PLAKATY DRUKOWANE
1. Festiwal Innowacji Edukacyjnych jako przestrzeń współtworzenia dydaktyki (Marek Smulczyk / Uniwersytet Warszawski)
Festiwal Innowacji Edukacyjnych, zrealizowany w 2025 roku na Wydziale Pedagogicznym UW, stanowił interdyscyplinarną przestrzeń wymiany doświadczeń, testowania rozwiązań dydaktycznych oraz budowania kultury innowacyjności w edukacji. Wydarzenie obejmowało warsztaty, wizyty studyjne w instytucjach edukacyjnych, webinary eksperckie oraz badania naukowe.
Celem Festiwalu było nie tylko prezentowanie nowatorskich metod nauczania, lecz także aktywne angażowanie uczestników w proces współtworzenia rozwiązań możliwych do wdrożenia w różnych kontekstach edukacyjnych. Szczególną rolę odegrały działania oparte na doświadczeniu, refleksji i współpracy, które sprzyjały rozwojowi kompetencji projektowych oraz krytycznej analizy własnej praktyki.
Poster prezentuje strukturę i założenia Festiwalu, zastosowane metody pracy oraz wnioski z przeprowadzonego badania. Wyniki wskazują na wzrost gotowości uczestników do eksperymentowania z metodami aktywizującymi oraz większą świadomość znaczenia projektowania procesu uczenia się. Festiwal może być traktowany jako model wspierania innowacyjnej dydaktyki poprzez tworzenie środowiska sprzyjającego dialogowi, współpracy i refleksji.
Marek Smulczyk
Marek Smulczyk jest adiunktem dydaktycznym w Katedrze Polityki Oświaty i Społecznych Badań nad Edukacją w Wydziale Pedagogicznym UW. Zajmuje się problematyką nierówności edukacyjnych a szczególnie zjawiskiem academic resilience. Ma wykształcenie w zakresie psychologii i pedagogiki, posiada duże doświadczenie w obszarze badań ewaluacyjnych oraz dydaktyki psychologii i pedagogiki. Jego zainteresowania badawcze koncentrują się również na jakości kształcenia, narzędziach monitorowania i oceny, czynnikach sukcesu i ryzyka w kontekście mobilności społecznej. Jest autorem i współautorem kilku raportów, artykułów naukowych i rozdziałów książkowych z obszaru pedagogiki i psychologii.2. Aktywna matematyka: kreatywność, logika i odkrywanie (Magdalena Wojciechowska / Uniwersytet Łódzki)
W ramach pracy dydaktycznej w Studium Języka Polskiego dla Cudzoziemców Uniwersytetu Łódzkiego realizowany jest cykl inicjatyw popularyzujących matematykę jako dziedzinę bliską codzienności, innowacyjności i kreatywności. Celem tych działań jest pokazanie, że matematyka to nie tylko rozwiązywanie zadań, lecz także przestrzeń zabawy, odkryć i kreatywności. W wydarzeniach uczestniczą słuchacze Studium, reprezentujący różne kraje i tradycje edukacyjne, co dodatkowo wzbogaca ich charakter.
W ciągu roku akademickiego organizowane są tematyczne święta matematyczne, takie jak Dzień Liczby Pi (14 marca) z grupowym zdjęciem ułożonym w jej kształt oraz arkuszem odkrywającym własności liczby π. Podczas Dnia Liczby Fi słuchacze pracują z materiałem pozwalającym odnaleźć złotą proporcję w ludzkim ciele, a w Dniu Kostki Rubika jest turniej układania kostki. Dużą popularnością cieszą się warsztaty „Matematyczne origami”, prowadzone z okazji Dnia Origami, podczas których uczestnicy tworzą wieloelementowe struktury geometryczne. Organizowane są także: Dzień Tabliczki Mnożenia z testem online, Dzień Łamigłówek z zadaniami ukrytymi pod kodami QR, Dzień Trójek Pitagorejskich oraz Dzień Nowoczesnych Technologii.
Opisane działania budują pozytywny obraz matematyki, wzmacniają kompetencje logiczne i kulturowe oraz integrują wielojęzyczne środowisko Studium, pokazując, że matematyka może łączyć – niezależnie od języka.
Magdalena Wojciechowska
Dr, adiunkt dydaktyczny na Uniwersytecie Łódzkim. Od kilkunastu lat związana ze Studium Języka Polskiego dla Cudzoziemców UŁ. Równolegle pracuje jako nauczycielka matematyki w łódzkim liceum, łącząc doświadczenie akademickie z praktyką szkolną. Jest aktywną animatorką środowiska edukacyjnego – współorganizuje warsztaty matematyczne w Grotnikach objęte patronatem Polskiego Towarzystwa Matematycznego (Oddział Łódzki) oraz Wydziału Matematyki i Informatyki UŁ. Pomysłodawczyni i współorganizatorka konferencji „zainspirujMY się” oraz cyklu warsztatów „warsztatujeMY” dla szeroko pojętego środowiska dydaktycznego: nauczycieli, wykładowców, doktorantów i studentów ścieżek dydaktycznych. Laureatka ogólnopolskich nagród za innowacje edukacyjne.3. Problem Based Learning na przedmiocie związanym z zastosowaniami matematyki w finansach (Piotr Płuciennik / Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu)
Wystąpienie poświęcone jest wykorzystaniu metody Problem Based Learning (PBL) – metody dydaktycznej opartej na pracy studentów nad złożonymi, otwartymi problemami, które stanowią punkt wyjścia do zdobywania wiedzy oraz rozwijania umiejętności – w nauczaniu modelowania procesów finansowych. Przedmiot jest realizowany na III roku studiów licencjackich z matematyki i jest uważany za dość trudny. Jest to jeden z pierwszych przedmiotów, na którym studenci pracują z realnymi danymi oraz muszą wyciągać wnioski na podstawie uzyskanych wyników.
Zaprezentowane zostaną doświadczenia z projektowania i realizacji zajęć, w których studenci rozwiązują realistyczne problemy wymagające doboru odpowiednich narzędzi matematycznych oraz krytycznej analizy uzyskanych wyników.
Dotychczasowe doświadczenia pokazywały, że część studentów podchodziła do opracowywania wyników w sposób mocno schematyczny, bez dogłębnego zrozumienia problemów, ograniczając się jedynie do najbardziej oczywistych wniosków, często bez odniesienia ich do realiów finansowych. Wdrożenie metody Problem Based Learning miało na celu zwiększenie motywacji oraz umożliwienie wymiany doświadczeń, co ostatecznie ma przełożyć się na lepsze zrozumienie analizowanych problemów.
Na chwilę obecną, po zrealizowaniu 7 z 15 zajęć, trudno jeszcze sformułować ostateczne wnioski dotyczące skuteczności tej metody. Jednak pomimo początkowych trudności z adaptacją do odmiennego, w stosunku do wcześniejszych doświadczeń, sposobu pracy, można zauważyć wzrost zaangażowania studentów, a pierwsze przedstawione projekty grupowe były przemyślane i w dużej mierze kreatywne.
Obserwowaną trudnością pozostaje zaprojektowanie rozwiązania konkretnego problemu, podzielenie go na zadania oraz przyporządkowanie poszczególnych zadań członkom grupy.
Piotr Płuciennik
Z wykształcenia matematyk i ekonomista. certyfikowany tutor akademicki. Naukowo specjalizuje się w finansach obliczeniowych oraz analizie danych finansowych. Przedmiotem jego badań jest transmisja polityki pieniężnej Narodowego Banku Polskiego, analiza danych finansowych intraday, analiza ryzyka rynkowego ze szczególnym uwzględnieniem ryzyka rynkowego spółek społecznie odpowiedzialnych. Jest autorem ponad 50 publikacji naukowych. Realizował 5 projektów naukowych. Doświadczenie naukowe zdobywał pracując dla uczelni wyższych oraz instytucji publicznych. Prowadzi zajęcia dydaktyczne z analizy danych, a także szeroko pojętych finansów obliczeniowych na studiach I i II stopnia a także w szkole doktorskiej. Wypromował około 150 licencjuszy i magistrantów. Realizuje indywidualne tutoringi dla szczególnie uzdolnionych studentów. Prowadzi szkolenia kadr naukowych oraz pracowników korporacji w zakresie narzędzi analizy danych, w tym języka R oraz Python.4. Narzędzia ponadprogramowej oferty edukacyjnej w dydaktyce na Uniwersytecie Wrocławskim (Dorota Moroń, Małgorzata Madej / Uniwersytet Wrocławski)
Rozwijanie wiedzy, umiejętności i kompetencji studentów w uczelni realizowane jest nie tylko przez udział w ofercie edukacyjnej w ramach programu studiów, ale również przy wykorzystaniu innych form edukacyjnych. Plakat prezentuje narzędzia ponadprogramowej oferty edukacyjnej wykorzystywane w dydaktyce na Uniwersytecie Wrocławskim: tutoring, zajęcia ogólnouczelniane o charakterze ponadprogramowym oraz inicjatywy dydaktyczne o charakterze ponadprogramowym. Ich celem jest dostosowanie kształcenia do potrzeb studentów, rozwój kompetencji i zaangażowanie studentów w innowacyjne formy kształcenia. Dodatkowo ze względu na ich ponadprogramowy charakter, formy te wspomagają indywidualizację kształcenia i sprzyjają aktywnemu planowaniu własnej edukacji przez studentów. Plakat przedstawia formalnoprawne ramy funkcjonowania tych rozwiązań, ich założenia i cele, zainteresowanie odbiorców oraz pokazuje ich realizację w praktyce na wybranych przykładach.
Dorota Moroń
Profesorka Uniwersytetu Wrocławskiego, dyrektorka Instytutu Politologii, wieloletnia wicedyrektorka do spraw nauczania, certyfikowana tutorka, badaczka i wykładowczyni w Instytucie Politologii Uniwersytetu Wrocławskiego. Współautorka programów studiów, członkini zespołów do spraw jakości kształcenia i oceny jakości kształcenia, realizatorka projektów włączających studentów w badania naukowe oraz innowacyjnych inicjatyw edukacyjnych. Politolożka i socjolożka specjalizująca się w problematyce polityki społecznej, w tym polityki edukacyjne i pomocy społecznej, partycypacji politycznej i obywatelskiej, organizacji pozarządowych, inwestycji społecznych oraz innowacji społecznych.
