulbright, CEMS i Erasmus. 

3. Dlaczego zrezygnowałam z samooceny studentów przed zajęciami? (Izabella Koniak, WSB Merito / SWPS Poznań)

Od roku akademickiego 2023/2024 prowadzę zajęcia na Uniwersytecie SWPS w Poznaniu oraz w WSB Merito (Łódź/Toruń). W swojej praktyce stopniowo wprowadzałam rozwiązania wzmacniające odpowiedzialność studentów za proces uczenia się. Z dwóch z nich do dzisiaj korzystam, z trzeciego zrezygnowałam.

Pierwszy mechanizm polega na samoocenie aktywności po zajęciach. Wzmacnia autoregulację studenta, skłania do nazwania własnego wkładu, konfrontacji z realnym poziomem zaangażowania i budowania odpowiedzialności za proces.

Drugi to refleksyjna ewaluacja po każdych zajęciach. Nie jest ankietą satysfakcji, lecz narzędziem metapoznawczym. Jest szczególnie dla mnie cenne. Dzięki tym informacjom reguluje proces dydaktyczny, koryguję tempo pracy, poziom trudności oraz sposób prowadzenia zajęć w oparciu o doświadczenie grupy.Te informacje realnie wpływają na kolejne spotkania.

Trzecim elementem była samoocena przygotowania przed zajęciami. Miała ona podwójny cel. Z jednej strony wzmacniała odpowiedzialność studentów za przygotowanie się do zajęć i wpływała na ocenę ich aktywności. Z drugiej strony dostarczała mi informacji, która w założeniu, miała pozwolić dostosować tempo i strukturę pracy do poziomu przygotowania grupy. Z czasem zobaczyłam jednak, że choć element odpowiedzialności studenckiej był obecny, to informacja o poziomie przygotowania nie zmieniała mojego sposobu prowadzenia zajęć. Nawet przy niskich deklaracjach nie modyfikowałam znacząco struktury spotkania. Szczególnie w trybie online, bez włączonych kamer, dane nie przekładały się na realne decyzje dydaktyczne.

Podczas wystąpienia opowiem o tym, dlaczego zdecydowałam się z tego elementu zrezygnować i o tym, że nie każda dodatkowa informacja poprawia jakość dydaktyki. Chcę podzielić się tym doświadczeniem jako przykładem spokojnej rezygnacji z rozwiązania, które nie spełniło moich oczekiwań regulacyjnych pomimo iż dwa pozostałe elementy systemu nadal działają.

Sylwetka prelegentki
 

Izabella Koniak

Wkrótce

4. Z teorii w przeżycie - edu-LARP jako metoda dydaktyczna w szkolnictwie wyższym (Joanna Smoluk-Stachowska, Anna Ciecierska, Izabela Celeban, Kacper Rutkowski, Akademia Nauk Stosowanych TWP w Szczecinie)

Wyobraźmy sobie salę uniwersytecką ot, zwykłe pomieszczenie z niewygodnymi krzesłami. Tuż obok biurka mównica, przy której niezwykle zdeterminowany wykładowca próbuje przekonać znudzonych studentów, że jego przedmiot jest interesujący i potrzebny. Z czasem wykładowca staje się coraz bardziej rozczarowany, a studenci znużeni. Nikt jednak z tej sali nie wyjdzie – trzeba zrealizować wyznaczone edukacyjne cele.

Czy tak się stanie? Czy będą coraz bardziej zamykać się w swojej bańce? Czy nowatorskie metody dydaktyczne są jedynym sposobem na zmianę negatywnego postrzegania procesu edukacyjnego. Czy uatrakcyjniając ten proces, przyczyniają się do wzbogacenia studentów w kluczowe kompetencje przyszłości?

Teraz wyobraźmy sobie zwykły (?) dzień w Instytucie Normalności, gdzie za słowem „postęp” czai się coś, co nie lubi, gdy zadaje się pytania. Oficjalnie bada się tu naturę zaburzeń i udoskonala diagnozy. Nieoficjalnie – testuje granice posłuszeństwa. W ramach Programu ROSENHAN 2.0 algorytm Normy uczy się oddzielać „normalnych” od „odchylonych”. W salach Jung, Freud i inni – czy to urojenie, maska, czy może ostatnia forma obrony przed światem, który woli prostsze historie.