Małgorzata Madej
Profesorka Uniwersytetu Wrocławskiego, zastępczyni dyrektorki Instytutu Politologii do spraw kształcenia, badaczka i wykładowczyni w Instytucie Politologii Uniwersytetu Wrocławskiego. Współautorka programów studiów, członkini zespołów do spraw jakości kształcenia, realizatorka innowacyjnych inicjatyw edukacyjnych. Politolożka specjalizująca się w problematyce partycypacji politycznej i obywatelskiej, zachowań wyborczych, ruchów społecznych (w tym ruchu kobiecego) oraz samorządności lokalnej. Redaktorka naczelna czasopisma „Polish Political Science Review”.
5. Sztuka słuchania i mówienia - komunikacja w przygotowaniu doktorantów do dydaktyki (Iwona Maciejowska / Uniwersytet Jagiellońskim, Ośrodek Doskonalenia Dydaktycznego Ars Docendi)
Rozwijanie kompetencji dydaktycznych doktorantów staje się jednym z kluczowych elementów przygotowania do zawodu nauczyciela akademickiego. Szczególne znaczenie ma w tym kontekście komunikacja interpersonalna, rozumiana jako fundament budowania relacji ze studentami, zarządzania procesem uczenia się oraz reagowania na zróżnicowane sytuacje dydaktyczne.
W posterze przedstawiono doświadczenia z realizacji obowiązkowego, 30-godzinnego kursów „Podstawy dydaktyki akademickiej” i „Academic teaching” prowadzonych w szkołach doktorskich Uniwersytetu Jagiellońskiego (Szkoła Nauk Społecznych oraz Szkoła Nauk Ścisłych i Przyrodniczych) w zakresie komunikacji interpersonalnej.
Celem pracy jest ukazanie:
(1) dlaczego kompetencje komunikacyjne są kluczowe w pracy nauczyciela akademickiego,
(2) jakie metody i ćwiczenia wspierają ich rozwój u doktorantów,
(3) jak są one odbierane przez uczestników oraz jakie wnioski z nich wyciągają.
W kursie wykorzystywane są aktywizujące metody pracy, m.in.: symulacje sytuacji trudnych, analiza studiów przypadku, głuchy telefon, ćwiczenia z udzielania informacji zwrotnej, a także refleksyjne „bilety wyjściowe”. Analiza wypowiedzi doktorantów wskazuje, że moduł komunikacyjny jest przez nich postrzegany jako jeden z najbardziej praktycznych i potrzebnych elementów kursu. Uczestnicy podkreślają m.in. wzrost świadomości własnych stylów komunikacyjnych oraz znaczenie jasnego formułowania myśli
6. Mentoring dydaktyczny w ODD Ars Docendi UJ (Katarzyna Smoter, Małgorzata Turczyk / Uniwersytet Jagielloński, Ośrodek Doskonalenia Dydaktycznego Ars Docendi)
Poster przedstawia założenia mentoringu dydaktycznego realizowanego w Uniwersytecie Jagiellońskim przez ekspertów i ekspertki ODD Ars Docendi UJ w ramach programu "Teaching - Engagement - Development". Projekt wspierania rozwoju nauczycieli akademickich opiera się na humanistycznym podejściu do edukacji, podkreślającym znaczenie relacji, refleksji i indywidualnego potencjału osoby uczącej.
Mentoring dydaktyczny rozumiany jest jako proces wspierający rozwój kompetencji dydaktycznych, radzenie sobie z wyzwaniami pracy akademickiej oraz budowanie dobrostanu i satysfakcji z prowadzenia zajęć. Poster prezentuje podstawy teoretyczne programu, główne cele procesu mentoringowego oraz przykłady działań wspierających rozwój dydaktyczny nauczycieli akademickich. Zaprezentowano na nim również rolę superwizji i ewaluacji w budowaniu jakości procesu mentoringowego.
Katarzyna Smoter
Absolwentka pedagogiki i socjologii, ekspertka Ośrodka Doskonalenia Dydaktycznego Ars Docendi UJ, adiunktka w Zakładzie Pedagogiki Szkolnej i Dydaktyki Akademickiej Instytutu Pedagogiki UJ, członkini zespołu „Doradztwa Pedagogicznego PROFICIO”. Uczestniczka projektów „Masters of Didactics” oraz „Masters of Didactics: Advanced Teaching and Tutoring Qualification” (MEiN). Jej zainteresowania naukowe dotyczą dydaktyki szkolnej i akademickiej, edukacji międzykulturowej oraz metodyki pracy dydaktycznej, Projektowała i prowadziła szkolenia i warsztaty z zakresu metod aktywizujących w Uniwersytecie Jagiellońskim m.in. w ramach projektów „PrzełamUJ” i „Teaching – Engagement – Development”.7. O co się spinamy? Gra edukacyjna o polaryzacji społecznej (Agata Komendant-Brodowska, Anna Baczko-Dombi / Uniwersytet Warszawski)
Chciałybyśmy zaprezentować grę edukacyjną, której celem jest edukowanie młodych ludzi na temat mechanizmów procesów polaryzacji społecznej, wraz z materiałami edukacyjnymi, które pozwalają rozegrać grę ze swoimi studentami.
Młodzi ludzie w całej Europie, a także poza nią, nie tylko żyją w spolaryzowanych społeczeństwach, ale sami również doświadczają polaryzacji. Różne mechanizmy społeczne, w tym też cyfrowe prowadzą ich w kierunku radykalnych postaw, co stanowi wyzwanie dla procesów demokratycznych i utrudnia, a nawet uniemożliwia dialog. Aby rozwijać umiejętności potrzebne do zapobiegania polaryzacji, zasypywania podziałów i budowania mostów, kluczowe jest zrozumienie tego procesu, jego mechanizmów oraz sposobów przeciwdziałania pogłębianiu się podziałów społecznych. Założenie to stanowiło podstawę stworzenia gry edukacyjnej do rozegrania w sali lekcyjnej lub wykładowej, przy czym chodziło nam też o to, żeby proces uczenia się był angażujący, wzmacniający, zachęcający do refleksji, a jednocześnie żeby nie zaczynać od dyskusji o istniejących podziałach politycznych. Gra została zaprojektowana w ramach międzynarodowego projektu „Action for Interactive Anti-Polarisation Learning Experiences for a Better Democracy” (socialpolarisation.eu).
“O co się spinamy” (ang. “The Paperclip Game of Opinions”) to interaktywna gra o polaryzacji prowadzona na żywo, w sali, dostosowana do formatu edukacji szkolnej i akademickiej. Mechanizmy gry opierają się na teoriach polaryzacji oraz na modelu agentowym (Agent-Based Model) opisującym ten proces. W trakcie gry uczniowie i studenci angażują się w odgrywanie ról oraz wymianę opinii zgodnie z określonym zestawem zasad. Pomaga im to uświadomić sobie, że polaryzacja nie jest wyłącznie zewnętrzną siłą, lecz procesem, za który również sami ponoszą odpowiedzialność. Gra została przetestowana przez ponad 500 osób: studentów, uczniów ze szkół średnich i edukatorów w pięciu krajach.
Celem plakatu jest prezentacja gry oraz materiałów edukacyjnych, które pozwalają rozegrać ją ze swoimi studentami.
8. Wprowadzenie smoka do edukacji – fabuła w metodzie czterech kątów (Klaudia Curyło / Uniwersytet Andrzeja Frycza Modrzewskiego w Krakowie )
Utrzymanie uwagi studentów i uczniów przez cały czas trwania zajęć pozostaje jednym z kluczowych wyzwań współczesnej dydaktyki. Poszukiwanie skutecznych metod aktywizacji i podtrzymania motywacji wewnętrznej skłoniło autora do połączenia sprawdzonej techniki dyskusyjnej z elementami narracji by dodatkowo uatrakcyjnić prowadzone zajęcia.
Poster przedstawia opracowanie i pilotażowe wdrożenie zajęć łączących metodę czterech kątów z fabułą opartą na postaci wydrukowanego modelu smoka wraz z czterema smoczymi jajami. Jest to gotowe do replikacji, narzędzie o niskim progu wdrożenia i elastycznej strukturze umożliwiającej adaptację do różnych przedmiotów i poziomów edukacyjnych.
Projekt zrealizowano podczas zajęć z projektowania layoutów stron internetowych w czterech grupach:
- dwie grupy eksperymentalne pracowały z warstwą narracyjną i wydrukowanymi modelami 3D
- dwie grupy kontrolne realizowały tę samą metodę bez elementów fabularnych
W grupach eksperymentalnych zaobserwowano wyższy poziom zaangażowania, skuteczniejszą współpracę oraz uwagę utrzymaną przez cały czas trwania zajęć. Natomiast w grupach kontrolnych rozproszenie uwagi narastało wyraźnie w kolejnych rundach. Wyniki wskazują, że prosta warstwa narracyjna może istotnie wzbogacić przebieg zajęć bez konieczności gruntownej zmiany stosowanej metody.
Klaudia Curyło
Absolwentka Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie, gdzie ukończyła kierunek edukacja techniczno-informatyczna i uzyskała tytuł magistra inżyniera. Na co dzień pracuje jako nauczyciel akademicki na Uniwersytecie Andrzeja Frycza Modrzewskiego w Krakowie oraz nauczyciel informatyki w Liceum Ogólnokształcące Zakonu Pijarów w Krakowie.
Szczególnie bliska jest jej gamifikacja, wprowadzanie narracji do zajęć, webquesty oraz aktywizowanie uczniów w nieoczywisty sposób. Interesuje się tym, jak uczyć skuteczniej i ciekawiej – zwłaszcza z wykorzystaniem nowoczesnych narzędzi i metod dydaktycznych.
W swojej pracy testuje rozwiązania oparte m.in. na tworzeniu stron internetowych, VR, eye trackingu czy druku 3D. Łączy podejście badawcze z praktyką dydaktyczną, sprawdzając, co rzeczywiście działa w pracy z uczniami i studentami.
9. Grywalizacja w edukacji medycznej – opinie studentów Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku (Karolina Średzińska / Uniwersytet Medyczny w Białymstoku)
Studia na kierunkach medycznych wymagają wysokiego poziomu specjalizacji, intensywnej nauki oraz rozwijania umiejętności praktycznych i odpowiedzialności zawodowej. Proces kształcenia studentów obejmuje nie tylko zdobywanie rozbudowanej wiedzy teoretycznej, ale również doskonalenie kompetencji praktycznych, pracy zespołowej oraz umiejętności podejmowania trafnych decyzji w sytuacjach wymagających precyzji i dużej odpowiedzialności. W związku z wysokimi wymaganiami dydaktycznymi oraz koniecznością zachowania poprawności metodologicznej, grywalizacja bywa postrzegana jako trudna do wdrożenia w procesie nauczania na kierunkach medycznych.
Celem badania było poznanie opinii studentów na temat znajomości, postrzegania oraz potencjału grywalizacji w edukacji medycznej. Szczególną uwagę poświęcono ocenie wpływu metod opartych na mechanizmach gry na motywację, zaangażowanie oraz atrakcyjność procesu kształcenia.
Badanie przeprowadzono z wykorzystaniem autorskiego kwestionariusza ankietowego udostępnionego studentom Uniwersytet Medyczny w Białymstoku. Do analizy włączono odpowiedzi studentów kierunków analityka medyczna, farmacja, fizjoterapia, kosmetologia, a uzyskane dane opracowano z wykorzystaniem statystyki opisowej.
Prezentowany plakat przedstawia wyniki badania oraz wskazuje możliwości wykorzystania grywalizacji w projektowaniu nowoczesnych metod dydaktycznych na kierunkach medycznych. Wyniki mogą stanowić punkt wyjścia do dalszych badań nad wdrażaniem elementów grywalizacji w edukacji akademickiej.
10. Sztuczna inteligencja i technologie cyfrowe w edukacji akademickiej – perspektywa studentów Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku (Elżbieta Dmitruk, Karolina Średzińska, Izabela Prokop-Bielenia, Joanna Rutkowska-Talipska, Katarzyna Kaniewska / Uniwersytet Medyczny w Białymstoku)
Dynamiczny rozwój technologii cyfrowych oraz narzędzi opartych na sztucznej inteligencji wpływa na sposób zdobywania wiedzy i organizację procesu dydaktycznego w szkolnictwie wyższym. Technologie te odgrywają coraz większą rolę w edukacji studentów kierunków medycznych.
Celem pracy była ocena znaczenia technologii cyfrowych oraz narzędzi AI w procesie uczenia się studentów Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku. Badanie przeprowadzono wśród 208 studentów, wśród których dominowały kobiety (75,5%) oraz osoby w wieku 21–23 lat (62,5%). Najliczniej reprezentowanym kierunkiem była fizjoterapia (53,8%).
Uzyskane wyniki wskazują na wysoką akceptację technologii cyfrowych w edukacji akademickiej. Większość respondentów potwierdziła, że technologie wspierają organizację procesu uczenia się (86,5%), przygotowanie do egzaminów i zaliczeń (88%) oraz poprawiają zrozumienie materiału dydaktycznego dzięki wykorzystaniu multimediów (89,4%). Ponadto ponad 82% ankietowanych korzystało z narzędzi AI w nauce i uznało je za pomocne w wyjaśnianiu trudnych zagadnień oraz indywidualizacji procesu nauczania. Najczęściej wskazywanymi narzędziami wspierającymi naukę były ChatGPT, Quizlet oraz quizy. Jednocześnie część badanych wyrażała obawy dotyczące nadmiernego uzależnienia od technologii oraz ograniczenia krytycznego myślenia.
Wyniki badania wskazują, że technologie cyfrowe i AI stanowią istotne wsparcie dydaktyczne, jednak powinny pełnić funkcję uzupełniającą wobec tradycyjnych metod nauczania.
11. Student aktywny czy tylko obecny? (Agnieszka Baścik-Remisiewicz, Martyna Zalewska, Darya Harshkova / Uniwersytet Gdański)
Sama obecność studenta na zajęciach nie jest wystarczająca do zdobycia odpowiednich kompetencji: kluczowe znaczenie ma jego aktywność, przejawiająca się m.in. zadawaniem pytań, udziałem w dyskusji, samodzielnym poszukiwaniem informacji czy pracą w grupie. Aktywny student rozwija nie tylko wiedzę teoretyczną, ale również umiejętności praktyczne i społeczne, co niewątpliwie sprzyja lepszemu przygotowaniu do przyszłej pracy zawodowej. Z kolei bierna postawa studenta prowadzi jedynie do ogólnego przyswojenia informacji oraz braku umiejętności ich praktycznego zastosowania. Ograniczenia dotyczą możliwości wymiany uwag i poglądów nie tylko między studentami w grupie, ale również między studentami a wykładowcą.
Z postawą bierną studentów najczęściej spotykamy się podczas ćwiczeń audytoryjnych, opartych na prezentacjach multimedialnych. Niejednokrotnie aktywny udział w takich zajęciach ogranicza się jedynie do prelegentów oraz prowadzącego, podczas gdy pozostali studenci pomimo formalnej obecności, nie włączają się w przebieg zajęć. Aktywizację studentów można przeprowadzić stosując różnorodne metody dydaktyczne, m.in. losowo moderowane pytania studenckie, mapę myśli oraz studium przypadku. Na plakacie zaprezentowano ich zastosowanie oraz główne zalety i wady w nauczaniu przedmiotów biologicznych.
Metody aktywizujące kształtują krytyczne myślenie, uczą pracy w grupie, samodzielności, kreatywności oraz umiejętności praktycznych, a najlepsze efekty przynosi ich odpowiedni dobór do celu zajęć, liczebności grupy i tematyki przedmiotu.
Agnieszka Baścik-Remisiewicz
Doktor nauk biologicznych, profesor uczelni w Katedrze Biologii Eksperymentalnej i Biotechnologii Roślin na Wydziale Biologii Uniwersytetu Gdańskiego. Zainteresowania zawodowe związane są z analizą statystyczną wyników badań z zakresu fizjologii stresu i toksykologii. Ma wieloletnie doświadczenie w prowadzeniu różnorodnych zajęć dydaktycznych. Ukończyła studia podyplomowe Matematyka dla nauczycieli na Politechnice Gdańskiej. Współautorka przewodnika do ćwiczeń Wybrane zagadnienia ze statystyki i matematyki. Przewodnik do ćwiczeń dla studentów biologii. W 2018 roku otrzymała Medal Komisji Edukacji Narodowej, a 2026 wyróżnienie w konkursie „Nauczyciel Roku” im. K. C. Mrongowiusza. Bierze czynny udział w projektach edukacyjnych np. Zdolni z Pomorza – Uniwersytet Gdański, czy Poznaj pracę biologa. Członek Komitetu Okręgowego Olimpiady Biologicznej w Gdańsku.
Darya Harshkova
Doktor nauk biologicznych, asystent w Katedrze Biologii Eksperymentalnej i Biotechnologii Roślin. Specjalizuje się w badaniach nad toksycznością niesteroidowych leków przeciwzapalnych, zwłaszcza diklofenaku, wobec jednokomórkowych zielenic, ze szczególnym uwzględnieniem funkcjonowania mitochondriów i potencjału błony mitochondrialnej. Autorka publikacji naukowych i doniesień konferencyjnych, obecnie zajmuje się dydaktyką z zakresu fizjologii roślin i technologii informacyjnych, aktywnie uczestniczy w wydarzeniach popularno-naukowych, promujących Wydział Biologii UG.
Martyna Zalewska
Asystent w Katedrze Biologii Eksperymentalnej i Biotechnologii Roślin Wydziału Biologii Uniwersytetu Gdańskiego. W pracy badawczej koncentruje się na analizie wpływu zanieczyszczeń farmaceutycznych na organizmy niedocelowe. Aktywnie zaangażowana w popularyzację nauki – uczestniczy w projektach edukacyjnych oraz wydarzeniach promujących biologię, takich jak Zdolni z Pomorza, Poznaj pracę biologa, Noc Biologów czy Pomorska Noc Naukowców. Członek Komitetu Okręgowego Olimpiady Biologicznej w Gdańsku.12. GraPM – gra komputerowa ucząca zarządzania projektami. Pomysł, realizacja, ewaluacja (Jakub Miler / Politechnika Gdańska)
W ramach swojej działalności dydaktycznej opracowałem szereg gier, zarówno komputerowych, jak i tradycyjnych. Plakat na konferencję Ideatorium poświęcony byłby jednej z nich o nazwie GraPM.
GraPM to komputerowa, przeglądarkowa gra edukacyjna, w której gracz wciela się w rolę kierownika projektu i w ramach zadanych ograniczeń musi ukończyć produkt projektu. GraPM zawiera elementy i mechaniki uczące wielu różnych obszarów zarządzania projektami, w tym: planowania, zarządzania zasobami (zespołem) i interesariuszami, śledzenia postępów, zarządzania zakresem i jakością, a także, co jest wyróżnikiem tej gry, zarządzania ryzykiem. Na plakacie przedstawię, jakie rozwiązania projektowe uczą poszczególnych aspektów pracy kierownika projektu, w szczególności na licznych zrzutach ekranów z gry.
GraPM powstała w ramach wielofazowego, iteracyjnego procesu wytwórczego, który wpisuje się w cykl życia wytwarzania gier komputerowych z fazami takimi jak: pre-produkcja, prototypowanie, produkcja, testowanie, wydanie. W fazie produkcji i testowania proces realizowany był na bazie zwinnej metody Scrum. Zawartość gry (projekty do zarządzania) może być rozszerzana poprzez nowe poziomy gry, ponieważ GraPM stanowi uniwersalny silnik korzystający z bazy danych. Na plakacie pokażę artefakty różnych faz powstawania gry.