Gdy twórca Programu umiera, okazuje się, że wśród „anomalii” ukryto troje całkowicie zdrowych ludzi – jeśli system nie potrafi odróżnić rozumu od obłędu, to być może problem nie tkwi w pacjentach? W świecie, w którym normalność stała się produktem, a myśl — zagrożeniem, jedno pytanie brzmi szczególnie niebezpiecznie: kto tu właściwie jest eksperymentem?

Prezes Instytutu przybyła na inspekcję, lecz jej spojrzenie ważyło więcej niż raporty. Ordynator, wtajemniczona w Program, wskazuje zdrowych czy obnaża system? Obok nich pielęgniarka, milcząca pamięć oddziału, i praktykant, który jeszcze wierzył w sens diagnoz.

Czworo graczy, cztery wizje normalności – jedna instytucja na granicy pęknięcia. Opowiedzą o tym czego doświadczyli, co się dzieje gdy wiedza przestaje być teorią a zaczyna być przeżyciem, a zaczęło się od…

Sylwetki prelegentów
 

Joanna Smoluk-Stachowska

Doktor nauk humanistycznych w dziedzinie filozofii, adiunkt, koordynatorka projektów, koordynatorka Erasmus+, opiekunka sekcji filozoficznej w Studenckim Kole Psychologicznym w Akademii Nauk Stosowanych TWP w Szczecinie. Od 2021r. członkini International Association of Universities i Center for International Higher Education a od 2022r. także z-ca kierownika Międzywydziałowej Katedry Realizmu Krytycznego w ANS TWP. Jej zainteresowania badawcze koncentrują się wokół zagadnienia godności człowieka i tożsamości osobowej. Na co dzień prowadzi zajęcia z filozofii i etyki na różnych kierunkach studiów. Największą motywacją do działania i poszukiwania nowych rozwiązań w edukacji jest dla niej pozytywny feedback od studentów. Uważa, że zaproszenie studenta do współtworzenia procesu kształcenia wzmacnia jego sprawczość i zaangażowanie w zdobywanie wiedzy. W pracy dydaktycznej stawia na inspirowanie oraz kształtowanie przestrzeni do kreatywnego doświadczania poznawanych treści. 

 

Anna Ciecierska

Studentka ostatniego semestru psychologii (ANS TWP w Szczecinie) oraz psycholożka w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym w Świnoujściu. Bliskie są mi obszary psychologii społecznej, filozofii i socjologii.

 

Na co dzień łączę teorię z praktyką, poszukując odpowiedzi na pytanie, jak uczy się mózg i jak to wykorzystać. Szukam sposobów aby nauka była angażująca, ciekawa, inspirująca, przełamująca schematy (lubię się po prostu dobrze bawić). Inspiracji do pracy i nauki szukam m.in. w grach towarzyskich oraz literaturze, którą pochłaniam w niemal każdej formie – od publikacji naukowych po beletrystykę – traktując ją jako przestrzeń refleksji i źródło nowych perspektyw. Stąd też zainteresowałam się tematyką przełożenia LARPów na grunt naukowy i wykorzystania ich do utrwalania wiedzy poprzez jej doświadczanie.

W swojej pracy stawiam na relacje, dialog i budowanie społeczności – bo wierzę, że to właśnie w spotkaniu z drugim człowiekiem powstaje najbardziej wartościowa wiedza.

 

Izabela Celeban

Studentka IV roku psychologii w Akademii Nauk Stosowanych Towarzystwa Wiedzy Powszechnej w Szczecinie. Pełni funkcję Przewodniczącej Studenckiego Koła Naukowego „Jaźń”, jest delegatem do Komisji ds. jakości kształcenia. Aktywnie angażuje się w działalność naukową i organizacyjną środowiska akademickiego. Jej zainteresowania naukowe koncentrują się na pograniczu psychologii i prawa, ze szczególnym uwzględnieniem funkcjonowania osób w sytuacjach kryzysowych.

Równolegle prowadzi praktykę zawodową jako adwokat, prowadząc od 2014 roku indywidualną kancelarię adwokacką w Szczecinie. Współpracuje z Fundacją Dobre Znaki, gdzie zajmuje się udzielaniem wsparcia prawnego pacjentom onkologicznym.

 

Kacper Rutkowski

  Student czwartego roku psychologii. W rozwoju swoich naukowych przekonań – póki co – zatrzymał się na Karlu Popperze, z którym dzieli uznanie dla korespondencyjnej koncepcji prawdy oraz daleko posuniętą ostrożność wobec możliwości wyciągania uprawnionych wniosków na jej temat. Uważa, że poppsychologia wyrządza realne szkody, pozostając w dużej mierze poza kontrolą psychologii naukowej. Pasjonat filozoficznych rozważań i metodologicznej poprawności.