GraPM została poddana ewaluacji w środowisku studentów Politechniki Gdańskiej, zarówno studiów I i II stopnia, jak i studiów podyplomowych. Ocena gry obejmowała aspekty użyteczności oraz efektywności edukacyjnej poprzez szereg metryk zrozumienia gry, zaangażowania, zadowolenia i przyrostu wiedzy. Unikalnym elementem ewaluacji jest zbadanie emocji wzbudzanych przez rozgrywkę w modelu Valence-Arousal. Plakat zaprezentuje wyniki ewaluacji w formie tabel i wykresów.
GraPM jest publicznie dostępna pod adresem grapm.eti.pg.gda.pl w języku polskim i angielskim. Zapraszam do jej wypróbowania!
Jakub Miler
Profesor dydaktyczny uczelni w Katedrze Inżynierii Oprogramowania Politechniki Gdańskiej. Prowadzi zajęcia z zarządzania projektami, produktami oraz organizacji pracy zespołowej dla studentów informatyki I i II stopnia, a także na studiach podyplomowych. Szczególną atencją darzy zagadnienia zarządzania ryzykiem, zarządzania ludźmi, ról i postaw w zespołach klasycznych i zwinnych (Agile). W swojej działalności dydaktycznej wykorzystuje innowacyjne metody takie jak warsztaty, podejście projektowe, design thinking, a także liczne komputerowe i papierowe gry edukacyjne. Projektant m. in. gry uczącej zarządzania projektami GraPM (grapm.eti.pg.gda.pl). Wieloletni opiekun Koła Naukowego „Zarządzanie IT”, z którym zorganizował 7 edycji edukacyjnej Konferencji Inżynierii Oprogramowania beIT (2015-2022). Wypromował około 50 inżynierów i 100 magistrów.13. Angażująca dydaktyka akademicka w opinii studentów i praktyce nauczania: metoda „student jako ekspert” na zajęciach z zachowań konsumentów (Anna Młynkowiak-Stawarz, Zuzanna Minga / Uniwersytet Gdański)
Na plakacie zestawione zostanie badanie opinii studentów Wydziału Zarządzania na temat angażujących metod dydaktycznych z przykładem wdrażania metody student ekspertem w praktyce nauczania przedmiotu zachowania konsumentów. Punktem wyjścia jest założenie, że zaangażowanie studentów w proces studiowania zależy nie tylko od treści kształcenia, lecz także od sposobu organizacji zajęć, roli przypisywanej studentom oraz możliwości aktywnego współtworzenia procesu uczenia się.
W części badawczej plakat odwołuje się do badania opinii studentów dotyczącego ich doświadczeń związanych ze studiowaniem oraz ocenę metod dydaktycznych sprzyjających zaangażowaniu stosowanych na Wydziale Zarządzania Uniwersytetu Gdańskiego.
W części praktycznej przedstawiono zastosowanie metody „student jako ekspert” na zajęciach z zachowań konsumentów. W tym modelu studenci przygotowują i prowadzą wybrane fragmenty zajęć, analizują literaturę oraz badania naukowe, omawiają przykłady rynkowe, opracowują case study i moderują dyskusję grupową. Przyjęte rozwiązanie przesuwa rolę studenta z biernego odbiorcy wiedzy na aktywnego uczestnika, współtwórcę i interpretatora treści akademickich.
Celem plakatu jest pokazanie, że metoda „student jako ekspert” może wspierać zaangażowanie poznawcze, behawioralne i społeczne studentów, rozwijając jednocześnie kompetencje analityczne, komunikacyjne, refleksyjne oraz umiejętność pracy zespołowej. Plakat wskazuje, że angażująca dydaktyka akademicka może być rozumiana jako projektowanie sytuacji edukacyjnych, w których studenci przejmują większą odpowiedzialność za własne uczenie się.
14. Jak przygotować przyszłych nauczycieli fizyki? Koncepcja nowoczesnej pracowni dydaktyki fizyki. (Iwona Iwaszkiewicz-Kostka, Małgorzata Wawrzyniak-Adamczewska / Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu)
Współczesna szkoła funkcjonuje w dynamicznie zmieniającej się rzeczywistości, charakteryzującej się zmiennością, niepewnością oraz złożonością. W takich warunkach nauczyciel nie może być jedynie przekazicielem wiedzy, lecz powinien pełnić rolę organizatora procesu uczenia się, refleksyjnego praktyka i osoby gotowej do ciągłego rozwoju. Szczególnego znaczenia nabiera to w kontekście reformy edukacji, która zacznie obowiązywać od września 2026 roku i zakłada m.in. nowe podejście do nauczania przedmiotów przyrodniczych. Większy nacisk ma zostać położony na rozwijanie kompetencji badawczych, eksperymentowanie oraz powiązanie wiedzy z codziennym doświadczeniem ucznia.
Autorzy zwracają uwagę, że tradycyjny model kształcenia nauczycieli jest niewystarczający, ponieważ wciąż istnieje wyraźna luka między teorią akademicką a praktyką szkolną. Szczególnie widoczne jest to w dydaktyce fizyki, gdzie zajęcia często ograniczają się do odtwarzania gotowych doświadczeń. W odpowiedzi na te problemy proponowana jest redefinicja pracowni dydaktyki fizyki, która miałaby stać się laboratorium uczenia się i nauczania. Student powinien nie tylko wykonywać eksperymenty, ale także projektować je, analizować ich wartość dydaktyczną oraz przewidywać trudności uczniów.
Nowoczesna pracownia powinna umożliwiać projektowanie scenariuszy lekcji, symulowanie sytuacji klasowych, analizę błędów uczniowskich, pracę zespołową i refleksję nad własnym stylem nauczania. Istotne jest również rozwijanie kompetencji cyfrowych, interpersonalnych i odporności psychicznej przyszłych nauczycieli.
15. Wykładowca kontra student a między nimi AI (Agnieszka Maczyszyn / Politechnik Gdańska)
W semestrze letnim 2025/26 na jednym z przedmiotów wprowadzono elementy gamifikacji, aby zwiększyć zaangażowanie studentów i lepiej odpowiadać na wyzwania dydaktyki w dobie AI [1]. Punktem wyjścia było pytanie, jak projektować aktywności, które nie tylko porządkują treści kursu, lecz także skłaniają do samodzielnego myślenia, współpracy i odpowiedzialności za własny proces uczenia się [1]. W ramach zajęć zastosowano dziennik uważności, case study na wykładach, misje główne, misje poboczne oraz quizy. Najbardziej wartościowe okazały się te rozwiązania, które wymagały realnego wysiłku, obecności „tu i teraz” oraz rozmowy w grupie i z prowadzącą. Doświadczenie pokazało jednak, że największym wyzwaniem nie jest samo AI, lecz powierzchowne korzystanie z modeli językowych przez część studentów, zwłaszcza wtedy, gdy bezrefleksyjnie akceptują błędne odpowiedzi i próbują unikać wysiłku poznawczego. Z perspektywy gamifikacji oznacza to potrzebę takiego projektowania kursu, aby premiować zaangażowanie, refleksję i informację zwrotną, a nie jedynie szybkie wykonanie zadania [1]. Wnioskiem z wdrożenia jest konieczność dalszego poszukiwania inspiracji, testowania narzędzi i budowania środowiska uczenia się, w którym technologia wspiera aktywność, a nie zastępuje myślenie [1].
Literatura
[1] Mytnik, J. (2025), Gamifikacja w edukacji. O budowaniu fabularnych systemów motywacyjnych, Wydawnictwo Fundacji Zmieniam, Szczecin, 328 s. ISBN 978-83-971909-4-8.
Agnieszka Maczyszyn
Adiunkt na Politechnice Gdańskiej, związana obecnie z kształceniem studentów kierunku Transport i Logistyka na Wydziale Inżynierii Mechanicznej i Okrętownictwa.
Jest osobą ukierunkowaną na rozwój – zarówno własny, jak i swoich studentów. Uczestniczka licznych szkoleń organizowanych przez Centrum Nowoczesnej Edukacji (CNE), stale poszerza kompetencje dydaktyczne, wdrażając nowoczesne metody nauczania oraz przedstawia aktualne potrzeby i trendy z praktyki gospodarczej.
Pełni funkcję pełnomocnika Prodziekana ds. praktyk dla kierunku Transport i Logistyka. W ramach tej roli aktywnie wspiera studentów w wejściu na rynek pracy, inicjując oraz organizując liczne działania o charakterze praktycznym i integracyjnym. Jest współorganizatorką targów pracy Transporter, a także koordynuje wycieczki studyjne, szkolenia oraz wykłady gościnne prowadzone przez przedstawicieli przemysłu. Dzięki temu studenci mają możliwość bezpośredniego kontaktu z praktyką zawodową oraz poznania realiów branży transportowo-logistycznej. W pracy akademickiej stawia na zaangażowanie, dostępność oraz budowanie relacji ze studentami, wspierając ich rozwój kompetencji zawodowych i osobistych.
Prywatnie pasjonuje się aktywnym spędzaniem czasu – uwielbia jazdę na rowerze oraz spacery z psem. W wolnych chwilach oddaje się czytaniu a także rękodziełu, tworząc szydełkowe maskotki typu amigurumi.
16. A może jednak ewaluacja? O uczeniu przyszłych pedagogów badania, które uruchamia dialog. Doświadczenia z zajęć „Podstawy ewaluacji” na Wydziale Nauk Społecznych UWM w Olsztynie (Monika Maciejewska / Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie)
Plakat prezentuje doświadczenia z uczenia studentów pedagogiki projektowania i prowadzenia badań ewaluacyjnych w szkole oraz w środowisku akademickim. Punktem wyjścia jest pytanie, czy ewaluacja, która po trudnych doświadczeniach jej wprowadzania do nadzoru pedagogicznego jest często kojarzona z kontrolą, formalizmem oraz obowiązkiem, może zostać odzyskana jako narzędzie dialogu, refleksji i wspólnego rozpoznawania problemów edukacyjnych.
W ramach zajęć „Podstawy ewaluacji”, prowadzonych na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie, studenci realizują mini projekty ewaluacyjne dotyczące m.in. doświadczeń studiowania, funkcjonowania wydziału, komunikacji, relacji akademickich oraz jakości wybranych rozwiązań organizacyjnych. Uczą się formułowania pytań ewaluacyjnych, konstruowania narzędzi, zbierania opinii różnych grup oraz interpretowania wyników w sposób użyteczny dla praktyki edukacyjnej.
Szczególna uwaga zostanie poświęcona potencjałowi ewaluacji dialogicznej, która pozwala spojrzeć na problemy szkolne i akademickie z różnych perspektyw, uruchamia dialog, wzmacnia zaangażowanie oraz sprzyja refleksji nad codziennością instytucji edukacyjnych. Plakat pokaże przykłady prac studenckich oraz opinie studentów dotyczące możliwości wykorzystania ewaluacji w przyszłej pracy zawodowej pedagoga.
17. Sztuczna inteligencja zmienia pracę studentów w laboratorium fizycznym – obserwacje prowadzącego (Małgorzata Wawrzyniak-Adamczewska, Iwona Iwaszkiewicz-Kostka / Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu)
Narzędzia generatywnej sztucznej inteligencji (ChatGPT, Gemini, Copilot) oraz chmurowe środowiska obliczeniowe zintegrowane z GenAI, takie jak Google Colab i Jupyter Notebook, są coraz częściej wykorzystywane podczas akademickich zajęć dydaktycznych na kierunkach ścisłych. W prezentacji przedstawiono obserwacje dydaktyczne dotyczące wpływu wykorzystania narzędzi GenAI na sposób pracy studentów Wydziału Fizyki i Astronomii UAM podczas analizy danych pomiarowych, opracowywania wyników i przygotowywania raportów laboratoryjnych.
Analizowano zależność pomiędzy początkowym poziomem kompetencji cyfrowych studentów a sposobem wykorzystania przez nich narzędzi GenAI oraz rozwojem tych kompetencji podczas pracy z asystą GenAI. Obserwowano również wpływ wykorzystania GenAI na rozwój dociekania badawczego i zaangażowania studentów w analizę problemów badawczych.
Wyróżniono dwa dominujące modele korzystania z GenAI: świadome i krytyczne wykorzystanie wspierające analizę danych, eksplorację problemu i interpretację wyników oraz pasywne, bezrefleksyjne użycie generowanych treści. Zaobserwowano istotne różnice pomiędzy studentami o zróżnicowanych kompetencjach cyfrowych i odmiennym profilu studiów. Studenci bardziej zainteresowani zagadnieniami naukowymi częściej wykorzystywali AI w sposób kreatywny i refleksyjny. W grupach o bardziej praktycznym lub zawodowym profilu częściej obserwowano powierzchowne korzystanie z narzędzi GenAI oraz mniejszą samodzielność w analizie wyników.
Ponadto studenci o wyższych kompetencjach cyfrowych oraz bardziej informatycznym lub naukowym profilu wykazywali wyraźniejszy rozwój tych kompetencji podczas pracy z GenAI. W przypadku studentów o niższych kompetencjach początkowych ich rozwój pozostawał ograniczony. Obserwacje sugerują, że wykorzystanie GenAI nie prowadzi automatycznie do wyrównywania kompetencji cyfrowych, lecz może wzmacniać istniejące różnice w sposobie analizy problemów, samodzielności pracy i poziomie dociekania badawczego. Wyniki wskazują na potrzebę rozwijania krytycznych kompetencji związanych z wykorzystaniem GenAI w edukacji laboratoryjnej.
18. Nie zaczynam od odpowiedzi. O pytaniach, błędach i notatkach na zajęciach z „Podstaw chemii” (Małgorzata Krzeczkowska / Uniwersytet Jagielloński, Ośrodek Doskonalenia Dydaktycznego Ars Docendi)
Pierwszy rok studiów to czas intensywnej adaptacji do nowych sposobów uczenia się, myślenia i komunikowania wiedzy.
Na posterze zostaną przedstawione wybrane rozwiązania dydaktyczne stosowane podczas zajęć „Podstawy chemii” dla studentów pierwszego roku, których celem jest wspieranie nie tylko opanowania treści przedmiotowych, lecz także rozwijania samodzielności poznawczej, sprawczości i refleksji nad własnym procesem uczenia się.
Omówione działania obejmują pracę z pytaniami problemowymi, analizę błędów jako naturalnego elementu uczenia się, krótkie aktywności eksperymentalne, zadania wymagające uzasadniania toku rozumowania oraz wykorzystanie odręcznych notatek jako narzędzia wspierającego głębsze przetwarzanie informacji. A włączenie krótkich interwencji metapoznawczych w trakcie zajęć może wspierać studentów w rozumieniu złożonych pojęć chemicznych.
Przedstawione propozycje mają wymiar praktyczny i mogą zostać wykorzystane także w innych kursach obejmujących treści z zakresu nauk ścisłych (obliczeniowe lub abstrakcyjne) oraz z niepewnością typową dla początku nowego etapu kształcenia.
19. Student jako współtwórca procesu dydaktycznego. Coachingowe podejście do personalizacji kształcenia (Magdalena Andrałojć / Uniwersytet Ekonomiczny w Poznaniu, Centrum Dydaktyki Akademickiej)
Współczesne szkolnictwo wyższe coraz częściej odchodzi od tradycyjnego modelu dydaktyki opartego na jednolitym przekazie wiedzy na rzecz podejść uwzględniających indywidualne potrzeby, potencjał i zaangażowanie studentów. Plakat prezentuje coachingowe podejście do personalizacji kształcenia, w którym student staje się aktywnym współtwórcą procesu dydaktycznego, a nie jedynie odbiorcą treści edukacyjnych.
Inspiracją do opracowania są wyniki przeglądu literatury oraz wstępnych badań jakościowych prowadzonych wśród studentów uczestniczących w zajęciach wykorzystujących elementy coachingu akademickiego, takie jak kontraktowanie, pytania pogłębiające, refleksja, indywidualne plany rozwoju czy coachingowy feedback. Analiza doświadczeń studentów wskazuje, że zastosowanie metod coachingowych sprzyja wzrostowi autonomii, poczucia sprawczości oraz odpowiedzialności za własny proces uczenia się. Jednocześnie wpływa na budowanie większego zaangażowania i identyfikacji studentów z procesem dydaktycznym.
W opracowaniu podkreślono również, że podejście coachingowe może skutecznie wspierać procesy edukacyjne oparte na metodzie Problem Based Learning (PBL), wzmacniając samodzielność studentów, umiejętność refleksyjnego rozwiązywania problemów oraz odpowiedzialność za realizację celów zespołowych i indywidualnych. Coaching akademicki może stanowić istotny element wspierający rozwój kompetencji metapoznawczych i współpracy w środowisku projektowym.
Plakat ukazuje również zmieniającą się rolę nauczyciela akademickiego – z osoby przekazującej wiedzę w kierunku partnera wspierającego rozwój, refleksję i świadome uczenie się. Zwrócono uwagę zarówno na potencjał personalizacji kształcenia opartej na coachingu, jak i na bariery organizacyjne oraz kompetencyjne związane z wdrażaniem tego podejścia w szkolnictwie wyższym.
20. Polowanie na lisa - gry w technice antenowej (Alicja Olejniczak, Jarosław Sadowski / Politechnika Gdańska)
Plakat prezentuje przebieg modernizacji projektu do przedmiotu Anteny i Propagacja Fal, która realizowana była w ramach Konkursu Innowacji Dydaktycznych na Politechnice Gdańskiej. "Polowanie na lisa" to gra terenowa wywodząca się ze środowiska krótkofalarskiego, polegająca na wykorzystaniu radiokomunikacyjnych urządzeń odbiorczych do namierzania ukrytych nadajników radiowych. Innowacja wprowadzona na Politechnice Gdańskiej, na Wydziale Elektroniki, Telekomunikacji i Informatyki objęła projekt i budowę autorskich urządzeń nadawczych oraz odbiorczych, które umożliwiły przeprowadzenie gry terenowej dla studentów, w celu poznania podstawowych zagadnień z zakresu radiokomunikacji, propagacji i techniki antenowej. Ocena wprowadzonej innowacji wraz z wyróżnieniem ew. elementów wymagających poprawy została przeprowadzona na podstawie własnych przemyśleń oraz opinii studentów realizujących projekt.
21. Od Monolitów do Modularnych Ekosystemów Kompetencji - Architektura Edukacji Przyszłości (Aleksandra Wiśniewska, Politechnika Gdańska)
Plakat „Od Monolitów do Modularnych Ekosystemów Kompetencji - Architektura Edukacji Przyszłości” przedstawia wizję transformacji uczelni w odpowiedzi na dynamiczny rozwój sztucznej inteligencji. Główną tezą opracowania jest stwierdzenie, że wdrażanie AI nie jest już wyborem, lecz koniecznością warunkującą zdolność uczelni do przygotowywania absolwentów dla rynku pracy przyszłości.
Zaprezentowano kluczowe trendy wskazujące na rosnące znaczenie edukacji spersonalizowanej. Systemy adaptacyjnego uczenia mogą zwiększać efektywność kształcenia o 20–30%, podczas gdy do 2030 roku około miliard osób będzie wymagało przekwalifikowania, a gospodarka wygeneruje dziesiątki milionów nowych miejsc pracy. W centrum uwagi znajduje się „Paradoks Kompetencji” – im większe możliwości AI, tym większa wartość kompetencji typowo ludzkich, takich jak kreatywność, krytyczne myślenie, etyczne rozumowanie, przywództwo i inteligencja emocjonalna.
Plakat prezentuje ekosystem technologii wspierających edukację przyszłości: inteligentne systemy tutoringu, platformy adaptacyjnego uczenia, analitykę edukacyjną oraz rozwiązania wykorzystujące generatywną AI. Jednocześnie wskazuje zagrożenia związane z nadmiernym poleganiem na algorytmach, utratą kompetencji podstawowych, problemami etycznymi i bezpieczeństwem danych.
Szczególną uwagę poświęcono transformacji programów studiów, nowym metodom oceniania oraz rozwojowi AI Literacy jako kompetencji niezbędnej dla wszystkich absolwentów. Zaproponowano model uczelni opartej na kompetencjach, mikrokredencjałach i uczeniu się przez całe życie. Całość uzupełnia sześć filarów transformacji uczelni technicznej oraz mapa drogowa zmian na lata 2026–2035 prowadząca do modelu uczelni funkcjonującej jako centrum kompetencji, innowacji i współpracy z otoczeniem społeczno-gospodarczym.