Prywatnie fan Batmana i miłośnik zwierząt.

SESJA IDEATORIUM V
 

1. Dlaczego studenci wstali wcześnie rano, żeby lutować choinkę? (Sylwia Babicz, Politechnika Gdańska)

Wystąpienie prezentuje dydaktyczny eksperyment pt. „Choinka” – wieloetapową, dobrowolną akcję opartą na grywalizacji, ciekawości i pozytywnej motywacji studentów kierunków technicznych. Punktem wyjścia był prosty rebus opublikowany w mediach społecznościowych katedry, którego rozwiązanie stanowiło hasło dostępu do zadania w Moodle. Pierwsi studenci, którzy poprawnie je rozwiązali, otrzymali zestaw elektroniczny – choinkę PCB do samodzielnego zlutowania. Oddanie działającego projektu w terminie było nagradzane punktami z przedmiotu, jednak brak realizacji nie wiązał się z żadnymi konsekwencjami.

Akcja stopniowo eskalowała poziom zaangażowania: od porannej mobilizacji, przez rozwiązywanie zadań, po pierwsze w życiu lutowanie i kreatywne nagrywanie krótkich filmów prezentujących efekt pracy. Kolejny etap – „mikołajkowy” – wprowadził element społecznościowy i współodpowiedzialności: dodatkowe zestawy zostały odblokowane dzięki aktywności studentów w mediach społecznościowych i kolejnym wyzwaniom logicznym.

W wystąpieniu zostanie pokazane, co zadziałało, co zaskoczyło prowadzącego, a co rodzi pytania i wątpliwości:

• dlaczego studenci podjęli duży wysiłek bez przymusu?
• gdzie przebiega granica między motywowaniem a manipulacją?
• czy punkty były nagrodą, czy tylko pretekstem?
• jaką rolę odegrały emocje, rywalizacja i poczucie wspólnoty?

Celem wystąpienia nie jest promowanie jednej „słusznej” metody, lecz zaproszenie do namysłu nad projektowaniem doświadczeń edukacyjnych, w których student chce, a nie musi się zaangażować – oraz nad tym, co jako dydaktycy jesteśmy gotowi oddać z kontroli, by zyskać autentyczne uczenie się.

Sylwetka prelegentki
 

Sylwia Babicz

Jako adiunkt w Katedrze Metrologii i Systemów Elektronicznych, koncentruje swoją działalność dydaktyczną na poszukiwaniu innowacyjnych metod nauczania. Swoją pasję do gier planszowych efektywnie łączy z realizacją grywalizacji oraz gry edukacyjnej. Oba projekty są przykładami, jak efektywne mogą być nowoczesne metody nauczania w angażowaniu studentów i rozwijaniu ich umiejętności analitycznych. Jej celem jest nie tylko przekazanie wiedzy, ale przede wszystkim przygotowanie studentów do efektywnego i samodzielnego rozwiązywania problemów. Stara się wzbudzać u studentów zainteresowanie krytycznym myśleniem oraz umiejętnością łączenia teorii z praktyką. Wystąpienie prezentuje dydaktyczny eksperyment pt. „Choinka” – wieloetapową, dobrowolną akcję opartą na grywalizacji, ciekawości i pozytywnej motywacji studentów kierunków technicznych.

2. Zajęcia dydaktyczne do góry nogami?! - potencjał metody Flipped Classroom w kształceniu na uczelni technicznej (Kamila Gandecka, Akademia Górniczo-Hutnicza im. St. Staszica w Krakowie)

Dlaczego warto przesłać osobom studiującym materiały do samodzielnej nauki przed zajęciami? Jak najlepiej wykorzystać czas podczas zajęć w sali? Jak przełamać rutynę i nudę podczas tradycyjnej formy zajęć? …. Remedium na te wyzwania dydaktyczne może być „odwrócenie zajęć” lub mówiąc wprost postawienie ich „na głowie”. Podczas wystąpienia opowiem o podejściu dydaktycznych Flipped Classroom i jego niewykorzystanym potencjale w kształceniu na uczelni technicznej.