22. Escape room ekonometryczny. Od danych do decyzji (Alicja Jajko-Siwek, Uniwersytet Ekonomiczny w Poznaniu)
Plakat przedstawia autorską aktywność dydaktyczną realizowaną na zajęciach z ekonometrii w formule escape roomu akademickiego. Studenci pracują w czterech zespołach oznaczonych kolorami i otrzymują odrębne zestawy danych liczbowych, przechodząc przez tę samą ścieżkę zadań: estymację modelu regresji liniowej, analizę wariancji, wybór właściwego parametru oceny jakości modelu, odtworzenie modelu wykładniczego oraz wykonanie prognozy liczby klientów.
Aktywność ma charakter sekwencyjny: poprawne rozwiązanie jednego zadania warunkuje przejście do kolejnego etapu. Wynik pierwszego zadania wskazuje numer koperty ukrytej w sali, a wynik drugiego prowadzi do właściwego kodu QR umieszczonego na karcie przytwierdzonej do tablicy. Odczytany kod pozwala przejść do pracy z modelem wykładniczym. Ostatnim etapem jest prognoza wykonana na podstawie odtworzonego modelu.
Formuła escape roomu wprowadza element rywalizacji, presję czasu i szybką informację zwrotną. Studenci na bieżąco sprawdzają poprawność decyzji analitycznych, ponieważ błędne rozwiązanie nie pozwala na kontynuację analizy. Rywalizacja mobilizuje do uważnej pracy z danymi, komunikacji w grupie i uzasadniania wyborów.
Celem dydaktycznym jest rozwijanie myślenia analitycznego, wnioskowania ekonometrycznego i pracy zespołowej poprzez działanie. Escape room porządkuje proces uczenia się, nadaje mu cel, tempo i rytm współpracy, wzmacniając motywację, odpowiedzialność za decyzje analityczne oraz rozumienie praktycznego sensu ekonometrii.
Alicja Jajko-Siwek
Nauczycielka akademicka w Katedrze Ekonometrii Uniwersytetu Ekonomicznego w Poznaniu oraz koordynator metodyczny Centrum Dydaktyki Akademickiej UEP. Prowadzi zajęcia z ekonometrii, metod ilościowych i analizy danych, łącząc klasyczny warsztat modelowania ekonometrycznego z aktywnymi metodami kształcenia, pracą projektową, grywalizacją oraz narzędziami cyfrowymi. W pracy dydaktycznej koncentruje się na rozwijaniu u studentów myślenia analitycznego, umiejętności interpretacji wyników oraz odpowiedzialnego podejmowania decyzji na podstawie danych. Projektuje zajęcia tak, aby studenci przechodzili od obliczeń do rozumienia sensu modelu, oceny jakości dopasowania, ograniczeń danych i praktycznych konsekwencji wnioskowania ekonometrycznego. Jej zainteresowania dydaktyczne obejmują projektowanie angażujących doświadczeń edukacyjnych w przedmiotach ilościowych, obniżanie progu trudności pojęć złożonych, szybką informację zwrotną, uczenie przez działanie oraz wspieranie samodzielności analitycznej studentów.23. Projekty inżynierskie i naukowe jako alternatywa dla zajęć laboratoryjnych z metrologii i fizyki 1 (Katarzyna Rutkowska, Izabela Ducin / Politechnika Warszawska)
Nauczanie zasad prowadzenia eksperymentów naukowych i metrologii stanowi kluczowy element kształcenia w fizyce inżynierskiej. Na Wydziale Fizyki PW przez lata realizowano je w ramach dwóch odrębnych zajęć: analizy danych eksperymentalnych oraz wstępnego laboratorium fizycznego. Pierwsze skupiało się na obliczeniach na hipotetycznych zbiorach danych i ocenie niepewności, drugie zaś na wykonywaniu z góry określonych ćwiczeń zgodnie ze ścisłą instrukcją oraz sporządzaniu sprawozdań. Laboratorium fizyki 1 opierało się na stałym zestawie eksperymentów, co ograniczało możliwość aktywnego zaangażowania studentów i autentycznej praktyki badawczej.
W zmodyfikowanych zajęciach pod nazwą „Praktyczny Warsztat Badawczy Fizyka” studenci pracują w małych zespołach, realizując pięć powiązanych ze sobą zadań: (i) ćwiczenia laboratoryjne wykonywane na podstawie wskazanych praw fizycznych i instrukcjach obsługi aparatury, sprzyjające samodzielnemu projektowaniu eksperymentów, (ii) losowo przydzielony eksperyment, (iii) rówieśniczą ocenę sprawozdań, (iv) prezentacje wyników na mini-seminarium oraz (v) projekt przygotowywany przez kilka tygodni, obejmujący planowanie, wykonanie i prezentację badań.
Na podstawie przeprowadzonych dwóch cykli zajęć można stwierdzić, że zaproponowane podejście pozytywnie wpływa na rozumienie metodologii badań oraz rozwija umiejętność analizy, interpretacji i komunikowania wyników. Wiedza zdobywana w praktyce jest trwalsza i lepiej wspiera dalsze studia oraz przyszłą pracę badawczą.
24. Praktyczne, ale i krytyczne tworzenie: przeciwdziałanie dezinformacji poprzez szkolenia w zakresie STEM w przestrzeniach warsztatowych typu makerspace (Katarzyna Rutkowska, Jan Bolek, Mirosław Brzozowy, Izabela Ducin, Karol Kakarenko, Artur Sobczyk / Politechnika Warszawska)
W ostatnim czasie przestrzenie twórcze i działania związane z praktycznym tworzeniem i eksperymentowaniem cieszą się rosnącym zainteresowaniem w sektorze edukacji związanym z tematyką STEM, szczególnie na poziomie szkolnym i wyższym, ze względu na ich potencjał w zakresie rozwijania kompetencji cyfrowych i umiejętności XXI wieku poprzez samodzielne, oparte na projektach działania edukacyjne. Warto przy tym zauważyć, że konkretne metodologie dydaktyczne, procedury i procesy służące systematycznemu włączaniu krytycznego myślenia do edukacyjnych działań kreatywnych i twórczych nie zostały jeszcze wystarczająco zbadane. Projekt Erasmus+ Forward-Looking „Critical Making: przeciwdziałanie dezinformacji w dziedzinach STEM poprzez wykorzystanie przestrzeni typu makerspace” ma na celu wypełnienie tej luki poprzez opracowanie i wdrożenie pilotażowe metod, które łączą tworzenie z odpowiednim wykorzystaniem narzędzi cyfrowych oraz przy udziale krytycznego myślenia.
W ramach projektu opracowuje się koncepcje oparte na nauczaniu bazującym na realizacji projektów (Project-Based Learning, PBL) w przestrzeniach typu makerspace oraz bada, w jaki sposób miejsca te i prowadzone w nich zajęcia, warsztaty i szkolenia można wykorzystać do przeciwdziałania dezinformacji, jednocześnie promując kompetencje cyfrowe w dziedzinie STEM w sposób kompleksowy i praktyczny poprzez tworzenie oraz wykorzystanie innowacyjnych technologii i narzędzi cyfrowych. Przeprowadzone przy tej okazji szkolenie nauczycieli ma być kontynuowane (tj. nauczyciele mają szkolić swoich kolegów), aby w ten sposób objąć jak najszersze grono odbiorców.
25. Między wsparciem a samodzielnością. AI w pracy zaliczeniowej (Wioleta J. Karna / Uniwersytet Jagielloński)
Generatywna sztuczna inteligencja staje się coraz częściej wykorzystywanym narzędziem podczas realizacji zadań akademickich. Szczególne zainteresowanie budzi jej zastosowanie w przygotowywaniu prac zaliczeniowych, ponieważ rodzi pytania dotyczące samodzielności studentów, uczciwości akademickiej oraz sposobów oceniania efektów kształcenia.
Celem projektu jest poznanie doświadczeń studentów związanych z wykorzystaniem AI podczas przygotowywania pracy zaliczeniowej oraz identyfikacja korzyści i wyzwań wynikających z używania tego typu narzędzi. Badanie realizowane jest z wykorzystaniem anonimowej ankiety skierowanej do studentów. Obejmuje ono zagadnienia dotyczące sposobów korzystania z AI, jej wpływu na proces tworzenia pracy, poziom samodzielności oraz rozwój krytycznego myślenia.
Plakat przedstawia założenia badania, zastosowane narzędzie badawcze oraz wstępne obserwacje dotyczące miejsca sztucznej inteligencji w procesie przygotowywania prac zaliczeniowych. Szczególna uwaga została poświęcona postrzeganiu AI jako wsparcia pracy studenta oraz obawom związanym z ograniczaniem samodzielności.
Prezentacja stanowi przyczynek do dyskusji nad rolą sztucznej inteligencji w szkolnictwie wyższym oraz sposobami projektowania zadań zaliczeniowych w warunkach rosnącej dostępności narzędzi generatywnej AI.
26. Formy rozwoju kompetencji oferowane przez organizacje pozarządowe w opiniach osób młodych (Anna Majewska / Uniwersytet Ekonomiczny w Krakowie, Stowarzyszenie Rozwoju Osobistego SEED)
Posiadanie oraz rozwój kompetencji dotyczy wszystkich – nie ma określonej grupy osób, dla której ten termin jest zarezerwowany; to proces ciągły, nieograniczony wyłącznie do etapu nauki w szkole. Natomiast to właśnie na etapie młodości następuje ich świadome rozwijanie, przy jednoczesnych wysokich możliwościach nauki, kształtowania, adaptacji. W tym okresie występuje duże zróżnicowanie między ludźmi w kontekście ich świadomości czy dojrzałości, a co za tym idzie – niektórzy samodzielnie szukają możliwości rozwoju, ale są też osoby, które należy zachęcać, a czasem ukierunkować.