Model odwróconej klasy (Flipped Classroom) opiera się na konstruktywistycznym ujęciu procesu uczenia się, w którym wiedza konstruowana jest aktywnie i w interakcji społecznej. Podejście to zakłada reorganizację tradycyjnych form kształcenia (np. wykład, ćwiczenia tablicowe) poprzez przeniesienie etapu wstępnego zapoznania się z materiałem poza zajęcia dydaktyczne. Osoby studiujące samodzielnie przygotowują się do zajęć, natomiast czas kontaktowy przeznaczany jest na pogłębianie wiedzy, jej utrwalanie oraz praktyczne zastosowanie pod kierunkiem osoby prowadzącej. Istotnym elementem tego modelu jest indywidualizacja tempa pracy z materiałem dydaktycznym oraz aktywne zaangażowanie studentów i studentek w proces uczenia się. Flipped Classroom sprzyja rozwijaniu kluczowych kompetencji, takich jak komunikacja, krytyczne myślenie, rozwiązywanie problemów oraz współpraca zespołowa. Podejście to akcentuje również znaczenie uczenia się przez doświadczenie – osoby studiujące wykorzystują posiadaną wiedzę i wcześniejsze doświadczenia do interpretacji i przyswajania nowych treści. W rezultacie przejmują większą odpowiedzialność za własny proces uczenia się, w tym za samodzielne zdobywanie wiedzy oraz jej praktyczne zastosowanie. Rola prowadzących ulega również zmianie – z wykładowców stają się oni moderatorami, mentorami i przewodnikami wspierającymi proces dydaktyczny. Model odwróconej klasy umożliwia także włączanie elementów samooceny oraz oceny rówieśniczej, co dodatkowo wzmacnia refleksyjny charakter uczenia się.

W drugiej części wystąpienia zaprezentuje refleksje dydaktyczne, wypracowane podczas 10. edycji szkolenia z metody Flipped Clasroom, które zrealizowaliśmy w CELiID w latach 2021–2026. Analiza doświadczeń osób prowadzących zajęcia dydaktyczne pozwoli wskazać praktyczne strategie wdrażania metody w środowisku akademickim o profilu technicznym, w tym sposoby projektowania materiałów, organizacji pracy zespołowej, oceniania aktywności oraz radzenia sobie z niską motywacją studentów do przygotowania przed zajęciami.

Sylwetka prelegentki
 

Kamila Gandecka

Dydaktyką akademicką zajmuję się od kilkunastu lat. Jestem pedagożką, dydaktyczką i trenerką z pasją. W Centrum e-Learningu i Innowacyjnej Dydaktyki AGH zajmuję się wsparciem metodycznym dydaktyków i dydaktyczek, projektuję i prowadzę szkolenia metodyczne, np. flipped classroom, metody grupowe w dydaktyce, czy projektowania w dydaktyce. Koordynatorką merytoryczną kursu pedagogiczno-dydaktycznego Akademia Dydaktyki. W procesie uczenia ważna jest dla mnie relacja, uważność i dobra komunikacja.

3. Afrykańskie przysłowie w praktyce, czyli wioska relacji w edukacji XXI wieku (Katarzyna Kubiszewska, Politechnika Gdańska)

Kiedyś, stojąc przed salą wykładową pełną studentów, poczułam, że sama nie dźwignę dalej uczenia innych. Przypomniało mi wówczas afrykańskie przysłowie „Do wychowania dziecka potrzeba całej wioski”, ale nie jako ładna metafora, a jako ratunek dla codziennej pracy. W tym wystąpieniu chciałabym zwrócić uwagą na ważną sprawę: nauczyciel to nie jest samotna wyspa, to architekt ekosystemu, gdzie „wioska ucznia” i „wioska nauczyciela” splatają się w system, który chroni przed wypaleniem i roznieca pasję do nauczania.

Moim zdaniem – i to potwierdzają badania (Belay, 2023)– efektywna dydaktyka rodzi się nie z encyklopedycznej wiedzy, lecz z relacji. Widzę to na co dzień: moi studenci w zespołach uczą się od siebie nawzajem lepiej niż z niejednego podręcznika, a moje wieczorne rozmowy z koleżankami ratują mnie przed zwątpieniem. Mój własny „dream team” jest tego żywym dowodem – wsparcie społeczne obniża ryzyko wypalenia zawodowego o 25-40%, jak pokazują dane naukowe (SPWS, 2025).

Opierając się na moich osobistych doświadczeniach i badaniach naukowych, chciałabym pokazać, jak działa ten ekosystem relacji. Piszę to z przekonaniem, bo obecnych czasach, gdy 35% nauczycieli zmaga się z kryzysem (SWPS, 2025), potrzebujemy tej „wioski wsparcia” jak powietrza. To nie sucha teoria – to życie w sali wykładowej, gdzie nauczyciel z wioską za plecami staje się niepokonany. A wystąpienie zakończę pytaniem: kto jest w Twojej wiosce?