Celem posteru jest prezentacja wyników badań przeprowadzonych w 2024 roku wśród osób młodych. Głównym celem badania była identyfikacja oraz ocena form rozwoju kompetencji osób młodych w organizacjach pozarządowych. Poza charakterystyką najważniejszych pojęć (kompetencje, rodzaje kształcenia, organizacje pozarządowe, osoby młode (18-35 lat)), zostanie omówionych 15 form rozwoju kompetencji, które mogą znaleźć się w ofercie organizacji pozarządowych, wraz z ich oceną przez ankietowanych. Dane zebrano za pomocą kwestionariusza ankiety typu CSAQ. Poza oceną i uszeregowaniem w rankingu, w trakcie badania dokonano analizy faktycznej oferty organizacji pozarządowych na podstawie listy konkursowej Funduszu Młodzieżowego. Na zakończenie sformułowano rekomendacje dla organizacji pozarządowych, które zostaną uwzględnione w posterze, dzięki czemu wyniki badań mogą zostać wdrożone przez zainteresowane organizacje.
PLAKATY WIDEO
1. Domyślne ustawienia dydaktyka. Aktualizacja stylu: dostępna teraz (Anna Iwaszyn, Agnieszka Bera, Uniwersytet WSB Merito we Wrocławiu)
W jednej sali dydaktycznej spotykają się dziś osoby reprezentujące różne pokolenia, odmienne oczekiwania wobec edukacji i zupełnie inne sposoby przetwarzania wiedzy. Tymczasem wielu wykładowców prowadzi zajęcia tak, jak sami byli uczeni kilkanaście lub kilkadziesiąt lat temu. To nie jest kwestia kompetencji. To kwestia stylu.
Wideo prezentuje autorskie narzędzie diagnozy stylu dydaktycznego, które pozwala prowadzącym zajęcia zidentyfikować dominujący paradygmat pracy, zrozumieć jego mocne strony oraz zobaczyć, gdzie pojawia się napięcie w relacji z osobami studiującymi. Narzędzie nie etykietuje osób według metryki, lecz odsłania wzorzec działania – sposób budowania autorytetu, podejście do feedbacku, czasu, struktury i technologii.
Uczestnicy doświadczą skróconej wersji diagnozy oraz zobaczą, jak wyniki mogą stać się podstawą:
- projektowania indywidualnych ścieżek rozwoju,
- pracy centrów doskonalenia dydaktycznego,
- świadomego zarządzania różnorodnością pokoleniową w szkolnictwie wyższym.
To narzędzie nie odpowiada na pytanie „który styl jest najlepszy?”. Pokazuje, jak rozpoznać własny – i świadomie nim zarządzać.
Anna Iwaszyn
Metodyk oraz koordynatorka Centrum Doskonalenia Kompetencji Dydaktycznych na Uniwersytecie WSB Merito we Wrocławiu. Wykładowczyni akademicka, trenerka i szkoleniowiec specjalizująca się w rozwijaniu kompetencji dydaktycznych, komunikacyjnych oraz wspieraniu efektywnego uczenia się. Na uczelnia nazywana "panią od sylabusów", która udowadnia ich znaczącą rolę w procesie edukacyjnym. Zafascynowana wykorzystaniem etycznego i kreatywnego wykorzystania sztucznej inteligencji w dydaktyce akademickiej. Prywatnie prowadzi zajęcia i warsztaty dla rodziców dzieci z ADHD, łącząc wiedzę ekspercką z własnym doświadczeniem osoby neuroróżnorodnej i mamy dziecka neuroróżnorodnego. W pracy stawia na praktyczność, otwartość i empatyczność połączoną z standardami jakości kształcenia.2. Angielski 2.0 (Bożena Hordyńska, Politechnika Opolska)
Plakat prezentuje założenia kursów specjalistycznego języka angielskiego dostępnych na platformie Moodle dla całej społeczności akademickiej Politechniki Opolskiej. Kursy powstały jako efekt współpracy lektorów z wykładowcami poszczególnych wydziałów.
Oryginalne materiały akademickie i wykłady posłużyły do stworzenia anglojęzycznych treści w formie interaktywnych ćwiczeń oraz różnorodnych aktywności językowych, takich jak case studies, projekty, praca w grupach czy dyskusje. Podstawowym założeniem kursów jest metoda Content-Based Instruction, czyli nauka języka specjalistycznego poprzez treści kierunkowe. Tematyka kursów ma charakter interdyscyplinarny, a same kursy są elastyczne, nowoczesne i interaktywne. W projektowaniu kursów wykorzystano narzędzia sztucznej inteligencji do tworzenia dźwięku i grafiki.
3. Z perspektywy wykładowcy: jak uniknąć frustracji na wykładzie? (Marzena Grzesiak, Politechnika Gdańska)
Jak prowadzić wykład z modelowania procesów biznesowych, aby studenci nie ograniczali się do biernej obecności? W prezentowanym podejściu tradycyjna forma podawcza została świadomie ograniczona do krótkich wprowadzeń, a główny ciężar pracy przeniesiono na studentów. Celem było zwiększenie zaangażowania uczestników, rozwijanie kompetencji analitycznych oraz pokazanie, że wiedza z zakresu Business Process Modelling może być zdobywana poprzez działanie, dyskusję i współpracę.
Studenci realizowali różnorodne zadania związane z analizą i modelowaniem procesów. Identyfikowali procesy zachodzące na uczelni i tworzyli mapy procesów, odkrywali procesy z perspektywy analityka, analizując znaczenie właściwej komunikacji, a także budowali portfolio procesów na podstawie określonych założeń. Przygotowywali syntetyczne materiały dotyczące technik modelowania procesów, recenzowali opracowania innych zespołów oraz tworzyli pytania testowe umożliwiające wspólną weryfikację wiedzy. Dodatkowo proponowali miary procesów, wyszukiwali błędy w diagramach procesów, opracowywali krzyżówki utrwalające materiał oraz prezentowali aktualne, wysoko cytowane artykuły naukowe.
Aktywne formy pracy pozwoliły ograniczyć problem pozornej obecności na zajęciach i zwiększyły zaangażowanie studentów. Informacje zwrotne uczestników oraz własne obserwacje prowadzącej stanowią podstawę do modyfikowania zadań i doskonalenia kursu w kolejnych edycjach.
Marzena Grzesiak
Jest profesorem uczelni w Katedrze Zarządzania Wydziału Zarządzania i Ekonomii Politechniki Gdańskiej. Zainteresowania zarówno naukowe, jak i dydaktyczne dotyczą zarzadzania procesowego, modelowania i analizy procesów biznesowych z wykorzystaniem narzędzi informatycznych. Poszukując inspiracji dla doskonalenia metod i narzędzi dydaktycznych ukończyła wiele szkoleń zarówno merytorycznych, jak i doskonalących kwalifikacje dydaktyczne. Jest także certyfikowanym tutorem I stopnia. O ile w życiu zawodowym jest zafiksowana na punkcie procesów, to prywatnie bardzo lubi jazdę na rowerze i – jak tylko może – korzysta z okazji. 😉
4. Learning by doing w szkoleniach Nauczycieli - inspirujące doświadczenia edukacyjne (Kamila Pytka, Anna Grabiec / Uniwersytet Łódzki)
W szkoleniach i wsparciu metodycznym dla Nauczycieli i Nauczycielek Akademickich na Uniwersytecie Łódzkim staramy się wychodzić naprzeciw ich codziennym wyzwaniom i problemom zawodowym, a przede wszystkim potrzebie praktycznego doradztwa. Doskonale rozumiemy, że Nauczyciele i Nauczycielki potrzebują jasnych wskazówek, jak dopasować nowe rozwiązania i metody dydaktyczne do specyfiki reprezentowanej przez nich dyscypliny i przedmiotów. Stąd też w trakcie szkoleń i w procesie zindywidualizowanego wsparcia oferujemy możliwość samodzielnego doświadczenia omawianych rozwiązań dydaktycznych (poprzez udział w edukacyjnych escape roomach, budowanie wypowiedzi przy wsparciu kostek Story Cubes, wizualizowanie własnych myśli przez klocki, zbieranie pomysłów z wykorzystaniem kuli śnieżnej, zbieranie wirtualnych jabłek w kursie o grywalizacji itd.) oraz udziału w spotkaniach facylitowanych (w szczególności w zakresie wdrażania metod praktycznych jak np. Challenge based Learning). Głęboko wierzymy, że takie doświadczenia edukacyjne są pomocne i zapadają w pamięć (co potwierdzają pozytywne opinie naszych Nauczycieli i Nauczycielek), a jednocześnie stanowią tak cenną gotową podpowiedź, jak zaimplementować metody i rozwiązania dydaktyczne na własnych, często trudnych merytorycznie, zajęciach. Celem plakatu jest prezentacja stosowanych przez Zespół Doskonałości Dydaktycznej UŁ praktyk w zakresie Learning by Doing na szkoleniach i przy wsparciu metodycznym oraz naszych wniosków z tych doświadczeń.
5. Przygody Robin Hooda w świecie nauki – storytelling i interdyscyplinarność w edukacji technicznej (Agnieszka Wałachowska / Politechnika Gdańska)
Plakat przedstawia cele i efekty projektu realizowanego w ramach programu IDUB Uranium przez Politechnikę Gdańską we współpracy z II LO w Chojnicach. Głównym założeniem inicjatywy było odczarowanie nauk ścisłych i pokazanie ich praktycznego wymiaru poprzez wykorzystanie motywu przewodniego – legendy Robin Hooda. W ramach projektu uczniowie uczestniczyli w interdyscyplinarnej podróży przez trzy wydziały uczelni, gdzie teoria spotykała się z praktyką w barwnym, historycznym kontekście.
1. Wydział Chemiczny: badanie naturalnych antybiotyków i mikroorganizmów z lasu Sherwood.
2. Wydział Fizyki Technicznej i Matematyki Stosowanej: analiza balistyki łucznictwa, akustyki instrumentów oraz termodynamiki ognia podczas zajęć plenerowych.
3. Wydział Zarządzania i Ekonomii: wykorzystanie statystyki do oceny sprawiedliwości społecznej oraz gry rynkowe symulujące konkurencję doskonałą.