Sylwetka prelegentki
 

Katarzyna Kubiszewska

Od 2008 r. pracuję w Katedrze Finansów i prowadzę zajęcia z finansów i bankowości. W pracy naukowej interesuję się transformacją systemów bankowych w regionie Europy Centralno - Wschodniej, ale także finansowaniem sektora kultury. Wcześniej przez ponad dekadę pracowałam w działach finansowych polskich i zagranicznych przedsiębiorstw. W czasie pracy dydaktycznej bardzo często odwołuję się do moich doświadczeń z praktyki biznesowej. Jako nauczyciel rozwijam także sposoby aktywnego uczenia, korzystam z takich metod jak praca w zespole, praca projektowa czy gamifikacja. Jako certyfikowany tutor prowadzę dla studentów tutoring naukowy i rozwojowy.

4. LEGO®, metafora i magia pytań – jak nie mówić studentom, co mają myśleć - czyli o magii głębokiego uczenia się (Kamila Olga Stępień-Rejszel, Uniwersytet Gdański)

Wystąpienie to opowieść o tym, jak kilka niepozornych narzędzi zmienia sposób, w jaki studenci mogą „uczyć się siebie” – i od siebie nawzajem. Pokażę, jak włączenie do zajęć kart metaforycznych, elementów LEGO® oraz głębokich pytań otwartych pomogło mi przekształcić akademicką dydaktykę w przestrzeń realnej refleksji i dialogu. W pracy dydaktycznej często mierzymy się z „ciszą sali” – brakiem zaangażowania, nieśmiałością.. To nie jest opór przeciwko wiedzy, ale zaproszenie do innej formy dydaktyki. Gdy wprowadzam pytania: Które z tych kart najlepiej pokazuje Twój sposób uczenia się? albo Co budujesz, gdy się uczysz? –Studenci zaczynają mówić swoim głosem. Nie ma tutaj oceny ani modelu odpowiedzi. Dydaktyka przestaje być dyrektywna, a staje się kreatywna. Ujawnia się sens oraz ciekawość. Właśnie o tej praktyce dydaktycznej pragnę opowiedzieć na konkretnych ćwiczeniach: pracy z kartami projektującymi (metaforycznymi), minisesjach LEGO® w edukacji i pytaniach, które działają jak klucz do wnętrza. Oczywiście, ujawnię także to, co nie zadziałało. A zakończę refleksją: Co gdyby wykład był nie odpowiedzią, ale dobrze zadanym pytaniem? Bo może właśnie od tego zacznie się nowy pomysł, nowa idea na kolejne zajęcia ze studentami/uczniami?

Sylwetka prelegentki
 

Kamila Olga Stępień-Rejszel

Dr - psycholog, pedagog i psychoterapeutka poznawczo-behawioralna w trakcie certyfikacji. Adiunktka na Uniwersytecie Gdańskim oraz Zastępczyni Dyrektora ds. Dydaktycznych Instytutu Pedagogiki UG. Łączy pracę akademicką z terapeutyczną. Specjalizuje się w psychologii rozwoju oraz wspieraniu osób dorosłych i młodzieży z neuroróżnorodnością. Szczególnie interesuje ją człowiek w sytuacji zmiany: uczący się, dojrzewający, poszukujący sensu i sposobów działania w złożonym świecie. Jest totalnym freakiem innowacji dydaktycznych - w najlepszym tego słowa znaczeniu. Podróżuje po świecie, podglądając najlepsze rozwiązania edukacyjne i szukając odpowiedzi na pytanie, jak uczyć tak, żeby wiedza naprawdę angażowała i zmieniała świat na lepsze. W dydaktyce interesuje ją projektowanie doświadczeń, które uruchamiają ciekawość i sprawczość. W pracy szkoleniowej wspiera szkoły, przedszkola, rodziców i nauczycieli, pokazując, jak wiedza psychologiczna może pomagać w codziennym. Jest członkinią Polskiego Towarzystwa Terapii Poznawczej i Behawioralnej, Polskiego Towarzystwa Psychologicznego, Polskiego Stowarzyszenia Psychologii Rozwoju Człowieka oraz Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego. Popularyzuje psychologię na fb. jako „Kamila Olga Psychologia”, pisze teksty edukacyjne i psychologiczne m.in. dla „Newsweek Dziecko”, „Zwierciadła” i „Charakterów”.