Prezentowana praca skupia się na skuteczności metod active learning oraz storytellingu w budowaniu relacji z przyszłymi studentami i redukowaniu bariery abstrakcyjności nauk ścisłych. Na plakacie zostaną przedstawione również wyniki ewaluacji projektu, obrazujące wzrost zainteresowania młodzieży nauką oraz wpływ takich inicjatyw na wybór ich przyszłej ścieżki kariery.
6. Jak rozwijamy kompetencje dydaktyczne w AGH (Agnieszka Chrząszcz, Karolina Grodecka / Akademia Górniczo-Hutnicza im. St. Staszica w Krakowie, Centrum e-Learningu i Innoacyjnej Dydaktyki )
Zbudowanie ekosystemu uczenia się i doskonalenia kompetencji w uczelni to konsekwentne dobudowywanie kolejnych elementów, zgodnie ze zmieniającymi się potrzebami i wzrostem kompetencji organizacji. Nasz plakat to opowieść o historii 14 lat stawania się centrum rozwoju kompetencji dydaktycznych dla nauczycielek i nauczycieli akademickich w uczelni technicznej. Przedstawimy w nim główne założenia systemu, którego celem jest wspieranie rozwoju w oparciu o rozpoznanie potrzeb zarówno organizacji jak i dydaktyków i dydaktyczek. Opowiemy, jak pierwsze badania potrzeb zmieniły naszą trenerską perspektywę i pomogły zrozumieć faktyczne obszary szkoleniowej działalności.
Pokażemy, jak system zmieniał się przez lata, odpowiadając na zmieniającą się rzeczywistość - a dzięki modułowej strukturze pozwalał nam na dokładanie kolejnych klocków. Nowe narzędzia, pandemia, coraz większa świadomość metodyczna wśród osób uczestniczących, zmieniające się potrzeby osób studiujących: wszystko to wpływa na kształt systemu, a nas skłania do ciągłego redefiniowania go na nowo. Pokażemy, jakie są elementy tego ekosystemu i w jaki sposób nimi zarządzamy.
Wskażemy na najważniejsze składowe - takie jak systemowa ewaluacja, skupianie się na realnych wdrożeniach czy świadome budowanie potencjału trenerskiego wewnątrz Uczelni. Pokażemy też, co robimy w praktyce: jakie formy się sprawdzają, które rozwiązania wdrożyliśmy po testach, a co zupełnie nie zadziałało.
7. Immersja językowa w mieście postindustrialnym - przykład Łodzi (Marzena Tomczak / Uniwersytet Łódzki)
Spacer miejski i zwiedzanie z przewodnikiem stanowią formę nauki immersyjnej, angażującej uczestników w naturalne sytuacje, z którymi mogą spotkać się na co dzień. Wykorzystuję przestrzeń miejską jako narzędzie dydaktyczne w nauczaniu języka polskiego jako obcego słuchaczy Studium Języka Polskiego dla Cudzoziemców Uniwersytetu Łódzkiego.
Kontakt z językiem, kulturą i historią miasta wspiera rozwój kompetencji językowych obcokrajowców. Podczas wycieczek obcokrajowcy mają możliwość rozwijania sprawności rozumienia ze słuchu, poszerzania słownictwa związanego z przestrzenią miejską, historią, nauką i kulturą, a także ćwiczenia komunikacji interpersonalnej.
Wideo prezentuje przykłady tras edukacyjnych po Łodzi oraz propozycje działań dydaktycznych realizowanych przed, w trakcie i po wycieczce.
Nauka języka poza salą lekcyjną zwiększa motywację uczących się, a także umożliwia poznanie fachowego słownictwa z zakresu przedmiotów kierunkowych: fizyki, chemii, biologii, geografii czy matematyki. Jako absolwentka Wydziału Fizyki i Chemii Uniwersytetu Łódzkiego podczas wycieczek opowiadam m.in.: o przemyśle włókienniczym, farbiarstwie , procesach technologicznych w różnych gałęziach przemysłu, budowie sieci wodociągowych, położeniu geograficznym, ukształtowaniu terenu, architekturze oraz roli przemysłu w rozwoju miasta.
Marzena Tomczak
Absolwentka Wydziału Fizyki i Chemii Uniwersytetu Łódzkiego, wieloletni wykładowca w Studium Języka Polskiego dla Cudzoziemców UŁ, prowadzę zajęcia z języka specjalistycznego z chemii i fizyki dla kandydatów na studia medyczne i politechniczne , studentów z programów wymiany międzynarodowej, doktorantów i pracowników naukowych przyjeżdżających do naszej uczelni.
Jako przewodnik miejski po Łodzi Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego uczę osoby z całego świata języka polskiego również w trakcie wycieczek po naszym postindustrialnym mieście.
Poprzez poznanie historii miasta, zabytków architektury i kultury, uczestnictwo w warsztatach i wycieczkach osoby chcące zacząć życie w naszym kraju mogą lepiej zrozumieć polski język, zwyczaje i społeczeństwo.
Poza pracą z obcokrajowcami chcącymi studiować w naszym kraju od 20 lat jestem związana również z polską szkołą na różnych poziomach edukacji. Prowadzę zajęcia, wykłady, warsztaty fizyczno-chemiczne zachęcające dzieci i młodzież do podjęcia nauki na kierunkach ścisłych i przyrodniczych.
8. Od Excela do Sztucznej Inteligencji: nowe podejście do podejmowania decyzji w building lifecycle management (BLM) (Agata Siemaszko, Anna Jakubczyk-Gałczyńska / Politechnika Gdańska)
Projekt koncentruje się na transformacji sposobu podejmowania decyzji w budownictwie – od etapu koncepcji i projektowania, przez realizację, aż po eksploatację obiektów. W centrum uwagi znajduje się pełny cykl życia budynku (life cycle), w którym dane przestają być jedynie zapisem zdarzeń, a stają się podstawą świadomych, opartych na analizie decyzji inżynierskich. Jest to przejście od podejścia „kliknij i policz” do „zrozum i przewidź”. Proponowana innowacja dydaktyczna wprowadza nowoczesne podejście do pracy z danymi, zastępując tradycyjne narzędzia obliczeniowe środowiskiem Python oraz metodami sztucznej inteligencji. Algorytmy uczenia maszynowego umożliwiają identyfikację zależności w danych oraz wspierają trafniejszą ocenę analizowanych zjawisk. Proces dydaktyczny opiera się na pracy projektowej. Studenci wchodzą w role analityków, projektantów i badaczy jednocześnie. Pracują na danych (rzeczywistych i syntetycznych), budują modele, testują je, weryfikują i rozwijają. W trakcie zajęć rozwijają kompetencje analityczne, projektowe oraz umiejętność pracy zespołowej, niezbędne w nowoczesnym środowisku inżynierskim. Zajęcia przyjmują formę warsztatową – współpraca staje się ich kluczowym elementem, a prezentowanie wyników stanowi naturalny finał procesu dydaktycznego. To nie tylko zmiana narzędzi – to zmiana sposobu myślenia. Od reakcji na problemy do ich przewidywania. Od danych do decyzji. Od studenta do świadomego inżyniera przyszłości.
Anna Jakubczyk-Gałczyńska
Adiunkt na Wydziale Inżynierii Lądowej i Środowiska Politechniki Gdańskiej, łącząca działalność naukową z nowoczesnym podejściem do dydaktyki. W swojej pracy koncentruje się na wykorzystaniu zaawansowanych metod analizy oraz innowacyjnych rozwiązań w kształceniu przyszłych inżynierów. Aktywnie angażuje się w projekty badawcze i dydaktyczne (m.in. Miniatura 7, Argentum, Konkurs Innowacji Dydaktycznych). Szczególną uwagę poświęca tworzeniu środowiska dydaktycznego, w którym teoria spotyka się z praktyką i realnymi wyzwaniami inżynierskimi.
Agata Siemaszko
Asystent na Wydziale Inżynierii Lądowej i Środowiska Politechniki Gdańskiej, zaangażowana w rozwój nowoczesnych metod nauczania w obszarze inżynierii lądowej. W swojej działalności skupia się na wdrażaniu innowacyjnych narzędzi analizy danych i podejść dydaktycznych opartych na praktyce projektowej. Współrealizatorka projektów naukowych i dydaktycznych, takich jak Miniatura 7, Argentum czy Konkurs Innowacji Dydaktycznych. Łączy podejście analityczne z dydaktyką nastawioną na rozwój kompetencji przyszłości – pracy zespołowej, samodzielności i myślenia problemowego.9. Anatomia 360° - od nauki pamięciowej do immersyjnego doświadczenia edukacyjnego (Joanna Słomko, Paweł Zalewski / Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu, Collegium Medicum w Bydgoszczy)
Nauczanie anatomii człowieka od wielu lat opiera się głównie na przekazywaniu dużej ilości wiedzy faktograficznej, co często prowadzi do nauki pamięciowej i spadku zaangażowania studentów. W odpowiedzi na te wyzwania opracowano autorski model zajęć wykorzystujący elementy grywalizacji oraz technologie wirtualnej rzeczywistości (VR) w kształceniu studentów kierunków medycznych.
Projekt obejmuje zestaw autorskich gier dydaktycznych wykorzystywanych podczas zajęć z anatomii i fizjologii. Studenci rozwiązują zadania wymagające identyfikacji struktur anatomicznych, analizują zależności funkcjonalne, pracują zespołowo oraz wykorzystują wiedzę anatomiczną do rozwiązywania prostych problemów klinicznych. Wybrane aktywności realizowane są z wykorzystaniem środowiska VR, umożliwiającego trójwymiarową analizę budowy ludzkiego ciała.
Celem projektu było zwiększenie aktywności studentów podczas zajęć oraz odejście od biernego przyswajania wiedzy na rzecz samodzielnego poszukiwania rozwiązań. Opracowane narzędzia zostały wdrożone w kształceniu studentów fizjoterapii i są wykorzystywane podczas zajęć prowadzonych dla kilkuset studentów rocznie.
W prezentacji przedstawione zostaną założenia projektu, przykłady wykorzystywanych gier dydaktycznych, możliwości zastosowania technologii VR w nauczaniu anatomii oraz doświadczenia związane z wdrażaniem aktywnych metod nauczania w edukacji medycznej.